Tom POV.

Bill is druk bezig met het regelen van de begrafenis aangezien zijn moeder nog in het ziekenhuis ligt en zijn vader verder geen broers of ouders meer had ligt het grootste deel in de handen van Bill. Ik zou hem dolgraag overal mee helpen en op de momenten dat het kan help ik hem ook, maar hem overal mee helpen is lastig met de kinderen die soms ook erg verdrietig kunnen zijn. Daarnaast vragen zij ook op andere gebieden te veel aandacht.

"Tom, ik ben moe," zegt Bill die avond en ik leg mijn arm om hem heen.

"Dat snap ik schat," zeg ik en ik geef hem een kus. "Ga anders slapen. De kinderen slapen toch ook en dit zijn moeilijke tijden voor ons allemaal," zeg ik en ik kan mij ook wel voorstellen hoe Bill z'n moeder zich moet voelen. Je wilt je leven weer oppakken, maar het is lastig. Ik was kapot, alleen Mark hield mij overeind toen ik mijn vrouw verloor. Bill z'n moeder heeft gelukkig meer mensen om zich heen dan ik had, ook al was dat ook deels mijn eigen keus door ergens heen te verhuizen waar ik niemand kende.

"Welterusten," zegt Bill en ik laat hem los waarna Bill opstaat en naar boven loopt. Ik geef zoveel om hem, maar ondanks dat ik zelf weet hoe het is om iemand te verliezen weet ik niet hoe ik hem op de beste manier kan helpen, want iedereen rouwt anders.

Na even ga ik ook naar boven en zie dat Bill inderdaad al slaapt, mijn lieve schat.

Ik leg mij dan naast hem neer waarna ik in slaap val.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Arme Bill
    Gelukkig samen

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen