Tom POV.

"Hey lieverd, had je het gevoel dat je voor jezelf moest opkomen?" Vraag ik en Shane knikt langzaam en hij begraaft z'n hoofd in mijn nek en begint weer te huilen. "Bill, ik denk dat ik met hem naar een bepaald soort therapie moet. Ik denk niet dat wij dit zelf bij hem kunnen gaat oplossen," zeg ik tegen Bill, die Alice nog steeds dicht tegen zich aanhoudt, maar gelukkig huilt ze niet meer, dus zal Shane haar niet heel veel pijn hebben gedaan. Ik heb hem dan ook vrij snel bij haar weg kunnen trekken.

"Misschien wel beter, want ik wil niet weten hoe dit had kunnen aflopen als jij geen toezicht hield," zegt Bill.

"Ik had gelijk moeten ingrijpen toen Alice Shane sloeg, maar Alice slaat nog niet zo hard, je voelt het zelfs amper. Ik was gewoon zo dom om niet door te hebben dat zelfs dit al een trigger kon zijn voor Shane na wat hij heeft meegemaakt," zeg ik.

"Tom, het is niet jouw schuld. Jij kan niet zien hoe diep z'n trauma zit, ja?" Stelt Bill mij gerust en ik knik even waarna ik Shane een voorzichtig kusje geef en even verstijft hij.

"Ik ben het maar," fluister ik, wat hem weer doet relaxen en zodra Alice weer op het kleed zit om zelf verder te spelen geef ik Shane aan Bill. "Ik ga een telefoontje plegen," zeg ik. Ik heb geen flauw idee hoe dat te werk gaat bij zulke jonge kinderen, maar ik neem aan dat er voor hen ook iets moet zijn voor als ze zoiets mee maken zoals Shane.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Dat komt goed Tom
    Op speelde manier of sporten helpen als films en serie moet geloven
    Hoop dat shane snel weer beetje de ouderen door word

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen