Dunya P.O.V:
Ik moet het huis uit. Ik voel mij benauwd, wat heel logisch is. Alles voelt benauwend. Ik moet hier weg, ik kan dit niet. Ik ben hier niet voor gemaakt. Een leven buiten de spotlight. Dat is wat ik wil. Ik wil geen paparazzi, niet achtervolgt worden. Ik wil dit niet! Echt niet! Ik kan het niet. Ik... ik ik.... agh! Alles ligt in puin. Ik wil niet meer. Ik wil dit niet meer! Maak er maar één punt van. Ik kan dit gewoon niet meer handelen. Dit is niet aan mij besteed. Schokkend haal ik adem. Ik ben hier gewoon niet voor gemaakt. Ik wil dit niet meer. Ik wil rust. Ik wil naar huis. Ik wil naar Amsterdam. Ik wil vertrouwd.

Alles is nieuw en ik weet niet of ik iemand kan vertrouwen. Ik kan niemand vertrouwen. Of kan ik ze wel vertrouwen. Ik weet het niet. Mijn brein wil alle kanten uit springen. Ik red dit niet. Niet het leven wat deze mensen voor mij willen. Ik kan hier niet aan voldoen. Ik kan niet met iemand praten. Waar moet ik over praten dan? zeggen dat mijn leven zoín heerlijke puinhoop is? Whatís new! Of moet ik zeggen dat alles geweldig is en iedereen een zonnestraal?

Mijn ademhaling zakt, niet snel, maar wel iets. Voor de verandering zit ik weer eens aan de Oxycodon. Ik wil die rommel niet. Maar wedden dat Simone straks weer alle toeters en bellen jij elkaar blert dat ik die troep moet nemen. Ik wil het niet! Ik wil het gewoon niet. Ik wil niet terug bij af zijn. Als ik dat ben, dan is het klaar. Ik kan niet nog eens de kracht vinden om er mee te stoppen. Als ik... Ik kan het niet nog eens. Ik kan zo veel niet nog eens. Ik kan het gewoon niet meer. Mijn hoofd blijft in chaos. Alles loopt door elkaar. Gebeurtenissen worden aan elkaar gelinkt die helemaal niks met elkaar te maken hebben. Ik weet niet meer wat werkelijkheid is, wat zich in mijn hoofd afspeelt en wat verleden is. Ik zie het niet meer. Alles wordt een grote brei. Ik kan geen onderscheid meer maken tussen gister, vandaag, laat staat morgen.

Ik wil niet eens weten wat morgen doet. Wat moet ik dan? Op school leuk naar die tering lessen luisteren? Ze slaan helemaal nergens op. Ik kan net zo goed iets anders gaan doen. Iets waar ik wel wat mee kan. Ik leer nu alleen maar hoe ik mij als een manager van een of andere beroemdheid moet gedragen. Ik wil dat helemaal niet, ik wil niet met een band in een bus. Ik wil gewoon een normaal leven. Ik wil niet van hot naar her. Ik wil geen camera's en narigheid. Ik wil gewoon normaal. Normaal! Is het zo moeilijk om dat te hebben?

Ik zucht, laat mij op een bankje zakken en kijk uit over de sloot die voor mij ligt. Was het leven maar makkelijk. Ik wil een makkelijk leven. Ik hunker er naar. Ik wil geen broers die bekend zijn. Ik wil niet in een Vila wonen, ik wil gewoon een gewoon gezin. Ik wou dat ik nooit in aanraking ben gekomen met drugs, laat staan dat ik het van een doktor voorgeschreven krijg. Ik wil geen gebroken ribben, ik wil die pijn niet meer. Ik kan niet meer met die pijn. Mijn hoofd staat op ploffen.

Ik kan het niet, ik wil niet terug denken aan vroeger. IK kan niet meer aan de leuke dingen denken. Ik ben wel klaar. Ik heb de energie er niet meer voor. Mijn leven is wel goed zo. Ik heb lang genoeg moeten vechten. Ik voel hoe mijn telefoon trilt in mijn zak. Ik wil geen telefoon die trilt in mijn zak. Uit gewoonte kijk ik wie er belt. Babs, ik neem op. Echt zin om te praten heb ik niet. Maar zo als een beste vriendin voelt wist ze dat ik haar nodig heb. "Dus, ik hoor net dit belachelijke ding op bild. Ze hebben een of andere uitzending. Dunya! Series?" Ik snap niet wat ze zegt. Waar heeft ze het over. "Ben je zwanger!" Mijn mond valt open. Wacht, wat! He, hoe. Ik wat? "Doe normaal! Waar heb je dat nu weer gelezen? Om zwanger te raken moet je eerst wat doen. Dat heb ik niet gedaan." Babs begint te lachen aan de andere kant van de lijn. "Ik zit je te plagen. BIld heeft trouwens weer iets bizars bedacht. Jij en Georg? Tell me all about it! Jij en GEORG! DUNYA!" Ze gilt in mijn oor.

Ik gniffel. Ik kan haast niet antwoorden. Waar haalt zij dat nu weer vandaan? "Ik en Georg? Wie zegt dat?" Even is het stil. "Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat jullie een leuk setje kunnen worden. Mijn bron zegt zelfs dat G. je kan laten vergeten dat je moet zwemmen." Ohw natuurlijk. "Wat zit Dominique nu weer te roddelen. Er is niks gebeurd en ik weet ook niet of dat wel gaat gebeuren." Ik hoor een hmf. aan de andere kant. "Waarom gooi je de deur weer dicht, wie weet is het wel iets heel moois?" Ik weet het allemaal niet meer. "Beloof dat Dom niks hoort." Aan de andere kant hoor ik hoe ze ik zweer zegt. "Ik weet niet of het echt was. Ik was high en ik weet niet wat ik voel. Ik weet het allemaal niet, ik kan het net zo goed alleen leuk vinden omdat ik high was. Ik weet het niet echt niet. Ik weet niet wat ik voel. Ik weet niet eens of ik wel meer wil. Ik weet het niet." Ik ratel aan een stuk door. Ik heb alles niet meer duidelijk, mijn ogen vullen zich met tranen. Ik wil gewoon in Amsterdam zijn, daar begreep ik alles nog. Daar was alles nog duidelijk en daar voelde ik mij veilig. Ik voel mij hier niet veilig Ik voel mij hier al weken niet veilig. Ik vertrouw niemand, ik vertrouw mijn eigen ouders niet eens.

Reacties (1)

  • EchelonSoul

    Ahww Ze heeft hulp nodig, en snel ook!:(

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen