Bill POV.

Ik kijk naar Tom die met Arthur knuffelt waarna ik wat dichter naar hem toe loop. Ik leg mijn hand op Tom z'n schouder en hij draait zich naar mij toe. "Ik voel het aan Tom, je maakt je nog steeds zorgen om Arthur," zeg ik.

"Je hebt gelijk," zegt Tom met een zucht. "Ik weet niet meer wat ik moet doen," zegt Tom.

"Ach Tomi," zeg ik zachtjes waarna ik mijn hersenen even overuren laat draaien. "Waarom laat je Arthur niet elke maand checken? Als hij bijna sterft zien ze misschien iets," zeg ik.

"Maar bij z'n moeder merkte ze ook niks," zegt Tom.

"Omdat ze zich op andere dingen focusten," zeg ik en Tom knikt even.

"Okay, dan laat ik hem elke maand testen. Voor de veiligheid, ik wil mijn zoon niet kwijt," zegt Tom.

"En ik wil jou niet kwijt," floep ik er uit en Tom kijkt mij vragend aan. "Laat maar," zeg ik, het is gewoon de angst waar ik mee loop. Zeker straks met 8 kinderen in huis, ik zou niet weten wat ik zou moeten zonder hem. Hij is al ouder dan de meesten, maar de maximale leeftijd die ooit bereikt is gaat over drie maanden zijn en dat maakt mij angstig. "Kan jij je ook laten testen, dagelijks," zeg ik en Tom slaat z'n armen om mij heen en aangezien hij Arthur vast heeft begint mijn lichaam te branden, maar ik negeer het. Nu heb ik Tom z'n armen gewoon nodig.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Uh Tom moeder leeft?!
    Ahw
    Moeilijke tijd voor ze

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen