Bill POV.

"Ik houd dit niet vol Bill, echt niet," brengt Tom uit en ik neem z'n hand vast.

"Het is okay Tom, je kunt dit. De kans is er dat William en ik ook zonder ruggenprik dit moeten doorstaan," zeg ik, althans, ik zie de oorlog in de komende paar maanden niet snel stoppen.

"Ik weet het, maar ik kan het niet," zegt Tom en ik druk een kus op z'n voorhoofd. Dit was natuurlijk niet gepland, er had gewoon een dokter moeten zijn, maar als die angsthaas vlucht. Zelfs wij zijn niet naar een veilig land gevlucht. We hadden dat kunnen besluiten, maar we willen niemand in de steek laten. "Fuck," kreunt Tom pijnlijk.

"Een nieuwe wee?" Vraag ik en Tom knikt en ik zie de tranen in zijn ogen.

"Hebben jullie hulp nodig?" Vraagt William die de kamer in komt gelopen.

"Moet je niet bij de kinderen zijn?" Vraag ik.

"Ze redden zichzelf wel, jullie hebben mijn hulp harder nodig. Je kan niet en Tom steunen en de bevalling lijden," zegt William en ik knik dankbaar.

"Kom maar," zeg ik en ik ga achter Tom zitten. "Ik heb z'n ontsluiting nog niet gevoeld," zeg ik.

"Dan doe ik dat," zegt William en ik streel Tom over z'n arm waarna het tijd is voor Tom om te persen en hij geeft alles.

Na een aantal keer pakt William het kindje en legt die op Tom z'n buik en Tom huilt van geluk. "Ons dochtertje," zegt Bill zachtjes.

"Frederika," brengt Tom uit en ik knik en geef hem een zoen. Ik ben toch trots op Tom dat hij het toch heeft gedaan zonder ruggenprik, want ik had het al zwaar genoeg met.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Go Tom!!
    Gelukkig is de kleine meid er nu

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen