Bill POV.

Wanneer mijn buik pijn begint te doen sta ik op en met moeite weet ik bij Tom z'n huis aan te komen. Ik druk op de bel en Tom is degene die de deur open doet. "Mijn buik doet pijn Tom," zeg ik en voordat ik het weet begin ik te huilen. Van opluchting, omdat Tom mij weer aankijkt en naar mij luistert, maar ook van angst en van de pijn.

"Het hoeft niets ernstigs te zijn, okay?" Zegt Tom en hij legt z'n arm om mij heen. "Ik breng je naar de dokter," zegt Tom en ik knik even en voor het eerst ben ik echt bang mijn kindje te verliezen. Tom tilt mij dan gewoon in zijn armen en neemt mij met zich mee.

"Wat als ik mijn kindje verlies?" Vraag ik.

"Dat gebeurt niet. De risicoperiode is voorbij," zegt Tom, maar alsof het dan niet mis kan gaan. De kans is kleiner, maar het doet echt heel veel pijn.



Wanneer we bij de dokter zijn kunnen we gelijk worden geholpen. "Ik zal een echo maken," zegt ze en ik knik even waarna ik ga klaar liggen. Ze maakt alles klaar voor de echo waarna ze hem maakt. "Dan nog even naar het hartje luisteren," zegt ze waarna ze dat apparaat gebruikt.

"Waarom hoor ik niks?" Vraag ik in paniek.

"Soms vinden we het niet gelijk. Blijf rustig liggen," stelt ze mij gerust, maar ik ben er totaal niet gerust op. Ik heb abortussen gehad die mij amper wat deden, maar dit kindje verliezen, ik denk niet dat ik dat zou overleven.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Bill ik volg jou niet
    Je emoties gaan alle kanten open
    Al snap ik wel dat kindje verliezen zwaar is

    3 weken geleden
    • syllie1992

      Z'n emotirs gaan zeker alle kanten uit😱

      3 weken geleden
    • Luckey

      Is lekker verwarrend

      3 weken geleden
    • syllie1992

      Dat is het wel inderdaad.

      3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen