Bill POV.

Wanneer ik nog even met Tom heb doorgebracht ga ik naar William toe. "Ben jij een beetje okay?" Vraag ik.

"Ja, maak je geen zorgen. Wees gelukkig met Tom, dat verdienen jullie," zegt William.

"Ik wil gewoon niet dat het aan je gaat zitten knagen. Je bent zwanger," zeg ik.

"Net zoals jij en Tom. Het komt wel goed, echt," zegt William.

"Okay, maar als je ergens mee zit deel het, met mij, met Tom, desnoods met Gustav of Georg of wie dan ook nog meer hier wel eens over de vloer komen. Houdt het niet binnen," zeg ik.

"Dat zal ik doen Bill. Dank je dat je bent komen checken," zegt William en ik knik even waarna ik wegloop.

"Bill, er staan een paar soldaten bij de hekken," zegt Tom en ik kijk hem geschrokken aan.

"Onze soldaten, hoop ik?" Maar Tom schudt langzaam zijn hoofd en ik zucht.

"We hebben Georg en Gustav nodig. Ik heb hen hier gehouden voor het geval dat," zeg ik.

"Ik wil ook best helpen, ik heb dat werk ook gedaan," zegt Tom.

"Nee, niks ervan! Je weet wat er de laatste keer is gebeurt dat je ging vechten," zeg ik streng en Tom bijt in z'n lip en ik zie dat de herinneringen weer bij hem terugkomen. "Sorry," zeg ik en ik wrijf met mijn hand over z'n wang.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Gelukkig gaat het al iets beter tussen iedereen
    Oh boy soldaten alarm

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen