Bill POV.

Vandaag is de begrafenis en gelukkig ook net de dag dat mijn moeder het ziekenhuis mag verlaten. Ze moet dan wel rust houden, maar de begrafenis van mijn vader moet ze toch wel bij wonen.

"Kom, we halen jouw moeder nu eerst op," zegt Tom en ik knik even. De jongste kinderen, Riley en Anita, zijn naar een kinderdagverblijf. Het was de enige optie, want het hele dorp gaat naar de begrafenis, dus hier was geen oppas te krijgen.



Later die dag, wanneer de dienst is begonnen, pak ik Tom z'n hand vast. Ik zie dat hij tranen in zijn ogen heeft. "Denk je aan haar?" Fluister ik en Tom knikt langzaam en ik leg mijn arm om Tom heen. Waarschijnlijk zou elke begrafenis die hij nog moet bijwonen, herinneringen oproepen.

"Ben jij okay?" Vraagt Tom en ik knik langzaam.

"Ik heb de afgelopen week al aan het idee kunnen wennen," zeg ik zachtjes, en dat betekent niet dat het nu ineens makkelijk is, nee, mijn tranen zijn gewoon op.

Wanneer de kist later die dag in de grond zakt komen de tranen toch nog wel en Tom houdt mij stevig vast. "Was ik er ook bij toen mama werd begraven?" Vraagt Mark ineens waardoor Tom mij loslaat. Ik weet dat Mark al heel lang niks meer over z'n moeder heeft gezegd, dus ik denk dat het voor ons allebei als een verrassing komt.

"Nee, daar was je niet klaar voor," zegt Tom zachtjes en ik weet dat Tom bedoelt dat Mark z'n eigen ding zou doen omdat hij het niet zou snappen, net zoals dat Ben eigenlijk aan speelgoed blijft denken nu. Hij weet dat z'n opa er niet meer is en dat we daarom hier zijn, maar hij snapt niet waarom hij niet mag spelen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw
    Zielig maar toch schattig door Mark zijn vraag
    Nu allemaal healen langzaam

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen