Het was bijna twee weken geleden sinds de verdwijning van Caleb de hele stad was in rep en roer om de verdwijning van de tiener het dorp had nog nooit zo iets meegemaakt en die donderdagmiddag deed een wandelaar een schokkende ontdekking in het bos vond hij de levenloze lichaam van Caleb Clearwater, gehavend maar wat de precieze doodsoorzaak was, was niet bekend. Dianthe die zijn lichaam had gezien kon aan alles zien dat hij door dreuzelvoorwerpen is verwond maar ook door spreuken daarom werd haar vermoeden bevestigd dat hier haar vader achter zat, in zijn bruine jaszak die hij aanhad was er een briefje gevonden die aan Dianthe werd gegeven met Katherine die meelas keek ze wat er op het briefje stond:

Dit gebeurd er met al je vrienden als je niet terug komt.

Snel deed ze het briefje weer in haar zak maar Katherine had het al gelezen.
‘Wat heeft die briefje te betekenen Di?’ zei ze verontwaardigd. Dianthe liep twijfelend achteruit ze wilde de waarheid zeggen maar dat kon niet, ze zouden haar toch niet geloven.
‘I-ik.’ Ze slikte en zenuwen braken uit. ‘H-het s-spijt me ik moet gaan.’ Vervolgde ze en ze rende weg, snel naar haar appartement toe waar ze zich dagenlang opsloot en zich niet meer liet zien, ze was kapot van zijn dood het was allemaal haar schuld zij heeft hem in gevaar gebracht en nu zijn haar andere vrienden ook in gevaar, tranen stroomde over haar wangen en ze verfrommelde heel het briefje.

Weer vier dagen gingen er voorbij, ze zette haar telefoon aan en had veertig gemiste oproepen en 22 berichtjes van haar vrienden de laatste berichtje was een half uur geleden gestuurd en die luide:

We komen nu naar je toe.
Een kwartier later waren haar vrienden er.
‘Je moet ons vertellen wat er aan de hand is.’ Zei Katherine.
‘Eerst deed je raar toen dat nieuws naar buiten kwam en je die briefje had en dan negeer je ons een paar dagen.’ Zei Brianna.
Dianthe zuchtte en keek ze aan met nog rode ogen van het huilen, ze ging op de stoel zitten.
‘Ik wil het jullie best vertellen maar.’ Ze keek even naar haar handen die op haar schoot rusten. ‘Jullie zouden me toch niet geloven, me voor gek verklaren.’ haar vrienden wisselde blikken uit en uiteindelijk nam Killian het woord. ‘Di, Caleb heeft altijd gezegd dat je een bijzonder iemand was, dat je een last, een geheim met je meedroeg hij wist niet waarom hij dat dacht maar hij voelde het gewoon, een paar dagen voor zijn verdwijning vroeg hij of wij op jou wilde passen, je wilde helpen en er altijd voor je zullen zijn.’ Killian pakte voorzichtig Dianthe haar hand vast en kneep er zachtjes in.
‘Natuurlijk zijn we je vrienden en we zullen je daarom ook altijd helpen je mag ons alles vertellen ook al klinkt het gek.’ Vervolgde Elizabeth.
Dianthe zuchtte diep maakte wat thee voor haar vrienden en ging weer zitten, twijfelend keek ze naar haar handen, stond toen weer op en pakte haar toverstok die ze veilig had opgeborgen haar vrienden keken gefascineerd naar.
Ze knikte dacht na over hoe ze zou beginnen en besloot om te beginnen bij het begin.
Ze hoopte dat ze het zouden begrijpen en haar niet voor gek zouden verklaren.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen