Tom POV.

Ik kijk Bill z'n moeder even afkeurend aan waarna ik naar boven loop rechtstreeks naar Bill. "Hoe kan mijn moeder dat zeggen?" Vraagt Bill gelijk en ik zet mij naast hem neer.

"Ik weet het niet. Ze moet gewoon accepteren dat het even krap wordt, wij vinden vanzelf wel een huis om te huren en dan hebben ze geen last meer van ons. Zulke jonge kinderen vinden het echt nog niet erg om een kamer te moeten delen en tegen de tijd dat ze dat wel erg vinden zijn wij allang weg," zeg ik.

"Denk je?" Vraagt Bill.

"Natuurlijk, ik bedoel, je wilt niet de rest van je leven hier blijven wonen, toch?" Vraag ik.

"Nee, zeker niet. Ik wil dingen zelf kunnen bepalen en dat gaat niet zolang ik hier woon," zegt Bill.

"Precies," zeg ik. "En wie weet duurt het niet lang voordat we op onszelf kunnen. Ik heb gevraagd om mijn studie versneld af te ronden, het vergt wat tijd, maar dan ben ik er wel snel doorheen zodat ik fulltime kan werken," zeg ik.

"Echt?" Vraagt Bill.

"Echt waar. Ik heb er gelijk werk van gemaakt toen we besloten om dit kindje te houden, want ik besefte dat er nu echt haast achter begon te zitten," zeg ik en Bill drukt zijn lippen op die van mij.

"Dank je Tom, je bent een schat," zegt Bill en ik glimlach even. Nu is het alleen hopen dat we een huis met een tuin kunnen krijgen, want dat is wel zo leuk voor de kinderen wanneer ze iets ouder zijn.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Go Tom!!
    Hij doet veel voor zijn gezin!
    Eerst een huisje krijgen Tom! Tuin kan later nog

    6 dagen geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen