---Drie maanden later---



Drie maanden vlogen in een rap tempo voorbij nadat Raimon zich had teruggetrokken uit de competities van de komende toernooien. Arion Sherwind was tijdelijk naar Okinawa gegaan om jonge kinderen te leren voetballen waarbij de rest van het team thuis bleef en genoot van zes weken niks doen. Niemand van de school dacht nog aan het voorval dat zich voor de zomervakantie had afgespeeld binnen de hekken van de school. In het altijd zo levendige Inazuma Town was er niets van te merken dat Raimon jr High zich terug had getrokken. Nee, de winst van Inazuma Japan in het belangrijkste toernooi van de wereld was nog altijd het gesprek van de dag. Kortom de inwoners waren Mark Evans en zijn team niet vergeten ook al had het zich jaren geleden afgespeeld dat de originele Inazuma Eleven het Football Frontier had weten te winnen. Mark had inmiddels samen met met zijn vrouw Nelly, zelf een zoon dat bijna naar Raimon Jr high zou gaan. Morgen om precies te zijn maar vandaag was een speciale dag.


 Het huis van het Evans-gezin lag in een kleine buitenwijk waar Mark zelf ook was opgegroeid. Dit huis was niet zo heel groot maar perfect om met zijn drieën in te wonen plus dat deze wijk heel fijn en rustig was. In de woonkamer stonden twee volwassen mensen te klungelen met een slinger dat in een wirwar als een hoopje op de vloer lag verspreid. Een grote ballon dat de vorm had van een 12 lag op de salontafel voor hen. "Niet zo hard trekken aan dat ding!" Siste Nelly nijdig toen haar echtgenoot gefrustreerd een ruk gaf aan de papieren slinger terwijl ze even vlug een blik wierp op de klok. 7:45 stond er met digitale letters afgebeeld. Mark maakte een grommend geluid terwijl hij door peuterde om de touwtjes los te krijgen. Ietwat geërgerd liet de man de papieren slinger op de grond vallen en zakte op de bank neer. "Volgend jaar hangen we geen slingers meer op," sprak hij zuchtend en pakte de slinger weer in zijn hand om deze uit de knoop twe. Nelly keek hem vanuit haar ooghoeken aan waarbij ze haar handen in haar zij zette. "Zeur niet zo.. jouw zoon wordt maar een keer in zijn leven twaalf," zei ze droogjes en toverde een brede grijns rond haar lippen. Mark rolde even sarcastisch met zijn ogen. "Mijn zoon? Je hebt er zelf ook aan deelgenomen..hoor." nog voor de vrouw zich realiseerde wat haar man had gezegd was deze al vlug door de woonkamer richting de hal gelopen met een brede grijns op zijn gezicht. Ze konden ook nooit echt serieus met elkaar praten als ze samen waren. Mark wandelde richting de kast waar een bak met feestartikelen in stond, de deksel lag op zijn kant naast de plastic bak. Bovenop lag een nieuwe verpakking met slingers, deze pakte hij uit de bak met extra ballonnen en liep terug naar de woonkamer. Nelly had inmiddels de ballonnen 12 aan het raam gehangen en op een wonderlijke manier een deel van de papieren slingers weten op te hangen. Ook hingen er al wat andere ballonnen aan het plafond. Mark keek vol ontzag naar het resultaat dat zijn vrouw had geleverd op het moment dat hij een set nieuwe slingers was gaan halen in de gangkast. Het tweetal was al ruim een uur bezig om de versiering uit de knoop te krijgen zodat ze de woonkamer voor de verjaardag van hun zoon konden versieren. "Hoe heb je dat zo snel gedaan?" Vroeg Mark met een verbaasde blik aan zijn vrouw en legde de versiering op tafel neer. Nelly grijnsde breed toen haar man deze vraag stelde. "Tsja vrouwen hebben toch meer geduld dan mannen," grijnsde ze waar naar de vrouw op hem af liep. Mark kreeg voor een moment een rode blos op zijn wangen waarna hij een blik op de klok wierp. Ergens waren mannen inderdaad ongeduldig maar dit ging hij niet hardop tegen haar zeggen anders zou ze hier later misbruik van maken. "Maak jij de kleine man anders even wakker? Dan maak ik het hier verder even af," Voegde ze droogjes toe aan haar eerdere woorden en wees met haar vinger richting de boven verdieping. Mark sloot grijnzend zijn ogen voor hij zonder reactie richting de trap liep.. 


De jongen waar het over ging lag nog in een diepe slaap. Zijn ledematen lagen verspreid over het matras heen, het kussen lag op een andere plek dan waar het eigenlijk hoorde en zijn deken had hij in zijn slaap om zich heen gewikkeld. Zo leek hij net op een rups dat half uit zijn cocon probeerde te kruipen. Max had nog geen weet van wat hem te wachten zou staan vandaag, maar daar zou zo gauw een eind aan komen. De jongen draaide zichzelf op zijn zij waar hij verder bleef slapen. Op elke vierkante meter van zijn slaapkamer had de knul zijn muren volgeplakt met posters van beroemde voetbal spelers, maar van een team had hij uitvergroot een foto boven zijn bed gehangen. Inazuma Japan. De jongen maakte er geen geheim van dat hij het geweldig vond dat zijn vader een vitaal deel geweest was van deze overwinning voor Japan. Elke speler vond hij fantastisch en droomde ervan om ze op een dag te kunnen ontmoeten, maar wat hij het liefste deed.. was voetballen. Max was bijna net zo fanatiek als zijn pa. maar eigenlijk kon hij niet zo goed voetballen als dat men dacht. Het was meer een balletje over en weer trappen plus zijn vader was zijn beste vriend. Max slaakte een diepe zucht in zijn slaap voordat het geluid klonk van iemand dat op de deur klopte. De jongen gaf geen kik en draaide zich terug op zijn buik. Weer werd er geklopt. "Max, ben je wakker knul?" Weerklonk de stem van zijn vader achter de deur maar de jongen gaf nog steeds geen reactie. 



Dat was dan ook de reden dat Mark besloot om niet te wachten en de deurklink omlaag te duwen zodat hij de slaapkamer van de jongen binnen kon treden. "Max David Evans.. wat maak je er toch weer een zooitje van," grijnsde Mark waarop hij naar de gordijnen liep en deze opende nadat hij een blik wierp op de kussens die op de grond lagen. Felle zonnestralen kwamen door het raam naar binnen schijnen dat ervoor zorgde dat de jongen even kreunde door het felle licht en slaperig in zijn ogen wreef. De man bukte om het kussen van de grond te rapen en gooide het vervolgens richting het bed waar de jongen met veel moeite zijn ogen probeerde te openen. Deze kreeg het kussen tegen zijn achterhoofd nadat hij half overeind was gekomen inmiddels leunde hij op zijn ellebogen. Even wierp Max een nijdige blik richting zijn vader die enkel grijnzend terugkeek. "Wordt het niet eens tijd om je nest uit te komen, jongeman.. of weet je niet meer welke dag het vandaag is?" Mark ging op het randje van het bed zitten waar hij naast zijn zoon kon zitten die de dekens van zich af schopte. "Het is hier veels te vroeg voor.. pap," mompelde Max met een slaperige stem en richtte zijn slaperige donkerbruine ogen op de kalender dat tegenover zijn bed hing. 31 Augustus was dik omlijnd met een rode stift. Ineens had Max door wat zijn vader bedoelde, schoot als een pijlsnelle kikker van zijn bed. Net alsof hij tien koppen koffie achter elkaar naar binnen had geschoven en een flinke cafeïne kick had gekregen. "Ik ben eindelijk twaalf!" Riep hij uit. Mark grinnikte even toen hij de armen van zijn zoon om zijn nek voelde. "Kom dan gaan we naar beneden want mama wacht op ons voor het ontbijt." 

Reacties (2)

  • Megaeraaa

    Max David Evans..
    fhjkvfddhj DIT IS TE SCHATTIG VOOR WOORDEN!!!!
    Ik voelde plots een sterke aandrang om te gaan gillen maar mijn familie zou dat niet zo appreciëren denk ik


    Wow Max lijkt echt hard op Mark

    1 maand geleden
  • Samanthablaze

    Awh, ze zijn echt een schattig gezin

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen