Druk schrijvend ging een vrouw met haar pen over een stuk papier heen, hierdoor hing haar bruine haar als een gordijn voor haar gezicht. Het verborg haar gezichtsuitdrukking en een gedeelte van het papier omdat ze over het bureaublad hing. Haar uitdrukking was ernstig. De vrouw rechtte haar rug waardoor haar haren weer langs de zijkanten van haar gezicht vielen waardoor de ernst op diens gezicht was af te lezen. Nelly Raimon- Evans, was haar naam, moest in haar bestaan als de nieuwe directeur van Raimon jr High een van de moeilijkste beslissing ooit nemen. Een beslissing waar niemand van de leerlingen of het personeel op zat te wachten, maar dat toch genomen moest worden. De voetbalclub waar zoveel mee bereikt was moest worden opgeheven vanwege het gebrek aan geld. Dit deed pijn want eigenlijk wilde Nelly deze keuze niet maken omdat het haar veel verdriet deed, omdat alle energie en toewijding aan de sport van haar man hier in zat. Mark.. ging dit niet leuk vinden dat wist ze heel goed en ze wist ook dat hij het er zeker niet bij zou gaan laten als hij wist wat haar plannen waren. Nelly legde haar pen naast het papier neer waarna ze van haar stoel opstond en richting het raam liep. Ze had vanuit dit kantoor uitzicht op het voetbalveld dat zich in het midden van het centrale gedeelte van de school bevond. Een paar leerlingen paste een bal naar elkaar toe waarbij de persoon de bal in de richting van het doel schoot. Een kleine glimlach vormde zich om haar lippen toen de kinderen elkaar in de armen vlogen toen de bal in het net bleef zitten. Dit uitzicht zou ze wel gaan missen. Nelly schrok op uit haar gedachte toen er plotseling op de deur werd geklopt. Er werd niet gewacht tot er antwoordt was gegeven omdat de deur al open werdt gedaan. Een man met stekelige bruine haren dat omhoog werd gehouden door een oranje hoofdband, stond in de deuropening van het kantoor. Zijn witte jack was opengeritst waardoor zijn oranje t-shirt zichtbaar was. De mouwen hiervan waren opgestroopt. “Mark!” bracht Nelly geschrokken uit en keek haar echtgenoot in zijn bruine ogen. Deze had een kleine grijns rond zijn lippen. “Sorry schat, liet ik je schrikken?” vroeg hij met een sarcastische toon in zijn stem. Nelly besloot hier geen reactie op te geven maar haar blik stond nog wel vragend. Ze wilde dolgraag weten waarom haar echtgenoot hier naartoe was gekomen. “Was je iets vergeten?” vroeg ze toen opgelaten en wierp even vlug een blik door het kantoor of er nog spullen lagen maar er lag niets wat van Mark was. Even verstijfde ze toen de vrouw opmerkte dat Mark de brief zag liggen. Deze sloeg vervolgens zijn armen elkaar heen waarop hij met een achterdochtige blik naar zijn vrouw keek. Vervolgens pakte hij de brief van het bureau waardoor zijn blik veranderde van achterdochtig naar een nijdige blik, nadat hij vluchtig de brief las. “..je heft de voetbalclub op?” vroeg hij op scherpe toon waarop Nelly even kort slikte. “..Ik moet wel.. ik wil niet dat Raimon nog verder in de problemen komt,” probeerde ze hem uit te leggen maar Mark sloeg hard met zijn vuist op het bureaublad, zodat het meubel trilde van de klap dat de man had veroorzaakt. “Na alles wat wij hebben opgebouwd en hebben meegemaakt vroeger?” boos keek Mark zijn vrouw aan maar kalmeerde algauw toen hij zag dat Nelly zich omdraaide om haar tranen te verbergen. Of haar gevoel over deze hele situatie. Snel liep Mark naar haar toe omdat hij zich besefte dat het geen makkelijke beslissing was. Er waren inderdaad wat problemen sinds het incident van een paar maanden terug, maar om nu de hele club op te heffen vond hij niet goed. Niet na al dat harde werk dat hij met zijn kameraden had bereikt toentertijd. “..het is niet alleen vanwege dat ongeluk.. of omdat ik graag wil bezuinigen..” mompelde Nelly tegen haar man terwijl ze haar kastanjebruine ogen omlaag richtte zodat deze op het voetbalveld bleven steken. Er zat een kleine twinkeling in. “..ik vind het gewoon te gevaarlijk voor die kids.. ze zouden eigenlijk onbezorgd moeten kunnen voetballen zoals jij dat met jouw teamgenoten hebt gedaan in jouw tijd op school, maar dat kan nu gewoon niet,” legde ze vervolgens uit. Mark legde een arm om haar nek heen om haar troost te bieden. “..het spijt me.. ik vind een zwaargewonde wel genoeg,” voegde ze er nog vlug aan toe. “Misschien heb je gelijk maar dat betekent niet dat er leerlingen zijn die deze beslissing accepteren,” reageerde Mark en keek met een strakke blik over het terrein heen. In de verte stond een klein vervallen clubhuis, waarvan het dak door de jaren bijna vergaan was. Het was een mini bouwval geworden maar toch stond dit huisje er nog, waar alle herinneringen van de originele Raimon Eleven in bewaard zouden blijven. Er viel een korte stilte tussen de twee volwassene waarbij Nelly zich omdraaide om tegen haar echtgenoot te kruipen die zijn vrije arm om haar heen wikkelde en haar op deze manier tegen zich aandrukte. “..ik denk dat je wel gelijk hebt..” murmelde ze terwijl Nelly haar hoofd tegen zijn schouder legde. Mark kreeg een brede grijns rond zijn lippen en keek vervolgens naar een fotolijstje aan de muur, waarop hun zoon als baby te zien was of beter gezegd waar ze als een klein gezinnetje op afgebeeld stonden. Nelly stond naast hem waarbij ze samen hun eenjarige zoon ondersteunde. De foto van het Evans-gezin hing naast de groepsfoto van Inazuma Japan dat gemaakt was op de dag dat het team de FFI finale hadden gewonnen.. een tijd om nooit te vergeten!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen