Foto bij Hoofdstuk 9.

Eliza stormde direct op mij af toen ik de kantine binnen wandelde.
'Je leeft nog!' lachte ze en ik schudde mijn hoofd.
'Dat kan ik beter tegen jou zeggen,' grijnsde ik, ' jij was nog tot diep in de nacht wakker zag ik.'
Ze grijnsde en sloeg haar arm om mijn schouder terwijl we naar de rest liepen. 'Dat klopt. Gister heb ik alleen maar in bed gelegen tot het avondeten.'
'Heb je je biologie huiswerk nog gemaakt?'
Ze sloot haar ogen en ik zag dat haar lippen een 'kut' vormden.
'Vergeten?' zei ik terwijl ik haar porde. Ze knikte en keek me lief aan. Knipperde een aantal keer en pruilde.
'Prima, je mag het wel overschrijven.' Lachte ik en haalde mijn schrift uit mijn tas. 'Maar vorm het iets om zodat het niet opvalt.'
'We waren even bang dat je ontvoerd was door die Jacob,' Henry woelde door mijn haren en glimlachte, 'maar we zijn blij dat je er nog bent hoor. Volgende keer moet je niet zo snel over je nek gaan, Rebecca. Dan had je kunnen blijven.' Ik rolde met mijn ogen en lachte.
'Ik zal het tegen mezelf zeggen. Notitie aan mezelf: volgende keer niet zo snel over je nek gaan.'
'Wat vonden jullie van Jacobs vrienden?'
'Ja, prima gasten, we hebben wel gelachen. Ze daagden ons uit om te klifduiken, dus die uitdaging konden we natuurlijk niet afslaan.' James trok zijn wenkbrauwen op en spande zijn spieren aan. 'We moeten wel even laten zien wat we in huis hebben, hè mannen?'
'Wanneer?' vroeg ik subtiel.
'Vanmiddag, direct na school. Gaan jullie mee?' Jack nodigde ons uit om te kijken hoe zij van een klif af zouden springen.
'Is dat wel verstandig dan? Enkele dagen geleden hadden we nog een flinke storm. Het water kan ruig zijn rond deze tijd van het jaar.' Ik maakte me oprecht zorgen om onze jongens. Die anderen zouden dit waarschijnlijk wekelijks doen, anders hadden ze hen niet uitgedaagd.
'Maak je geen zorgen, als zij het kunnen, kunnen wij het al helemaal.' Jack grijnsde breed.
'We zullen zien.' Emma grinnikte.
Ik schrok op van de bel en zag hoe Eliza het laatste antwoord snel in haar schrift schreef. 'Klaar.' Ze keek me dankbaar aan toen ze mijn schrift overhandigde en ik glimlachte naar haar.
'Maar goed, mochten jullie mee willen, we gaan om 2 uur die kant op.' Jack gooide zijn tas over zijn schouder en wierp nog een laatste blik op Emma voor hij de kantine uitliep, op weg naar zijn les.
Eliza en ik hadden samen biologie en liepen met James en Henry naar het lokaal. Ik zou wachten tot we samen aan het werk moesten met het vertellen over Jacob. De jongens zouden sowieso weer kinderachtige opmerkingen maken waardoor ik me zou schamen.
De les begon en meneer Molina controleerde snel ons huiswerk. Vervolgens moesten we achterhalen hoeveel mannelijke en vrouwelijke fruitvliegjes we in ons petrischaaltje hadden. Dit moesten we achterhalen door middel van een microscoop. Nu was het tijd om alles te vertellen aan Eliza, in de hoop dat ze me niet voor gek verklaarde.
'Ik ben gisteren de hele middag met Jacob geweest.'
Ze fronste haar wenkbrauwen en schudde toen haar hoofd. 'Dat meen je niet?'
Ik knikte en glimlachte klein.
'Vertel me alles...' Ze deed alsof ze door de microscoop keek toen meneer Molina langsliep en ik schreef op: "mannelijk: 2" zodat hij dacht dat we iets deden.
Toen hij buiten gehoorafstand was, vervolgden we ons gesprek.
'Oke, luister. Toen hij mij thuis had afgezet, wilde ik eigenlijk gewoon naar binnen gaan, maar dat voelde gek. Ik wilde gewoon zijn nummer hebben. De rit in de auto ook, dat was zo apart.' ratelde ik door terwijl ik een blos op mijn wangen kreeg. 'Het voelde zo vertrouwd.' Ik zuchtte zachtjes en speelde met de pen in mijn hand. 'Om dus terug te komen op het moment dat ik bijna naar binnen wilde...hij was al weg en toen ben ik dus achter hem aan gegaan om zijn nummer te vragen.'
Eliza trok haar wenkbrauwen nog hoger op.
'Ik weet het, helemaal niks voor mij toch om dat zo te doen?!'
Ze schudde haar hoofd. 'Je bent helemaal gek...' Ik verstijfde en keek weg. Zo gek was het toch zeker niet? Je hebt toch iemands nummer nodig om diegene te bedanken de volgende dag?
'Op hem' ze maakte haar zin af en ik haalde weer adem.
'Nee joh, zo snel gaat dat niet. Ik ken hem pas anderhalve dag.'
'Je ratelt, springt van de hak op de tak en bloost als je het over die avond hebt. Je kan mij niet voor de gek houden hoor.'
Misschien had ze een beetje gelijk. Het effect wat Jacob op mij had, was ook niet normaal. En die blik in zijn ogen toen we elkaar aanstaarden, daar viel toch elk meisje voor?
'Maar goed, dus toen ging hij naar huis en die volgende ochtend kreeg ik een berichtje van hem. Of ik wilde motorrijden.'
Ze grijnsde. 'En dat heb je natuurlijk gedaan!' zei ze enthousiast. Ik knikte en vervolgde mijn verhaal. 'Toen hebben we echt superlang door het bos heen gelopen en gekletst over van alles en nog wat. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die zo geïnteresseerd is in mij.'
Eliza keek bezorgd. 'Loop niet te hard van stapel, voordat je je dalijk helemaal stort op hem en hij je dalijk pijn doet. Dat hebben we eerder meegemaakt.'
Daar had ze een punt. In ons eerste jaar op Forks High was ik tot over mijn oren verliefd op Mike Newton. Na een paar keer uit geweest te zijn, heeft hij mijn hart gebroken door met Jessica naar het bal te gaan. Daarna hadden we geen contact meer. Ook hoorde ik van Eliza dat hij veel met Bella Swan flirtte. Voor hem was ik gewoon een meisje wat zijn ego streelde, waardoor hij zich goed voelde. Wellicht was ik te gewoontjes voor hem. Dit was een van de redenen waarom ik ver uit de buurt bleef van dat clubje. Bella sprak ik heel af en toe weleens, maar dat kwam meer omdat onze vaders collega's waren.
Een por van Eliza liet me opschrikken uit mijn gedachten en ik keek in de microscoop in de hoop te ontdekken hoeveel mannelijke fruitvliegjes wij hadden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen