'Wat wil je doen als je afstudeert?' Een vraag waarvan ik wist dat hij een keer gesteld zou worden in deze fase. Over enkele weken zou ik afgestudeerd zijn en dan zou ik wel zien wat de toekomst mij brengt.
'Heel eerlijk? Ik heb nog geen idee.' Zuchtte ik. 'Mijn droom is om ooit een boek te schrijven en deze uit te geven. Maar dat is nu slechts nog een droom. Ik moet er nog over nadenken. Misschien wil ik iets met diergeneeskunde doen of iets in die richting. Ik vind dieren namelijk helemaal geweldig.'
'Blijf je wel in Forks wonen?' vroeg Jacob en ik hoorde een lichte onzekerheid in zijn stem.
'Ik denk het wel, het ligt er echt aan wat ik uiteindelijk ga doen. Wie weet krijg ik een kans buiten Forks en moet ik wel verhuizen. Ik ga het wel zien.'
Hij knikte. 'Er zijn hier ook genoeg dieren.' Grapte hij en ik glimlachte.
Ondertussen waren we aangekomen bij Jacobs' motor en hij overhandigde mij weer zijn helm.
'Bedankt.'
'Zal ik je thuisbrengen?'
Ik knikte. 'Ik moet nog huiswerk maken voor morgen. En het is mijn beurt om te koken vanavond.'
'Oké, geen probleem. Stap maar op.' Zei hij terwijl hij op de motor ging zitten en achterom keek tot ik weer tegen hem aan zat en mijn armen om hem heen had geslagen voor de veiligheid. Terwijl hij richting mijn huis reed, zag ik een gedeelte van zijn tattoo op zijn arm. Die had ik niet eerder gezien. Zelf wilde ik ook altijd een tattoo, maar dat mocht pas als ik uit huis was van mijn ouders.
Jacob reed de oprit op en zette de motor tot stilstand. 'Daar zijn we weer.'
Ik stapte af en gaf de helm weer terug aan hem.
'Wat betekent je tatoeage? Of heb je hem gewoon omdat je hem mooi vond?' vroeg ik direct. Ik was te benieuwd. Hij schoof de mouw van zijn t-shirt omhoog zodat ik de tatoeage op zijn arm beter kon zien.
'Wauw.' Ik bekeek hem van dichtbij en keek hem aan. Duidelijk onder de indruk.
'Het verhaal erachter, vertel ik nog wel een keer. Ik moet je niet langer ophouden.' Hij schoof de mouw van zijn t-shirt weer naar beneden en deed de helm op.
'Tot snel?' Vroeg hij en ik knikte.
'Ik hoop het wel. Bedankt voor vandaag, en gisteren.' Zei ik met een brede glimlach op mijn gezicht. Enkele seconden bleven we elkaar aankijken tot het gebrul van de motor daar een einde aan maakte.
'Tot snel, Jacob.' Ik bleef buiten staan en zwaaien tot hij uit het zicht was. Met een glimlach op mijn gezicht draaide ik de sleutel in het slot en liep naar binnen. Ik dacht aan de gesprekken die ik met Jacob had gevoerd tijdens onze boswandelingen. Hij gaf mij een goed gevoel, was oprecht geïnteresseerd in mij en wat ik deed. Zelfs mijn eigen vrienden waren niet zo geïnteresseerd in mijn leven. Alleen Eliza. Ik stond te popelen om haar te vertellen wat er vandaag gebeurd was, maar besloot om te wachten tot morgen op school. Met tegenzin begon ik aan mijn biologie huiswerk en keek regelmatig op mijn telefoon om te checken of Jacob een berichtje had gestuurd.

Reacties (1)

  • Niallerslove

    Ik snap wel dat ze een beetje onder de indruk is van Jake.

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen