Foto bij Hoofdstuk 22

"Ik heb net het nieuwe hoofdartikel van de Daily Mirror gelezen, ik moet je feliciteren zag ik." Harry snuift en loopt van mij weg richting het raam. "Geweldig, bedankt, dan kun je nu weer gaan." Maar ik verroer mij niet, ik blijf staan, tegen de gesloten deur. Ik kijk naar de achterkant van Harry zijn rug, ik zie hoe gespannen hij is. Zijn schouders staan hoog en zijn overhemd is gespannen rond de bovenkant van zijn torso. Hij draagt een simpel wit overhemd, zijn ene hand leunt tegen het glas van het raam aan. Zijn hand is kaal er zitten geen ringen omheen, het is haast raar om te zien.
"Je zag er slecht uit, ze hebben niet voor de beste foto gekozen." Ik zet tijdens het praten voorzichtig een stap naar voren, ik weet dat ik niet bang voor hem hoef te zijn. Ik weet hoe lief hij eigenlijk is. Maar Harry is terug bij af, ik weet nog heel goed hoe hij was toen ik hem voor het eerst ontmoeten.
Harry staat nog steeds bij het raam en kijkt naar buiten, maar zodra mijn woorden inwerken draait hij zich om. "Wat? Wat kan jou dat wat schelen, jij bent weg gegaan." Hij schreeuwt naar mij, met gebalde vuisten. Hij ziet er ook echt uit, alsof hij iets of iemand wil slaan. Het lijkt alsof hij begrijpt hoe woest hij overkomt en neemt een stapje terug en leunt tegen het raam, zijn benen iets uit elkaar. Hoe weet hij het voor elkaar te krijgen dat hij alsnog intimiderend is als hij alleen tegen een raam staat?
"Ik ben weg gegaan? Jij had mijn kantoor kort en klein geslagen en mij ontslagen!"
"Nadat jij tegen mij gelogen had!" Vuur Harry terug, ik weet dat ik dat heb gedaan, maar get over it!
Ik stap naar hem toe, maar nog op een veilige afstand. "Ik probeerde iets goed te doen, want ik gaf om je!" Hij zwaait met zijn hand door de lucht, "rot op. Niemand geeft om mij, niet hier." Ik draai met mijn ogen, om zijn opmerking. "Stel je aan Styles. Jij hebt alles wat iemand zich kan wensen, nog wel meer dan dat. En ik weet dat ik iets verkeerds heb gedaan, maar voor mij was het werk. Een weg naar een toekomst, beter dan ik die had. Ik ben tegen je vader in gegaan om jou te beschermen, ik wilde bevriend zijn, maar jij sloot mij buiten. Ik had ermee door kunnen gaan en nu heel wat meer geld op mijn rekening kunnen hebben."
Harry opent zijn mond, maar sluit hem vervolgens toch weer. "Ik heb redenen boos op je te zijn, je hebt tegen mij gelogen. Je werkt samen met mijn vader tegen mij, dat is het ergste wat je had kunnen doen." Ik knik, wetende dat dat zo is. Maar hij moet het ook zien van mijn kant, dat lijkt hij maar niet te willen.
"Ik heb ook redenen boos op jouw te zijn, wel meer dan jij." Harry neemt plaats op de bank die verderop in zijn kantoor staat. Hij wil duidelijk afstand tussen ons creëren, wat ik maar al te goed snap.
"Wat dan allemaal?" Hij klinkt uitdagend, terwijl hij mij nog steeds moordlustig aankijkt.
Ik haal diep adem en begin dan alles op te ratelen. "Jij luistert niet, bent gemeen geweest, hebt mij buitengesloten, je hebt mijn kantoor gesloopt, je hebt mij beschaamd laten vertrekken en nu ben je opeens verlooft met een pop?" Ik sta voor hem, op dit moment kan ik hem wel een klap verkopen. Ik geef meer om hem, dan ik zou willen toegeven. Zijn ogen flitsen naar zijn knieën waar mijn benen tegen aan komen, maar flitsen terug omhoog als ik door ga. "Dan zie je er ook nog eens niet uit, je bent ongelukkig, je straalt niet meer, je bent terug bij af, voor ik jou kon. Alleen dan nu verlooft, dat is het verschil."
Harry staat op, door dat ik nog dicht bij hem sta stuiten we tegen elkaar aan. Zijn donkere ogen kijken mij vurig aan, ik merk dat ik naar zijn lippen kijk die in een boze streep getrokken zijn. Lang heb ik niet om hem verder te bekijken, Harry grijpt mij bij mijn arm en trekt mij de kant op van de deur. "Ik laat je niet zo tegen mij praten. Al helemaal niet over mijn verloofde, dus rot op." Ik stribbel tegen en hou hem tegen als hij de deur wilt openen. Mijn hand pakt zijn overhemd vast bij de arm die mij vast houd. "Je verloofde? Je kent haar net een maand, want ik weet heel zeker dat ze ervoor niet bestond. Ken je haar überhaupt? En als je verloofd bent, dan hou je van haar?"
Zijn gezicht verraad het echte antwoord, want het straalt walging uit als hij te langzaam antwoord geeft. "Ja, natuurlijk. Ik hou, ik geef om haar. Ze is de perfecte kandidaat voor iemand zoals ik."
Ik kan mijzelf niet inhouden door zijn slappe antwoord en begin te lachen, "sorry hoor, voor iemand zoals jij? Jezus man, doe normaal. Het is overduidelijk dat je niks om haar geeft of ook maar iets voor haar voelt." Ik trek mijn arm uit zijn greep, die niet langer stevig aan voelt. Zijn hand hangt slap om mijn arm en hij weet heel goed dat hij mij niet voor de gek kan houden. Als ik de deur open trek begint hij weer te praten, hij sist door zijn tanden heen. "Je weet helemaal niks Wilson, hou je er buiten." Over mijn schouder kijk ik naar hem, terwijl ik verder van hem weg loop. Dan besluit ik hem nog 1 laatste keer uit te dagen, het is niet dat ik hem hierna toch ooit nog zal zien.
"Wel, gefeliciteerd Styles. Met je perfecte verloving, met miss Perfect." Hij ziet eruit alsof hij ieder moment kan ontploffen, "rot op June." Ik maak een diepe buiging voor hem, zodra ik weer recht sta voel ik de teleurstelling opkomen bij mijn eigen woorden. "Vaarwel Harry, ik hoop dat je gelukkig wordt in je eigen leugens."

Reacties (3)

  • AmorAmor

    Nee, dit gaat niet goed!

    6 maanden geleden
  • gothicpop

    Wouw, heftige confrontatie

    6 maanden geleden
  • LeLouisx3

    Neeee, geen vaarwel!:(

    6 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen