Bill POV.

"Dag Tomi," zeg ik uiteindelijk en ik geef hem nog een laatste zoen waarna ik de deur uitloop, samen met Tom z'n moeder.

"Je weet dat je zonder school had mogen blijven he. Niet dat je het mij kwalijk gaat nemen dat je nu terug naar huis moet," zegt Tom z'n moeder.

"Ik neem je niks kwalijk," stel ik haar gerust en ze knikt even waarna ik in de auto stap. Het is dat iemand bij de meiden moet blijven, anders was Tom sowieso meegegaan zodat we nog langer de tijd hadden samen.



Anderhalve week later.

Sinds ik thuis ben bellen Tom en ik elke dag en dat is dan ook de enige reden waarom ik het nog een beetje uithoud zonder hem en onze dochters. "Hoe gaat het met Hannah en Dafne?" Vraag ik daarom ook deze keer weer.

"Er is iets dat ik je moet vertellen," zegt Tom.

"Oh, oh, er is toch niks met de meiden? Als er wat is kom ik gelijk naar daar, wat mijn ouders er ook van vinden," zeg ik.

"Die adoptieouders spannen een nieuwe zaak aan. Ik denk niet dat ze nu ineens wel een kans maken, maar die adoptiemoeder heeft gezegd dat als ze de meiden niet legaal krijgt, dan maar illegaal," zegt Tom zachtjes.

"Oh nee, let op de meiden, alsjeblieft," zeg ik.

"Ze slapen bij mij op de kamer nu, dat voelt op dit moment prettiger," zegt Tom.

"Okay, dat stelt mij gerust," zeg ik zachtjes en na even hang ik op wanneer ik naar beneden loop. "Mam, door wat voor een monsters wou je onze kinderen laten adopteren!" Roep ik kwaad naar haar, want zij is akkoord gegaan met dit adoptiegezin, dus zij is deels verantwoordelijk voor de dreigementen van die vrouw.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Zo!!
    Laat maar zien aan je moeder hoe je gevoelens voor de meiden zijn geworden!
    Die adoptie ouder moet niet wagen

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen