Bill POV.

Inmiddels is het de volgende dag en zitten we al even in de rechtbank. "Mevrouw, wat is jullie eis?" Wordt er gevraagd en ik kijk naar de vrouw die Hannah tot nu toe heeft opgevoed.

"Wij willen dat Hannah bij ons kan blijven en dat Dafne er ook bij komt zodat ze samen kunnen opgroeien," zegt ze en ik zie Tom z'n vuisten ballen, dus gelijk pak ik zijn hand vast. Ze heeft ook gewoon het recht niet om Dafne op te eisen. Dat ze blijkbaar denkt dat recht wel te hebben kan mij zo kwaad maken.

Ik merk dat de vrouw er alles aan probeert te doen om Tom en mij zwart te krijgen en dat ze onze leeftijd maar blijft aanhalen. Dat we denken dat de kinderen dieren zijn die we zomaar kunnen wegdoen en weer opeisen wanneer wij dat willen. Die vrouw kan mij op dit moment zo kwaad maken, vooral omdat ik merk hoe verdrietig haar woorden Tom maken.

"Tomi, kop op, het komt goed," fluister ik en ik streel rustgevend over z'n hand, maar ik voel aan alles dat hij gespannen blijft.

"Wat als ze Dafne bij ons weghalen?" Vraagt Tom.

"Dat doen ze niet. Jouw ouders steunen ons. In het ergste geval mogen we Hannah niet terugkrijgen en krijgen jouw ouders de voogdij over Dafne. Ze gaan Dafne niet aan hen geven, echt niet," zeg ik en dat weet ik omdat ik mij wat heb ingelezen in een soortgelijke zaak. Ook al hadden die ouders daar geen contact meer met hun kinderen, dus was die toewijzing in dat geval erger.



Na even staan we op de gang, te wachten wat de rechter zo gaat besluiten. "Pff, mijn lichaam voelt nog steeds klote aan," zegt Tom.

"Vindt je het gek, je hebt gisteren een miskraam gehad," zeg ik zonder na te denken en gelijk zie ik Tom verstijven.

"Ik moet even naar de wc," zegt hij en zonder nog om te kijken loopt hij naar de toiletten.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Lekker subtiel Bill 🤣

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen