Twee weken later.

Bill POV.

Nog steeds kan ik mij er niet toe brengen om aan mijn huiswerk te gaan. Ik raak steeds verder achter, maar ik kan er ook niets aan doen dat ik niet zoals Tom ben. Ik loop naar Tom z'n kamer toe en zie hem met Masha dicht tegen zich aan. "Tom, heb je groente gekocht? Of je ouders?" Vraag ik.

"Hmm," is het enige wat Tom zegt terwijl hij zich vol op Masha focust.

"Dan niet," zeg ik met een zucht en ik loop de kamer in. Toen ik hier net was, was Tom er constant voor mij. Nu lijkt onze dochter belangrijker voor hem te zijn dan ik. Ik dacht ergens dat het altijd zo zou blijven, dat ik altijd voor wat dan ook naar hem toe zou kunnen, maar sinds een paar dagen is dat gevoel er niet meer. Ik heb er ergens aan gedacht om voor het eerst echt een vaste relatie te kunnen hebben. Ik dacht dat Tom dat met mij zou willen, maar ik heb verkeerd gedacht. Ik denk altijd verkeerd. Masha is nummer één en ik denk dat ik niet eens op de tweede plek sta. "Ik ga even wandelen, mocht Tom naar mij vragen," zeg ik tegen zijn moeder, ook al denk ik dat Tom geen eens naar mij gaat vragen.

Ik loop het huis uit en laat mijn ogen over de omgeving gaan. De huizen, de bomen die hier staan om de paar meter. Ik dacht dat ik een betere tweede ouder voor mijn kind kon regelen, maar het valt nog vies tegen. Ik laat mijn hand op mijn buik liggen en zodra ik bij een parkje aankom zet ik mij daar op een bankje en kijk naar de eendjes. "Jullie hebben mijn soort dilemma's en problemen niet, he?" Vraag ik, maar natuurlijk krijg ik geen antwoord. De eenden begrijpen mij niet en als ze dat wel zouden doen, dan zou ik hen niet begrijpen. Ik kan niets anders dan bekennen dat ik mij op dit moment eenzaam voel.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Bill jij sluit be steeds af!

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen