Bill POV.

Die avond liggen we in onze kamer op bed. Ieder in ons eigen bed, totdat Tom toch besluit naast mij te komen liggen en hij slaat z'n armen om mij heen.

"Ik hou van je," zegt Tom zachtjes en ik glimlach even naar hem.

"Ik ook van jou," zeg ik en Tom zucht even.

"Tomi, je mag erover praten, okay?" Zeg ik.

"Maar ik weet dat wij er niet hetzelfde in staan. Ik voel dat jij er totaal niet verdrietig om bent," zegt Tom zachtjes.

"En dat spijt me. Ik weet dat ik iets van verdriet zou moeten voelen, maar het is er gewoon niet. Sorry," zeg ik.

"Het is okay. Ik weet dat jij daar niks aan kan doen," zegt Tom en hij zucht even. "Het idee dat ik het broertje of zusje van Dafne en Hannah ben verloren, het doet gewoon pijn. En overnieuw proberen, over een aantal jaar bedoel ik dan, gaat ook niet, want dat eindigt met dezelfde pijn," zegt Tom zachtjes.

"Het spijt me dat jij het niet kan ervaren, maar dat betekent niet dat het altijd alleen bij Dafne en Hannah hoeft te blijven. Over 10 jaar ben ik 26, we hebben nog zoveel tijd," zeg ik.

"Jij hebt echt veel vertrouwen in ons he, ondanks dat je eigenlijk niet voor onze dochters wilt zorgen," zegt Tom.

"Nog niet, maar ik voel dat we samen sterk zijn en zodra ik er klaar voor ben zijn we een powerkoppel, ik hoop dat jij daar ook in gelooft."

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Dat mag ik wel hopen!!

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen