Tom POV.

Het is nog eens een week later en eindelijk is Noah wakker, ook al heeft hij nog geen woord gezegd. Bill en ik zitten naast z'n bed. Ik zie dat Noah angstig uit z'n ogen kijkt, maar het is ook niet niks voor zo'n klein jochie. Als hij wilt huilen komt er zelfs amper geluid uit z'n mond. Alleen z'n tranen zijn wel duidelijk te zien.

"Waarom kan hij niet meer praten? Waarom weten de dokters niets?" Vraagt Bill.

"Dat komt nog wel. Ik denk dat we voor nu blij moeten zijn dat onze zoon er nog is," zeg ik en voorlopig laat ik hem niet naar buiten.

Bill legt z'n arm om mij heen waarna hij zucht. "Z'n stem kan weer terugkomen. Daar ben ik van overtuigd," zeg ik, om er een positieve sfeer in te houden, maar ik wil dat Noah echt nooit meer ziek hoeft te worden. Wat als zijn immuumsysteem nog slechter is dan die van Tirza?

Ik ga met mijn hand door Noah z'n haartjes en hij kijkt mij even aan. "Je mag snel weer met papa en papa mee," zeg ik waarna ik opsta. "Kom je Bill? Vanavond gaan we weer," zeg ik. Ik wil eigenlijk de hele tijd bij onze zoon zijn, maar we moeten ook aan de andere kinderen denken. Zij vinden het al raar genoeg en de oudsten missen hun broertje. De jongsten ook trouwens en dan vooral Tim. Zij hebben ons ook tussendoor nodig.

"Gelukkig dat Tao en Wilco zo bij hem gaan zitten. Dan is hij niet te lang alleen," zegt Bill en ik knik even waarna we vertrekken.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Arme noah!!
    Verder!

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen