De tranen lopen over mijn wangen. Babs probeert mij uit alle macht te kalmeren, het maakt het alleen maar erger. Ik huil nooit! Nooit! Ik kan ze niet stoppen. Ik wil niet huilen. Ik wil deze gevoelens niet meer. Ik wil mij gewoon blij voelen. Is dat zo veel gevraagd?

Ik kan dit niet meer. Ik ben hier helemaal klaar mee. Ik wil een gewoon leven. Daarbij kan ik iemand van deze flapdrollen vertrouwen? Ik weet het niet. Ik weet niet waarom ik het niet weet. Ik kan er niet meer tegen. Mijn voeten brengen mij terug naar huis. Ik open stilletjes de deur, loop rustig de trap op. Dan hoor ik Bill tegen Tom praten.

Ze babbelen over de toer. Bill vind het jammer dat ik niet mee mag. Tom geeft een instemmend geluidje. “Misschien is het maar beter ook. Ze zit niet helemaal lekker in der vel. Ik denk niet dat als ze constant bij ons zou zijn dat gaat helpen Bill. Ik bedoel bedenk deze even. Ineens twee broers hebben, gedrogeerd worden, in coma liggen, nieuwe school, nieuwe plek, nieuwe regels, geen vriendinnen. Ik zou dat ook niet chill vinden. Misschien is het juist wel goed. Leert ze zo om zich open te kunnen stellen. Daarbij wie zegt dat ze ons vertrouwt?” Daar slaat hij de spijker op zijn kop. Er is zo veel gebeurd in de afgelopen weken dat mijn lijf en hoofd in overdrive staat. Alles is in hyperfocus en ik kan het niet uitzetten. Alles is verdacht en alles maakt mij achterdochtig. “Kom op zeg! Wij vertrouwen haar toch ook. Doe normaal! Ik geloof er geen kut van!” Bill antwoord op Tom. “Ik normaal doen? Waar heb jij met je hoofd gezeten de afgelopen weken? Of is het je niet opgevallen dat ze vanaf het moment dat ze met ons mee is alleen maar pech heeft? Bill, ik zou ook tien keer na denken voor ik dan wat vertel. Ik bedoel weet zij veel, misschien denkt ze wel dat wij het allemaal op haar afsturen. Ik weet ook wel dat het stom toeval is Bill, maar je weet het niet he! Misschien maakt zij er wel zo’n gekke connectie van. Bill ik kan mijn vinger er ook niet op leggen. Weten wij veel misschien is die film die jij altijd lijkt gewoon de story of her live. Of nog gekker heeft ze gedeald en als klapper op de vuurpijl heeft Dominique een overdosis genomen en heeft Dunya hem moeten reanimeren. We weten het niet. Zo lang zij ons niet in vertrouwen durft of kan nemen. Weten we het niet. Om al het bizarre bij elkaar te zetten, misschien staat het ook wel op film.” Zegt Tom. Mijn mond valt open! Hij heeft het gewoon allemaal uitgevogeld. Hij weet het!

Tom P.O.V:
Ik leg de meest debiele opties neer bij Bill, maar echt ik heb het zo uit de lucht gegrepen. Weten wij veel. Het zou zomaar kunnen. Nu is dit wel heel bizar en overdreven. Het zou kunnen he. Het zou kunnen. Bill wil op mij antwoorden als we een deur dicht horen vallen. Zou ze ons gehoord hebben? Het is niet de voordeur. Als ze ons gehoord heeft? En dan? Wat moeten we dan?

Wie weet is het allemaal wel echt waar en dan zeg ik er iets over alsof het de grootste grap ter wereld is. Fuck! Ik wil der niet kwetsen, wat als ik der gekwetst heb? Dan wil ze straks misschien helemaal niks meer met ons te maken hebben. “Tom, ze moet die pillen nog hebben” wat kunnen mij en haar die pillen schelen? Fuck! Ik heb der gekwetst wedde! Wedden dat ze me nu in ieder geval nooit meer gaat vertrouwen! Dan kunnen we het wel allemaal vergeten en... Bill is naar haar kamer gelopen en heeft al op der deur geklopt. “Je moet die tabletten nog nemen.” Zegt hij. Ik zie al weer hoe hij er bij staat. Armen over elkaar heen en zo’n afkeurende kop. Die scoort echt punten zo. “Laat me met rust! Als ik ze nodig heb kom ik ze wel halen!” Roept ze vanuit haar kamer. Haar stem klinkt raar. Ik heb haar stem nooit eerder zo gehoord. Bill kan geen nee horen, gooit der deur open en gaat de discussie aan dat ze die pillen moet hebben. Iets met een opbouwschema en pijn bestrijding en ik luister niet verder. Die jongen heeft echt stront in zijn ogen! Ze heeft hartstikke zitten huilen! Ze is helemaal niet bezig met die pillen. Die is overstuur, misschien wel helemaal overwhelmed. Bill blijft maar door gaan. Ze trekt haar voeten op, legt haar handen over haar oren. Ze kan het niet meer aanhoren! Ik trouwens ook niet. “Bill stop, stop!” Ik roep het laatste. Hij kijkt mij verbaasd aan. Ik gebaar dat mijn hoofd ontploft. Hij heeft nog steeds niet door dat de tranen over haar gezicht lopen. Dat ze helemaal overstuur is. Echt die jongen wordt gezien als de sympathieke van ons twee. De egoïst die het af en toe kan zijn! Jezus! De tranen blijven over haar wangen rollen. Ze haalt schokkerig adem. Bill weet genoeg en houdt zijn mond. Beneden valt de deur in het slot. Mam roept dat Dunya der pilletjes nog moet nemen.

Bill heeft het niet van een vreemde dat hij af en toe enorm egoïstisch kan zijn. Mam kan er ook wat van. Dat heeft ze altijd gekund. Pa en ik zijn altijd wat fijngevoeliger geweest. Als iets niet helemaal lekker gaat dan hebben wij daar direct last van. Pa heeft het nooit met zo veel woorden gezegd maar die heeft ook wat mee gemaakt. Dunya lijkt nog al op hem, nog al veel dus. Wie zegt dat ze misschien ook veel heeft mee gemaakt. Ze huilt maar er komt geen geluid uit haar. De tranen rollen over haar wangen.

Iedere vezel in mijn lijf wil naast haar gaan zitten en een arm om der heen slaan. Ik doe het gewoon! Kan mij het schelen, ze is overstuur. Dan mag alles. Ik sla mijn arm om der heen, wil der tegen mij aan trekken. Haar reactie is alles behalve wat ik verwacht. Ze schiet weg uit mijn armen, zonder iets te zeggen loopt ze naar de badkamer. De deur gaat dicht en ze gaat voor de deur zitten. Ik hoor dat ze langs de muur naar beneden is gezakt. Waarom deed ze dat? Ik snap deze reactie niet. Ik snap hem echt niet. Als ik overstuur ben wil ik een knuffel van iemand. Iemand die mij stevig vast houdt en voor even niet los laat. Ik snap haar reactie niet altijd en het is zo verschrikkelijk frustrerend!

Reacties (1)

  • EchelonSoul

    Oh neeeeee Dunya whyyyyy
    Arme Tom:(

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen