Bill POV.

Die avond loop ik de slaapkamer in en zie Tom op het bed zitten, maar hij is nog niet gaan liggen. "Tomi," vraag ik zachtjes, maar hij reageert niet, duidelijk diep in gedachten verzonken. Ik ga dan voorzichtig naast hem zitten en leg mijn arm om Tom heen en ineens barst hij in huilen uit. "Ach Tomi," zeg ik en ik sla mijn armen om hem heen waardoor hij nu tegen mijn schouders aan huilt.

Even heb ik gedacht dat Tom er makkelijk doorheen zou komen. Natuurlijk vond ik dat het verdriet er uit zou moeten, maar misschien is Tom zo wel niet.

"Kom schat," zeg ik en ik leg mij op bed, zodat Tom zich tegen mij aan kan leggen.

"Ik wil mij niet zo voelen," snikt Tom.

"Het is goed dat dit er nu uitkomt," zeg ik en ik leg mijn hand op z'n hoofd.

"Ik ben moe," zegt Tom zachtjes en ik weet ook wel hoe dat komt. Ik weet zeker dat hij z'n verdriet vandaag de hele dag heeft ingehouden en dat vreet energie.

"Kom maar," zeg ik en ik druk een kus op z'n voorhoofd.

"Het was z'n tijd nog niet Bill," snikt Tom.

"Ik weet het Tomi, ik weet het," zeg ik zachtjes terwijl ik hem blijf troosten.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Arme Tom
    Vind toch zielig

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen