Ik ontwaakte weer uit mijn herinneringen en merkte dat ik nog steeds bij Roel op de bank zat. Hij keek naar me. " Was je weer ver weg?" Vroeg hij. Ik knikte. De vlinders waren wat gaan liggen na mijn laatste herinneringen. Wederom veel vragen. Wederom wist ik niet waarom hij niks had laten horen. Na onze avond/nacht in de club had ik mijn gevoel voor hem opnieuw achter een deur gezet. Ik had me voorgenomen om deze deur niet meer te openen.
Ik keek Roel aan en hij mij. " Het spijt me alweer Yadi" zei hij. Ik wist waar hij het over had. Op dat moment barste bij mij iets. Het was dat ik niet op kon staan vanwege mijn knie, anders had ik het gedaan. Ik probeerde me in te houden maar het lukte niet. " Wat heb ik daar nou aan Roel? We hadden een super leuke avond. Ik had echt het idee dat het goed zat, dat we elkaar nu wel echt konden leren kennen. Wat is nu de reden dat je niks liet weten? Had je toen al iemand? Je het me echt weer serieus pijn gedaan. Ik snap ook niet goed waarom ik op dit moment bij je op de bank zit" brieste ik. Het was even stil. " Enig idee hoeveel tijd het me gekost heeft om over je heen te komen? Ofja dat is niet eens gelukt, maar hoeveel het me gekost heeft om je achter een deurtje te zetten? Heb ik net alles afgesloten met mijn ex en ben ik weer toe aan liefde, kom ik jou tegen" zei ik. " Is dat zo erg dan?" Vraagt hij. Zijn stem klinkt zacht. " Nee dat is niet erg, maar elke keer als ik jou zie, dan vliegt die deur weer open, hoe goed ik ook denk hem op slot gedaan te hebben" zeg ik. " En dan komen alle goede maar ook alle slechte emoties weer terug" vervolg ik. Ik kijk naar mijn thee die ik nog steeds vast heb. "Ik had die avond inderdaad een vriendin" zegt Roel zacht. Ik kijk naar mijn knie. Kon ik nu maar makkelijk weglopen, maar ik voel aan alles dat ik dat beter niet kan doen. " Met haar heb ik nu ook mijn zoontje van 3" vervolgd hij. " We zijn voor een half jaar geleden uit elkaar gegaan" eindigt hij. Ik zie dat hij me aankijkt. Ik weer niet wat ik moet doen en zeg daarom ook even niks. Na een tijdje vraag ik; " weet ze van die avond?". " Ja, alleen heb ik het haar pas een half jaar terug verteld. Ik kon niet meer. Toen ik 19 was had ik al gevoelens voor je. Toen ik je weer tegenkwam in de club kwamen ze driedubbel zo hard terug. Ik kon het niet tegenhouden Yadi. Geloof me, ik had gewild dat ik het kon. Maar toen ik jou een half jaar geleden zag lopen met een jongen, brak mijn hart in 100 stukjes. Ik wist toen ook niet hoe erg mijn gevoel voor jou er nog was. Ik heb het die avond nog aan Miranda, mijn ex, verteld. En ook dat ik nog gevoelens voor je heb. Ze is toen samen met onze zoon bij me weg gegaan. Iets wat me nog steeds veel verdriet doet" antwoordt hij. Ik kijk hem aan. De tranen lopen bij Roel over zijn wangen. Ik pak zijn hand. Ik wil hem ook niet verdrietig zien. " Toen ik je vanavond onderuit zag gaan, moest ik je dan ook helpen" zegt hij. Ik glimlach en zeg dat ik het fijn vond dat hij dat gedaan had. Het blijft stil. Beide weten we niet goed wat we moeten zeggen. Ben ik nu blij dat hij alles heeft opgebiecht? Is het een goede reden om geen contact met me op te zoeken? Al was het maar om te zeggen dat het niks zou worden? Ik bewoog mijn knie. De pijnstillers waren hun werk aan het doen en ik kon hem langzaam buigen. Nog steeds bleef het stil.

Na een paar minuten stilte, wat veel langer leek, staat Roel op. Ik volg wat hij gaat doen. Hij loopt naar een kast, trekt daar een schoenendoos uit en haalt daar een grote envelop uit. Hij komt terug lopen en geeft mij de envelop. " Maak maar open. Ik wil dat je ze leest" zegt hij. Ik kijk erna en twijfel of ik dit wel moet doen. Toch maar ik de bovenkant open en haal de inhoud eruit. Het zijn een aantal A4 blaadjes. Op het eerste blad zie ik de datum staan, een paar dagen na onze eerste avond.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen