Foto bij Hoofdstuk 11.

Met een brede grijns keek ik toe hoe Henry als eerste van de klif af sprong. De anderen, die nog bovenop de klif stonden, klapten en joelden enthousiast toen Henry boven water kwam.
'Ga jij niet springen?' Ik keek naast me, waar Jacob plaats had genomen op de rots.
Hij schudde zijn hoofd. 'Het uitsloven laat ik aan de anderen over.'
Ik grinnikte en keek hoe James een aanloop nam en sierlijk het water in dook. 'En jij?'
Ik schudde mijn hoofd glimlachend. 'Ik ben hier om de wonden te hechten. Mij krijg je echt die klif niet af, zeker niet bij die rotsen.'
Ik vond het sowieso niet erg fijn om in de zee te zwemmen. Enkele jaren geleden was ik op vakantie aan het snorkelen in de zee. Genietend van de zon op mijn rug en de prachtige kleuren van de vissen die zich verstopten tussen het koraal en ervan aten. De wind werd langzaam steeds sterker en er ontstonden hogere golven. Zonder dat ik het doorhad, werd ik steeds dichterbij een koraalrif geduwd. Dankzij het fluitje van de reddingsbrigade werd ik op tijd gewaarschuwd. Ik besloot om terug naar de stijger te zwemmen, maar werd door een nog sterkere golf onder water tegen een stuk brandkoraal geduwd. Mijn hele been leek in brand te staan en ik raakte direct in paniek door de pijn en de hoge golven. De stijger was niet dichtbij en ik probeerde te zwemmen, maar het lukt niet goed door de pijn aan mijn been. Hoestend en proestend zwom ik met één been de juiste kant op. De reddingsbrigade snelde zich naar mij toe en redde mij uit het water. Bovenop de stijger was ik doodop en de pijn was ondragelijk door het zoute water over de plekken waar mijn been het brandkoraal geraakt had. Sinds die dag had ik besloten om nooit meer in de zee te zwemmen. Dat was ook de reden waarom ik het niet prettig vond dat de jongens zo snel na de storm gingen klifduiken.
'Ik heb het gemist hè...' Eliza kwam buiten adem naast mij staan en leunde met haar armen op haar benen.
Ik knikte en haalde mijn schouders op. Ze overhandigde mij de sleutels weer en ik deed ze in mijn tas.
Ondertussen hoefde alleen Embry nog te springen. Met zijn armen wijd sprong hij van de klif af en kwam kaarsrecht het water in. Lachend kwamen ze met elkaar het strand op gelopen. Emma was ook weer op het strand te vinden en overhandigde de jongens een handdoek zodat ze zich konden afdrogen.
'En? Hoe vonden jullie het?' Jacob keek mijn vrienden vragend aan.
'Echt gaaf.' Jack antwoordde terwijl hij zijn handdoek over zijn schouders legde. De kippenvel op zijn armen verraadde dat hij het koud had. Om een beetje op te warmen begon hij op zijn plek te joggen.
'We gaan sowieso nog een keer. Gaan jullie ook?' James richtte zich tot Embry, Paul en Jared.
Henry keek achterom en wees naar de hoogste plek. 'Wie durft?'
'Weet je het zeker?' Paul keek Henry met opgetrokken wenkbrauwen aan en haalde een hand door zijn haren. 'Het is beter om stapsgewijs te springen.' Paul klonk wijs.
'Joh, dat kunnen we wel.' Henry stak zijn kin in de lucht en wuifde het weg.
'Oké. We hebben je gewaarschuwd.' Paul haalde zijn schouders op en keek Jacob aan.
Jacob schudde zijn hoofd. 'Zorg ervoor dat je recht het water in komt. Een verkeerde val kan gevaarlijk zijn vanaf die hoogte.'
Jack keek hoopvol naar Emma en richtte toen zijn blik op de hoogste klif.
Henry gaf een klapte in zijn handen, gooide zijn handdoek naar Eliza en wenkte alle jongens mee.
'Wacht, ik ga nu ook mee. Ik ben wel benieuwd hoe hoog het is.' Eliza gaf mij de natte handdoek, knipoogde bijna onzichtbaar en rende samen met Emma achter de jongens aan.
'Waarom doen jullie dit eigenlijk als het zo gevaarlijk is?' vroeg ik terwijl ik aan de handdoek friemelde.
'Tja, waarom gaan mensen bungeejumpen? Of voor hun lol uit een vliegtuig springen met een parachute? De adrenaline voelt goed.'
'Ik vind het maar gevaarlijk.' mompelde ik zacht en keek naar de lucht die nog donkerder leek te worden.
'Hoe gaat het met je arm?' Jacob veranderde het gesprek op een niet-subtiele wijze en ik rolde met mijn ogen.
'Zit je daar nou nog steeds over in?' vroeg ik terwijl mijn ogen die van hem vonden.
Het schuldgevoel was in zijn ogen af te lezen en hij legde zijn hand op mijn arm. 'Mag ik?' vroeg hij beleefd en ik knikte.
Hij schoof de mouw van mijn jas omhoog en gleed met zijn vingers over mijn arm. Mijn hart maakte een sprongetje en ik sloot mijn ogen om te genieten van zijn warmte. 'Het spijt me zo erg.' Ik opende mijn ogen en keek naar de plek waar zijn vingers rustten. De blauwe plekken vielen mij nu pas op. Ze waren klein, maar het was duidelijk te zien dat ze afkomstig waren van zijn hand. Hij deed mijn mouw weer terug en stond op. Duidelijk gefrustreerd liep hij richting de zee. Hij pakte een steen en gooide deze het water in.
Ik liep achter hem aan en kwam naast hem staan. 'Jacob, het maakt echt niet uit. Laat het gaan. Ik ben niet boos, juist blij dat ik nu geen verzwikte enkel heb,' zei ik om hem beter te laten voelen. 'Ik ben je juist dankbaar. Het zijn maar een paar blauwe plekjes. No big deal. Volgende week zijn ze weer weg.'
Jacob schudde zijn hoofd en keek naar het water. 'Ik wil je geen pijn doen.'
'Ik heb geen pijn.' Enkele seconden keken we elkaar aan en ik glimlachte vervolgens. 'Echt waar.'
Het gejoel van Henry trok mijn aandacht en ik zag hoe hij een aanloop nam en de klif af sprong. Ik klapte enthousiast, maar stopte direct toen ik zag hoe Henry verkeerd in het water belandde. Het was alles behalve recht, zoals Jacob gezegd had.
Seconden leken minuten te duren en ik hield mijn adem in. Hij had allang boven moeten zijn, maar er was geen enkel spoor van hem te bekennen. Mijn hart klopte in mijn keel en ik klom op de rots om het beter te kunnen zien. 'Henry?' riep ik zo hard als ik kon, maar zag nog steeds zijn blonde krullen niet boven het water uit komen.
De lichaamshouding van Emma verraadde dat er iets goed mis was. Paul nam een aanloop en dook het water op perfecte wijze in.
'Jacob? Wat is er aan de hand?' vroeg ik terwijl de paniek in mijn lichaam toenam.
'Geen idee. Blijf hier. Ik ga wel kijken.' Hij stak zijn hand uit om mij van de rots af te helpen en ik ging zenuwachtig zitten. Ik wierp een blik op de klif, maar daar was niemand meer te bekennen. Mijn handen werden klam en het zweet brak me uit. Het duurde te lang. Ik stond direct op toen ik Paul met Henry in zijn armen het stand op zag lopen. Henry leek bewusteloos in de armen van Paul en mijn hart stond een moment stil. Jacob hielp hem een samen legden ze hem op het strand.
'Henry?' zei ik zacht, maar veel kwam er niet uit mijn mond. Mijn mijn maag kromp ineen toen Jacob Henry begon te reanimeren. Ik kon mijn lichaam niet beheersen en rende zo snel als ik kon naar Henry, Jacob en Paul toe. 'Henry?' riep ik paniekerig en schudde aan zijn arm. 'Henry kan je me horen?'
'Henry?!' schreeuwde ik en ik greep zijn hand vast met beide handen. Ik voelde aan zijn pols, maar voelde geen hartslag. Mijn ogen vulden zich met tranen van angst.
Paul nam het reanimeren van Jacob over. 'Kom niet dichterbij!' riep Jacob naar Embry en Jared. Ze begrepen de hint en hielden James, Jack, Emma en Eliza op afstand.
Ik snikte hevig en hield Henry's hand stevig in mijn hand terwijl ik hem tegen mijn hart drukte. 'Alsjeblieft' smeekte ik.

Reacties (2)

  • Slughorn

    Spannend!!

    1 maand geleden
  • Creativitylab

    Spannend!
    Ik kan niet wachten op het volgende stukje!
    Fijn om nog eens een nieuw wolfpack verhaal te mogen lezen!

    Snel verder!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen