Bill POV.

Yolande is hier nu twee dagen en alles lijkt goed te gaan. Onze kinderen willen ook telkens helpen, maar met 18 tegelijk helpen wanneer het om één baby gaat, dat werkt gewoon niet.

Wanneer ineens de bel gaat begint Yolande ook gelijk te huilen. "Duidelijk iemand die niet weet dat er een baby in huis is," zeg ik met een zucht.

"Het is okay. Ik krijg haar vast zo weer in slaap," zegt Wilco en ik knik even. Het zelfvertrouwen omtrent Yolande straalt er vanaf bij hem.

Ik loop dan naar de deur en zie daar tot mijn verbazing één van onze oude vrienden staan. "Steven?" Vraag ik verrast.

"Hoi Bill," zegt hij nerveus.

"Kom binnen, let niet op de troep, 18 kinderen, plus de baby van Wilco en Tao brengen nogal wat troep," zeg ik.

"Wacht, 18?" Vraagt Steven geschrokken.

"Tom en ik zijn niet altijd even voorzichtig geweest, maar we zijn blij met ze en hebben hulp," zeg ik en Steven knikt even waarna hij mij volgt naar de woonkamer. "Wat brengt jou hier eigenlijk?" Vraag ik.

"Ik moet toegeven dat ik jullie mis. Ooit waren we zo'n hechte vriendengroep, jij, Tom, Wilco, Tao, Timo, Jay en Thymen en ik," zegt Steven zachtjes en ik knik even, terwijl ik weer terugdenk aan die tijd.

"ik mis die tijd ook, maar we zijn nu andere mensen. Wij allemaal," zeg ik, want ik verwacht dat we allemaal nu wel een leven hebben opgebouwd. Zoals Jay een vrouw heeft en inmiddels twee kinderen, als er niet al een derde is, want dat is ook alweer twee jaar geleden.

"Maar dat betekent niet dat we geen vrienden meer kunnen zijn, toch? Het zal misschien niet zijn met uitgaan en dat soort dingen, zoals vroeger, maar gewoon goede gesprekken, iemand bij wie je altijd terecht kunt en alles," zegt Steven en daar heeft hij wel een punt. Misschien kunnen we het weer opbouwen, in ieder geval met Steven, want hoe Timo, Jay en Thymen er in staan weet ik niet.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Bam bam bam
    Dat word leuk

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen