Het was een paar dagen geleden van die aanval van die dementors en sindsdien had ze niemand van de toverwereld meer gezien, ze was opgelucht maar wist dat dit ook mogelijk een stilte voor de storm kon zijn.
Ze had sinds gisterenavond ook niks meer van Caleb gehoord en dat baarde haar zorgen, hij stuurde haar altijd een slaap lekker berichtje en een goedemorgen berichtje maar deze keer was het erg stil, te stil voor Caleb doen het was nu al bijna een uur s’middags en zelfs zijn telefoon nam hij niet op haar vrienden hadden hem ook geprobeerd te bereiken maar niemand kreeg hem te pakken.


Om half drie s’middags ging Dianthe telefoon het was Katherine.
‘Katherine, je moet naar Caleb huis komen het is belangrijk.’ Dianthe hoorde haar stem trillen maar voor ze iets kon vragen had ze al opgehangen, daarom ging ze zo snel mogelijk naar het huis van Caleb waar het blauw stond van de politieauto’s en een afzetlint was gezet, Dianthe zag haar vrienden staan en ze liep naar hun toe. ‘Wat is er gebeurd?’ Brianna die haar als eerste zag omhelsde haar, gevolgd door Katherine, Elizabeth en Killian. ‘We vinden dit zo erg.’ Verbrak Katherine de stilte, ze nam een diepe zucht. ‘We hebben gehoord dat Caleb deur vanochtend was opengebroken, binnen is een bende, tekenen van een gevecht maar Caleb.’ Ze slikte even voor ze verder sprak. ‘Caleb is vermist.’ Dianthe sloeg haar hand voor haar mond en zakte neer op de grond, Brianna hurkte naast haar neer en pakte haar schouders vast tranen stroomde over haar wangen en ze hoopte vurig dat dit niet de werk is van de volgelingen van Voldemort.


Ze waren nog even voor zijn huis geweest de politie was nog druk bezig met een onderzoek maar als Voldemort hem heeft, heeft ze geen idee waar hij is en of hij nog leeft Brianna had voorgesteld om Dianthe mee te nemen naar haar huis, zodat ze daar een paar dagen kon blijven, tot rust kon komen en niet alleen hoefde te zijn als ze moest huilen.


Dagen gingen er voorbij en Dianthe had nog geen teken van Caleb gekregen ze wist niet waar hij was en of hij nog wel leefde, ze had slapeloze nachten en huilde zichzelf vaak in slaap waarom moest dit haar nu weer overkomen hadden ze haar gewoon niet met rust kunnen laten, een rustig leven kunnen laten leiden?
Katherine, Elizabeth en Killian sliepen ook vaak bij Brianna huis allemaal om Dianthe te steunen, haar te troosten en op te vrolijken al leek dat momenteel onmogelijk.
‘Ze vinden hem heus wel Di.’ Zei Katherine zachtjes en ze streelde Dianthe haar bruine haren, ze schudde haar hoofd en sloot haar ogen beelden van wat er gebeurd kon zijn schoten bij haar neer binnen. ‘Als ik vermoed wat er is gebeurd dan vinden ze hem misschien nooit tenminste niet levend.’ Mompelde ze zachtjes. Ze wist niet of haar vrienden iets hadden gehoord en als ze wel iets hadden gehoord hielden ze wijselijk hun mond dicht.
Ze zaten zo een uur Katherine en Elizabeth gingen wat te eten halen bij een plaatselijke tent en in stilte aten ze hun eten op. ‘Waarom helpen wij niet mee met zoeken?’ doorbrak Killian de stilte, Dianthe keek geschrokken op en schudde haar hoofd nee ze kon haar andere vrienden niet in gevaar brengen om erop uit te gaan en hem te zoeken. ‘N-nee, het is veelste gevaarlijk.’ Zei ze haar vrienden keken haar vragend aan. ‘Gevaarlijk?’ vroeg Katherine en ze keek haar vragend aan.
‘Stel als er iets ergs is gebeurd hij misschien…’ het deed haar pijn om eraan te denken wat er gebeurd kan zijn maar ze was er zich van bewust dat de kans groot was dat ze hem niet meer levend terug zouden zien.
‘is hij vermoord en loopt de moordenaar nog in de buurt rond.’ Vervolgde ze, ze keek naar de gezichten van haar vrienden en ze zag begrip daarom besloten ze dat ze beter konden afwachten tot ze wat van de politie hadden gehoord.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen