Tom POV.

"Ik heb wel een zalfje voor die blauwe plekken," zeg ik tegen Shane en ik pak het zalfje waarna ik weer terug loop. "Ik ga alleen dit zalfje aanbrengen," zeg ik en Shane knikt. Voor de zekerheid wil ik hem niet onverwachts aanraken, ik wil niet dat hij van mijn aanrakingen schrikt. Ik breng het zalfje voorzichtig aan op alle plekken waarna ik het aan de kant leg. "Morgen gaan we naar de dokter," zeg ik tegen hem.

"Nee," zegt Shane en hij begint te huilen.

"Lieverd, de dokter moet er toch naar kijken, voor de zekerheid. Ik geef je deze avond rust," zeg ik, want ik weet dat hij nog altijd angst moet voelen en de aanrakingen van een dokter gaan dat niet verbeteren.

"Ik wil dat niet," snikt Shane en ik trek hem voorzichtig tegen mij aan, maar of hij morgenochtend nu wilt of niet, het kan niet anders.

"Het komt wel goed," zeg ik en ik druk een kusje op z'n voorhoofd waarna ik z'n pyjama pak en die bij hem aantrek, om hem daarna in te stoppen. "Als je een nare droom hebt kan je gelijk naar mij toe komen, ja?" Zeg ik en Shane knikt en ik blijf bij hem totdat hij eindelijk slaapt om daarna naar Bill toe te lopen. "Sorry, ik weet zeker dat zijn angst voor jou snel zal verdwijnen," zeg ik tegen Bill.

"Het is okay, wat is er gebeurt?" Vraagt Bill.

"Hij verteld mij niks, maar hij heeft overal blauwe plekken op z'n lichaam. Wat als die vent meer heeft gedaan dan alleen maar slaan?" Vraag ik zachtjes en Tom legt z'n arm om mij heen.

"Shane is nu in ieder geval veilig en zal dat blijven zolang hij bij ons woont, ja?" Zegt Bill en ik knik. Ik hoop dat Shane alsnog gaat praten, maar het lijkt er niet op en ik wil het ook niet uit hem trekken.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Vind echt zielig voor shane!

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen