Foto bij Hoofdstuk 21

Ik staar naar de gele muur voor mij, ik heb mijzelf weg getrokken van de gezelligheid beneden. Ik logeer nu al een maand bij Lou, haar moeder vind het belachelijk dat ik een appartement ga zoeken. Ik moet eerst een vaste baan hebben, dan pas mag ik denken over een appartement. Ze zijn zo lief, ik verdien ze eigenlijk niet.
Soms wens ik dat ik het net zo goed had thuis, dat mijn vader zijn handen thuis kon houden. Dat mijn moeder zou begrijpen dat ik niet zo wil worden als dat zij zelf is, iemand zonder stem. Ze doet alles voor mijn vader, tolereert alles wat hij doet. Ik weet dat ze van mij houd, maar ik wou dat ze eens voor mij op gekomen was, als mijn vader mij alle hoeken van de kamer liet zien.

Ik schud deze gedachtes van mij af, ik weet dat ik niet zo moet denken.
Deze maand heb ik gezocht naar een andere baan, die ik gevonden heb. Nu ik een beter cv heb, lijkt de wereld iets aardiger. Ik had al snel een tijdelijke baan bij een boekenwinkel, deze verloopt waarschijnlijk alleen volgende maand. Ik had geluk dat iemand zwangerschapsverlof kreeg en de persoon die haar uren zou opvullen een familiedrama had.
Morgen mag ik er weer heen, maandag is wel de leukste dag. Dan is de winkel gesloten en komt de nieuwe lading met boeken en tijdschriften binnen.
Ik besluit de laatste uurtjes van de avond door te brengen op bed, ik stop muziek in mijn oren en luister naar de muziek.
"Hey, mag ik binnen komen?" Met een glimlach kijk ik Louise aan, ik rijk haar een oortje aan en ze nestelt zich tegen mij aan. "Zin in morgen?" Ik praat zacht tegen Lou, die knikt. "Morgen beginnen mijn examens, ik heb genoeg geoefend, het moet helemaal goed komen." Ik beaam haar, ze heeft deze week veel gestudeerd. Ik was blij dat ik haar af en toe kon helpen, zelfs ik leerde er van, dus was eigenlijk erg leuk.
"Je gaat het geweldig doen, echt waar." Ik voel dat mijn ogen steeds zwaarder worden, met moeite hou ik ze open. Als ik voel hoe het gewicht op mijn linkerschouders toeneemt en ik zie dat Lou in slaap gevallen is, geef ik toe aan de slaap.

"Oké, June, jij mag vandaag de tijdschriften doen. Lucas, jij de boeken." Glimlachend kijkt Lucas mij aan, deze jongen is altijd opgewekt en vrolijk. Iets te als je het mij vraagt, het is soms gewoon vervelend. Hij begint fluitend aan zijn werk en ook ik doe wat er van mij gevraagd word.
Ik rij de kar naar de stellingen van de tijdschriften en rits de eerste doos open. Vogue komt eruit, hierna volgen nog meer tijdschriften. Tot ik de Daily Mirror in mijn handen heb, ik staar verbaasd naar de kop. 'Harry Styles verloofd, vrijwillig of gedwongen?' De schreeuwende letters liegen er niet om, op de voorkant zie ik Harry. De wallen onder zijn ogen zijn overduidelijk, zijn ogen staan donker en boos. Als ik naar de pagina ga waar het stuk staat, staar ik vol ongeloof naar de vrouw, die zijn verloofde moet voorstellen. Ze lijkt een pop, alles aan haar lijkt nep. In het artikel wordt de dame dan ook niet opgehemeld, 'Yara zal niet de eerste golddigger zijn waarmee Styles te maken krijgt. Maar ze is wel de eerste die een grote diamant om haar vinger draagt.'
Dan lees ik het stuk over Harry, ik lees hoe zijn leven veranderd is. Geen wonder dat hij er zo ongelukkig uitziet, hij is gebroken. Zijn vader heeft zijn zin gekregen, hij zit vastgeketend aan de businesswereld.
"Als je het wilt lezen, koop het dan." De stem van mijn baas klinkt door de winkel, geschrokken sla ik het blad dicht en zet het in de stelling. Met rode wangen ga ik door met mijn werk.
Tegen 2e ben ik klaar en snel het pand uit, ik vind mijzelf stom dat ik dit doe, maar ik moet hem zien.
Niet veel later stap ik uit de metro en loop naar het moderne, statige, grote gebouw. Ik stap zelfverzekerd naar binnen, naar de balie. Een blonde dame glimlacht en vraagt vriendelijk wat ze voor mij kan doen. "Ik heb een afspraak met meneer Styles-Kenwright. Ik ben wat vergeten, hij zou het voor mij bewaren." Ze trekt haar wenkbrauwen op, terwijl ze in het systeem naar mijn naam zoekt.
"U staat er niet in, het spijt mij." Ik neem de gok en probeer mijzelf binnen te praten, "ik ben zijn assistente geweest. Deze afspraak is al verschillende keren verzet, ik zou nu graag door willen." Opeens veranderd haar blik, "O ik zie het, ik mag je eigenlijk niet zo maar binnen laten. Maar je had een afspraak met Harry? Oké, ik zal je door laten, zijn assistente nu, ze is echt verschrikkelijk. Hij heeft geen vergadering volgens zijn agenda, dus, weet je de weg?" Een triomfelijk gevoel overvalt mij en ik knik gehaast, zodra ik door de poortjes ben snel ik naar de trappen. Ik zou niet willen dat ik iemand bekend in de lift zou tegen komend, dan werkt mijn plan nooit.
Ik neem mijn tijd voor de hoeveelheid trappen en ben blij als ik eindelijk op de goede verdieping ben. Als ik de meeste mensen en kantoordeuren heb weten te ontwijken, word ik door een bekende stem staande gehouden. Ik draai mij om en de verbazing is af te lezen van de stem van Max de beveiliger. "Wat doe jij hier? Ik mag je niet binnen laten, jij kan nooit een afspraak hebben."
"Die heb ik niet, maar ik moet Harry zien." Probeer ik uit te leggen als Max mij hard bij mijn arm grijpt en de hoek van de lift induwt. Ik wil protesteren, maar ik zwijg als ik een zoete stem door de hal hoor. "Ik zie je vanavond liefste, 19.30, wees dit keer op tijd." De parfum lucht is niet te negeren en ik haal mijn neus op voor de zoete lucht, gatver wat stinkt dit.
Ik hoor even later Mike brommen, "Goede dag mevrouw." Met nieuwsgierige ogen kijk ik naar de lift die naar beneden gaat als ik uit de hoek kom, "was dat?" Maar Mike knikt alleen maar en duwt mij richting Harry zijn kantoor, "snel, voor iemand je ziet." Ik glimlach naar hem en snel mij naar Harry zijn kantoor.
Ik haal diep adem en open voorzichtig ze deur, ik hoor de stem van een onbekend iemand, die mij terug roept. Ik snel naar binnen en sluit de deur, terwijl ik nog tegen de deur aan sta zie ik Harry. Als hij opkijkt zie ik zijn zwaar geïrriteerde gezicht, hij ziet er precies uit zoals de eerste keer dat ik hem zag. Maar zijn blik veranderd meteen, de irritatie verdwijnt en verbazing verschijnt. Hij staat op en wil iets zeggen, alleen wordt de deur achter mij open getrokken en ik stap net op tijd vooruit. Ik kijk naar een blond meisje die in de opening staat, met zenuwachtige uitdrukking op haar gezicht. "Het spijt mij heel erg Meneer Kenwright, heel erg. Maar..." Ze kan haar zin niet afmaken, Harry blaft haar de deur uit. De angst in haar ogen is te zien en ze vlucht weg. Zo snel als ze binnen kwam, is ze ook weer verdwenen.

"Hoe haal je het in je hoofd hier te komen, je kunt hier niet zomaar binnen wandelen." Harry kijkt mij aan, maar de woedende blik is weg. Hij kijkt nu eerder uitdagend, terwijl hij om het bureau heen loopt naar mij toe. Hij gaat voor mij staan en buigt naar mij toe, waardoor zijn haar naar voren hangt richting zijn ogen. Ik adem in en ruik zijn parfum, maar een irritante zoete geur overwelfd deze. Dat kan niet anders, dan dat die van zijn verloofde is. "Ik vroeg je iets, wat doe jij hier? Hoe ben je binnen gekomen?"



Ugh als Hij mij zo zou aankijken als op de foto, weet ik niet wat ik zou doen.

Reacties (2)

  • LeLouisx3

    Die blik op de foto maakt me eerder bang.
    Hij laat er ook geen gras over groeien, één maand en verloofd met een meisje die hij ervoor wellicht niet eens kende...

    Wistjedatje: Vroeger noemde ik mijn poppen altijd Louis en Louise. Mijn moeder noemde me ook vaak Louiseke als bijnaam. Ik zei altijd dat mijn kind later Louis of Louise zou heten en nu wil mijn vriend niet dat ik die naam nog gebruik voor obvious reasons :p

    6 maanden geleden
    • bels

      Haha ja nou inderdaad, maar ergens vind ik die blik zo interessant. Want hoe krijg je zo'n foto, wth deed hij daar?

      o wat een leuke wistjedat(H)Ik moest er hardop om lachen.

      6 maanden geleden
  • eldavia

    🥰

    6 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen