Twee weken later.

Tom POV.

Ik moet zeggen dat ik op dit moment trots ben op hoe Bill bezig is met school. Ik denk dat hij het, ondanks z'n achterstand die onmogelijk nu al weggewerkt kan zijn, wel gaat halen. Ook al moeten z'n cijfers dat natuurlijk nog uitwijzen. Hij lijkt er in ieder geval echt moeite voor te doen aan het eind van dit jaar te zijn geslaagd.

"Ik snap alleen niks van wiskunde," zegt Bill met een zucht.

"Kom, ik help je," zeg ik, aangezien Masha slaapt en mijn ouders Bill z'n broertjes mee hebben genomen.



"Oh, volgens mij heb ik het nu onder de knie. Dit klopt toch?" Vraagt Bill.

"Het is perfect. Je leert snel," zeg ik.

"Ik denk dat ik beter in school ben dan dat ik altijd dacht," zegt Bill.

"Dit is waarschijnlijk ook de eerste keer dat je er zoveel tijd in steekt, hmm?" Zeg ik en Bill knikt even.

"Maar zonder jouw hulp zou ik het niet redden," zegt Bill.

"Ik help je graag," zeg ik en ik geef hem een kneepje in z'n schouder waarna Masha begint te huilen.

"Ik ga wel, het is voor mij toch even tijd om pauze te nemen," zegt Bill en ik kijk met een glimlach toe hoe Bill naar boven loopt. Ik ben echt trots op hem. Ik weet dat het verdriet er nog zit, maar hij heeft duidelijk een doel en dat houdt hem op de been.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Zo dat is een verandering ineens!!
    Nu moet die dit vol houden

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen