Bill POV.

Timothy kan in de komende dagen bevallen. Ik lig naast Tom in bed en hij heeft z'n armen om mij heen gelegd. "Het is al een wonder dat hij het tot nu heeft uitgehouden. De verloskundige had verwacht dat het wel eens te vroeg kon gebeuren, maar nu is hij nog maar drie dagen verwijdert van z'n uitgerekende datum," zeg ik.

"Ja, z'n lichaam is sterker dan ze dachten," zegt Tom en ik knik even.

"Welterusten Tomi," zeg ik.

"Welterusten," zegt hij terug waarna we allebei in slaap vallen.



Rond een uur of twee in de nacht word ik wakker. "Papa!" Hoor ik Timothy roepen.

"Ik ga wel even naar hem toe," zeg ik tegen Tom, aangezien Timothy zich toch het meest comfortabel bij mij voelt omdat ik ook zwanger ben geweest. "Lieverd, wat is er?" Vraag ik.

"Het doet af en toe zo'n pijn," snikt hij en ik knik even en geef hem een knuffel waarna ik z'n dekbed optil en zie dat het om hem heen helemaal nat is.

"De baby gaat geboren worden, ik breng je naar het ziekenhuis, ja?" Stel ik voor en Timothy knikt en bij een nieuwe wee gilt hij het uit. "Kom maar," zeg ik en ik help hem van het bed af waarna ik het Tom snel laat weten. Tom kan altijd later komen als er wat voor de kinderen is geregeld.


"Je weet wat je hebt geleerd he voor je ademhaling," zeg ik en Timothy knikt en ik help hem door met hem mee te ademen.

"Ik kan het niet papa. Ik wil dit nooit meer," snikt hij.

"Dat hoeft ook niet lieverd," fluister ik, ook al vermoed ik dat, dat wel gaat veranderen als hij volwassen is en de juiste heeft gevonden, tenzij de juiste een vrouw is, dan hoeft hij dit niet nog een keer te doorstaan.


Na uren heeft hij eindelijk volledige ontsluiting en ik veeg wat zweet van z'n voorhoofd. "Bij elke wee moet je alles geven, goed lieverd?" Vraag ik en ook al heeft de verloskundige dit al gezegd, ik weet dat Timothy het fijn vindt als ik het voor hem herhaal.

"Okay," zegt hij zachtjes en bij de eerst volgende week perst hij zo hard als hij kan en ik zie een nieuwe traan over z'n wang lopen, die ik snel wegveeg.

"Je bent bijna zover," zegt de verloskundige en bij een nieuwe wee perst hij nog één keer en even later horen we het kindje huilen. "Een meisje," zegt ze en ik kijk even naar Timothy.

"Wil je haar vasthouden?" Vraag ik en ik zie Timothy knikken waarna de verloskundige het meisje aan Timothy geeft. Ik kijk toe hoe Timothy z'n dochtertje een kusje geeft.

"Ik zal je beschermen," hoor ik hem fluisteren en mijn hart smelt. "Ik noem haar Nancy," zegt Timothy en hij kijkt mij aan en ik knik waarna Timothy weer naar z'n dochtertje kijkt.

"Ik ga papa Tom bellen," zeg ik, maar Timothy hoort mij al niet meer. De negatieve emoties die hij net had zijn nu vervangen door positieve emoties en dat voor iemand van 13. Ik ben trots op mijn zoon hoe hij de afgelopen maanden is doorgekomen. Het was zwaar en het wordt nu niet makkelijker, want Nancy zal er vanaf nu altijd zijn en ook al gaan Tom en ik het meeste doen, het kan alsnog een uitdaging worden van onze zoon.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Het word een uitdaging maar hij heeft het wel
    Geflikt

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen