Een aantal maanden later.

Bill POV.

Ik laat mijn hand op mijn buik rusten. De oorlog is nog steeds in volle gang, maar William z'n leger zorgt er in ieder geval voor dat wij hier nog zijn en de tegenstander niet naar binnen is gedrongen om ons te vermoorden. Ik maak mij het meeste zorgen om ons volk. Ik denk niet dat het goed gaat met ons volk. Ik hoop dat we het kunnen herstellen.

Wanneer Tom ineens de kamer in komt gelopen kijk ik hem gelijk aan. "Bill, ik denk dat de weeën zijn begonnen," zegt Tom. Ik wist dat, dat ieder moment kon gebeuren en ik wist dat de kans klein was dat de oorlog nog niet voorbij zou zijn, maar toch.

"Kom, ga liggen. Ik breng de kinderen naar William, daar zijn ze ook veilig," zeg ik en Tom knikt.

"Mag ik blijven?" Vraagt Benjamin.

"Je bent toch graag bij William?" Vraag ik en Benjamin knikt. "Nou dan," zeg ik en ik neem hem en zijn zusje mee. Ik weet dat ik William regelmatig heb gezegd dat het te gevaarlijk is, maar dit is een noodgeval.

Na even breng ik ook de tweeling waarna ik terug naar Tom loop. "Houdt je het een beetje?" Vraag ik en ik zet mij naast Tom neer.

"Het doet zo'n pijn, kan ik geen ruggenprik krijgen ofzo?" Vraagt Tom.

"Tom, de dokter is gevlucht. We moeten dit samen doen, zonder een prik of wat dan ook," zeg ik en Tom legt z'n hoofd op het kussen en laat een gefrustreerde schreeuw horen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Kom op Tom!!
    Dit kan ooit erger zijn als leger

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen