Ineens staat Day op. "Dit voelt als een goed moment voor koekjes, anders vergeet ik ze toch maar,” lacht hij. “Wil je koekjes?"

"Natuurlijk wil ik koekjes,” antwoord ik meteen. Ik ga wat rechter overeind zitten en lach met hem mee. "Wat voor koekjes zijn het?"

"Dat is voor mij ook nog een verrassing. Mijn zusje heeft ze gemaakt en ze... experimenteert graag met haar baksels." Hij grinnikt, maar dat vervaagt al snel tot een droevige glimlach, als de herinneren hem meenemen naar huis. Voor ik echter de moed verzameld heb om verder te vragen naar de plek en de mensen die hij heeft achtergelaten, wendt hij zijn blik af en loopt naar de kast, waar hij een doosje uit pakt."Ik kan niets beloven over of het echt goede koekjes zijn, maar ze wordt er best goed in."

"Deed Luna maar zoiets." Ik zucht en pak een van de koekjes aan. "Die doet alleen maar-" Maar ik val stil, als ik probeer te bedenken wat mijn zus eigenlijk met haar vrije tijd gedaan heeft het afgelopen jaar. Waar was ze, terwijl ik buiten aan het rondrennen was met een stok in mijn hand, en toen ik in bomen aan het klimmen was, en vooral de kliniek probeerde te ontwijken? Waarom besef ik me nu pas hoe weinig ik haar gezien heb, in wat waarschijnlijk het laatste jaar van mijn leven was - in het jaar waarin ze me het meest nodig had? "Verantwoordelijke dingen, ofzo."

Day pakt zelf ook een koekje en grijnst. "Ik denk niet dat ik mijn zusjes ooit vrijwillig verantwoordelijke dingen heb zien doen, maar tegenwoordig is het koekjes bakken in plaats van verbranden, dus het is al vooruitgang."

Ik prop een van de koekjes in mijn mond, en meteen proef ik een zoete, vaag bekende smaak, die ik niet helemaal thuis kan brengen. "Ze zijn heel erg lekker,” zeg ik, met volle mond. “Complimenten naar de chef."

"Ik zei toch dat ze er best goed in was geworden." Day glimlacht weer, maar het is wederom een trieste glimlach.

In plaats van te vragen naar zijn herinneringen, waarvoor ik niet de juiste woorden kan vinden, wijs ik naar de doos met koekjes. "Mag ik...?" vraag ik, met mijn mond nog half vol. Ook al heb ik nooit eerder koekjes als deze gegeten, het is duidelijk anders dan het eten in het Capitool. Het eten uit de districten smaakt naar hard werk, naar familie, naar thuis. En hoe lekker het eten in het Capitool ook is, als ik de keuze zou krijgen om in plaats daarvan alleen nog maar deze koekjes te eten, zou ik die kans grijpen.

Day knikt en steekt de doos naar me uit. "Pak maar, anders vergeet ik ze toch weer."

"Je moet ze wel zelf ook eten. Ze zijn te lekker om te laten liggen." Ik pak zelf nog een koekje, en duw er ook in Days handen. Ik eet zoveel mogelijk mijn mond leeg, en kijk hem aan. "Dus hoe zit het bij jou? Met de naderende dood enzo?" Het voelt goed om ook naar hem te vragen, aangezien we het sinds ik hier ben eigenlijk alleen nog maar over mijn situatie hebben gehad, maar zodra de woorden mijn mond verlaten hebben, besef ik me dat dat niet mijn meest tactische verwoording was.

Even is hij stil en blijft hij onbeweeglijk op de rand van zijn bed zitten, maar dan zucht hij. Voor een seconde lijkt hij de vermoeidheid mee te dragen van iemand die al een eeuw op de wereld rondloopt, en alles al gezien heeft. Het groen van zijn ogen is een eeuwenoud bos, makkelijk om in te verdwalen. Het voelt alsof ik nooit meer de weg naar buiten ga vinden, en dat voelt als een zegen. Er wacht een wereld van wijsheid op me daar, van iemand die veel te snel volwassen geworden is. "Ik probeer er gewoon niet te veel aan te denken, denk ik."

"Oh." Het voelt als een surreële optie - stoppen met denken over alles wat gaat komen. Alles loslaten en je er pas druk over maken als het je pad weer kruist. Misschien dat dat alles makkelijker maakt. "Niet nadenken,” mompel ik. “Dat is ook een goede optie." Maar ik zucht als ik me besef dat ik nu alweer teveel aan het nadenken ben over niet nadenken. Ik denk niet dat het voor mij zou werken. Ik kan alleen maar stoppen met nadenken op de momenten dat mensen echt graag willen dat ik nadenk wat ik doe. "Het is gewoon zo ontzettend..." Een paar scheldwoorden verlaten mijn lippen, maar mijn stem verliest volume, kracht en grip met ieder woord, tot er alleen nog maar een schorre fluistering over is, die dichter bij de pijnlijke waarheid komt dan alles wat ik tot nu toe gezegd heb. "Ik wil niet dood. Ik wil niet dat jij doodgaat. Ik wil gewoon hier blijven zitten en koekjes blijven eten." Ik pak snel nog een koekje en neem een hap, in de hoop dat de suiker de donkere gedachten kan laten verdwijnen, maar ik kan Samuels aanwezigheid weer voelen, zijn razende blik, en ik kan Aderyns zwaard weer tegen mijn keel voelen, waardoor mijn adem afgesneden wordt. Zelfs hier kan ik me niet verbergen voor mijn angst, maar toch ben ik liever hier dan waar dan ook in Panem. Ik laat me op mijn rug op het bed vallen en staar naar het plafond. "Misschien doe ik dat wel."

"Dat klinkt als het beste idee dat ik in tijden heb gehoord." Ook hij laat zich op zijn rug vallen en staart omhoog. Weer is hij even stil, maar dan zucht hij. "Het is ingewikkeld." Even denk ik dat hij meer wil zeggen, maar dan duwt hij zich een beetje overeind en glimlacht weer. "Ik denk dat we wel wat extra koekjes moeten regelen dan."

Ik knik naar hem. "Dat moet kunnen. Misschien moeten we dan toch nog even een uitstapje maken naar dat feest van vanavond. Daar een beetje hamsteren." Ik lach zacht, maar als de gedachte dat ik hier toch echt weer ooit weg zal moeten weer boven komt drijven, zucht ik. Ik kan hier niet voor eeuwig blijven. Er zijn mensen die op me wachten. Luna en Celese, dat sowieso, en Nate, thuis, maar helaas ook een heel Capitool voor mensen die me in een arena willen zien, met een zwaard in mijn hand. "Ik ga in ieder geval niet meer terug naar boven."

"Blijf je logeren?" Hij lacht, en even zou ik zweren dat ik de sterren zie twinkelen, vanachter de bladeren in zijn ogen. "Ik denk dat er in de keuken alleen al genoeg te hamsteren is voor een jaarvoorraad aan koekjes, maar het feest klinkt ook gezellig." Dan aarzelt hij. "Ik denk alleen dat mijn mentor wat minder enthousiast is."

Ik knik nogmaals en haal mijn schouders op. "Ik denk sowieso niet dat mentoren überhaupt in staat zijn om enthousiast te zijn," mompel ik. Ik ben er ondertussen al aan gewend dat ik hoe dan ook gezeur ga krijgen, dus dan maak ik er maar het beste van. "Als je het nooit goed kunt doen, maakt het toch niet uit wat je allemaal 'fout' doet? Het is een prima manier om te zorgen dat de sponsoren je zien, toch?"

"Dat is wel waar, ja," zegt Day, maar het is overduidelijk dat hij nog steeds zo zijn bedenkingen heeft. "Valoria was er wel enthousiast over."

"En al die andere Capitoolpoppen zouden zo iemand als jij vast niet willen missen." Ik grijs naar hem. Dit moet genoeg zijn om te zorgen dat hij meegaat, toch? Ik was niet echt van plan om alleen te gaan. Ik zie me daar al staan, in zo'n menigte met tributen en Capitoolbewoners. Ik wil niet zeggen dat ik een babysitter nodig heb, want dat is niet zo, maar ik weet dat ik wel een risicofactor ben, als je je feestje vredig wil houden. Daarbij is het ook gewoon een stuk minder gezellig in je eentje.

"Het klinkt meer alsof je gewoon niet alleen durft." Hij grijnst en komt overeind.

"Ja, nou..." Als Day niet komt, ga ik er waarschijnlijk de hele avond alleen voor staan. De meeste mensen die me langer dan een minuut kennen hebben de neiging om een hekel aan me te krijgen. Alleen Parveen misschien niet, maar ik betwijfel of ik die vanavond op het feest ga zien. "Ik denk niet dat er iemand anders gaat zijn die niet mijn bloed zou willen drinken."

Day glimlacht. "Dan heb ik ook niet echt een andere keuze dan meegaan." Hij staat op en bergt de koektrommel op. "Ik zal Jade ook vragen of ze meegaat, dan zijn er relatief al een stuk minder bloeddrinkers."

"Ik hoop dat ik dat vol kan houden." Eerlijk is eerlijk, de kans is ook best groot dat Jade ook niet echt op mijn aanwezigheid zit te wachten - niet als ze naar de adviezen van haar mentor luistert, in ieder geval. Als ik wil zorgen dat ze aan het eind van de week niet staat te popelen om een mes in mijn rug te steken, zal ik mijn uiterste best moeten gaan doen. "Denk je dat ik wat moppen moet voorbereiden ofzo? Voor ik weer iets stoms en uitdagends doe." Het leek te werken bij Parveen, misschien werkt het hij anderen ook wel. Misschien moet ik me voortaan maar altijd zo voorstellen: 'hoi, ik ben Chris, en trouwens, ken je de mop van de mummy al? Die was ingewikkeld'.

"Ik denk dat Jade het best kan hebben, maar ik ben best benieuwd wat je kan verzinnen, dus bereid maar een mop voor." Hij grijnst breed en warm, en ik weet zeker dat er echt sterren twinkelen in zijn ogen. "Dan ga ik het snel vragen. Loop je mee of wacht je even hier?"

"Ik zal mijn best doen." Ik lach terug naar hem. "Ik ga wel mee," zeg ik. Ergens wil ik nog steeds niet vertrekken, maar samen met Day weggaan voelt beter dan hier in mijn eentje blijven. Misschien gaat het wel niet zozeer om de plek, hoe perfect het ook voelt. Misschien wil ik gewoon even niet alleen zijn.

Reacties (4)

  • Incidium

    "Mag ik...?" vraag ik, met mijn mond nog half vol.
    een mood

    dit was cute ondanks de discussie over de naderende dood. Dat is Days aura denk ik XD. Ik ben ook benieuwd over Chris' mop:D.

    5 dagen geleden
    • Samanthablaze

      Oh same, ik ken helemaal geen moppen

      4 dagen geleden
  • Duendes

    Gosh awh dit hoofdstuk is zo cute en wholesome en AWH ik hou zoveel van deze twee en gewoon op het bed zitten koekjes eten en praten is een veel betere tijdsbesteding dan elkaar moeten vermoorden pfff
    Chris is een kneus, maar ook echt zo adorable en hun dynamic is zo cute en ik ga even huilen awh love deze boiis

    1 week geleden
  • Deparnieux

    Leven Chray!!!!

    1 week geleden
  • Megaeraaa

    Jaaaa weer een nieuw hoofdstuk!!

    Mijn zusje heeft ze gemaakt
    Wow heeft Day een zus? Waarom was ik dat vergeten?

    Dus hoe zit het bij jou? Met de naderende dood enzo
    Meteen het beste onderwerp

    Ik wil gewoon hier blijven zitten en koekjes blijven eten
    Zonder context klinkt hij nu echt als een zagende kleuter ofzo

    Ik denk niet dat er iemand anders gaat zijn die niet mijn bloed zou willen drinken.
    En nu kijken we allemaal naar Adey

    1 week geleden
    • Duendes

      Yepp Danny heeft zelfs meerdere zussen oeps hij komt uit een groot gezin:Y)
      Maar geen zorgen, ik ben eindelijk aan de herschrijving begonnen dus waarschijnlijk komt er binnenkort eindelijk wat vernieuwde content vanuit Day YES

      1 week geleden
    • Megaeraaa

      Eindelijk!
      Maar goed bezig, ik kan niet wachten om het te lezen

      1 week geleden
    • Samanthablaze

      Het alternatief om over te praten was mode en dat brengt hem meestal weinig goeds

      Chris IS ook een kleuter

      1 week geleden
    • Megaeraaa

      Hoezo? Hij is toch de "expert" op dat vlakxD

      Dat is waar.

      1 week geleden
    • Samanthablaze

      Klopt, maar alleen als hij een kans ziet om te liegen en dat is zo moeilijk bij Day

      1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen