Bill POV.

Ik zit inmiddels in het ziekenhuis terwijl ze met Tom bezig zijn. Ik haat dit wachten en ik kan alleen maar hopen dat het goedkomt met Tom. Dat het niks ernstigs is. Na even komt de dokter naar mij toegelopen. "Ben jij familie?" Vraagt hij.

"Hij is mijn vriend en, en de vader van onze kinderen," zeg ik, en vooral met dat laatste hoop ik dat de dokter mij als familie ziet.

"Okay, het spijt me om dit te moeten zeggen, maar hij is jullie kind verloren. Ook al was het nog erg vroeg in de zwangerschap, z'n lichaam reageerde er alsnog slecht op. Voor de toekomst is het dan ook afgeraden," zegt de dokter en ik knik langzaam. Het ergste van alles vind ik nog dat het mij niks doet.

"Mag ik bij hem?" Vraag ik dan en de dokter knikt waarna ik gelijk de kamer in loop. "Hey Tomi," zeg ik.

"Waar is Dafne?" Vraagt Tom gelijk en hij gaat voorzichtig recht zitten.

"Nog steeds bij één van de kampleidsters en één zit er in de wachtkamer, die brengt ons zo terug. Morgen komt niet in gevaar," zeg ik en ik ga met mijn hand over Tom z'n wang. "Ik hou van je," zeg ik.

"Ik hou ook van jou," zegt Tom zachtjes en hij bijt even in zijn lip.

"Tomi, het komt wel goed, ja?" Zeg ik en Tom knikt langzaam en twee uur later kunnen we hier gelukkig weer weg.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    En Tom weet niet wat er gebeurd is 😱

    4 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen