Als Jade de deur opent, kijkt ze Day vragend aan, om vervolgens een verbaasde blik op mij te werken. Ze trekt een wenkbrauw op en leunt afwachtend tegen de deurpost.

"Hoi, was jij nog van plan om naar dat feest te gaan?” vraagt Day. “Want als je wil, kun je dan wel met mij en Chris meekomen?" Hij knikt even naar mij en glimlacht dan naar zijn districtsgenote.

Ik zwaai naar haar, en probeer ook te glimlachen, maar ik heb het gevoel dat het mij niet half zo makkelijk afgaat als Day. "Eh, hallo," mompel ik. Is dit het moment waarop ik dan met een mop zou moeten komen? Behalve die ene die ik aan Parveen verteld heb en die ene van die mummie, kan ik nergens op komen, en ik denk niet dat we het overleven als ik die zou vertellen. Niet omdat we ons dan dood lachen, maar vooral omdat ik het kleine beetje zelfrespect dat ik nog heb dan de nek om zou draaien.

"Weer terug?" Jade kijkt me nog even verward aan, maar grijnst dan naar me. "Gezellig." Dan richt ze zich tot Day, en betrekt haar gezicht weer tot een verbaasde frons. "Maar ik dacht dat jij nog twijfelde over dat feest? Aangezien Mary niet zo bijster enthousiast was, enzo." Ze haalt haar schouders op. "Maar ik ga zeker mee. Geef me een paar minuten, dan kleed ik me snel om."

"Is goed,” antwoord ik, en even blijf ik afwachtend staan, tot het me ineens begint te dagen dat ze waarschijnlijk verwacht dat we weer weggaan. Snel draai ik me om, en loop terug richting Days kamer. "Moeten wij ons ook omkleden?" Ik werp een snelle blik op mijn outfit, en ondanks dat ik geen echte mode-expert ben, heb ik wel zo’n vermoeden dat een trainingsoutfit, die ik nog gedeeltelijk aan heb, niet echt aan de dresscode voldoet. Als ik iets anders aan zou willen doen, zou ik echter terug naar mijn eigen verdieping moeten en daar aan Celese moeten vragen waar ik iets geschikts kan krijgen. Ik weet niet zeker of Luna echt blij gaat zijn met mijn uitstapje, en daarnaast heb ik niet echt veel zin om haar mijn ruzie met Ada uit te leggen. Ik kan waarschijnlijk beter om vergeving dan om toestemming te vragen - ik krijg sowieso wel een preek, en als ik naar het feest ga krijg ik naast die preek in ieder geval ook taart. En hé, zolang de Capitoolbewoners denken dat ik wél een mode-expert ben, kan ik ze vast wel wijsmaken dat ook dit helemaal in is in de districten: sportief is het nieuwe chique, ofzo. "Dit kan wel toch?"

Day haalt aarzelend zijn schouders op, waaruit ik de conclusie trek dat hij het niet helemaal met me eens is, maar dat hij in ieder geval niet denkt dat het zo erg is dat hij zich zo niet met me durft te vertonen. "Ik trek in elk geval wel een ander shirt aan, maar ik denk dat jij niet terug wil om je om te kleden, of wel?" Hij loopt zijn eigen kamer weer in en trekt de kast open.

Ik kijk hem even verbaasd aan, maar knik dan. Hij heeft niet alleen daadwerkelijk geluisterd, maar heeft ook door dat ik hier helemaal niet weg wil. Ergens in een donker hoekje van mijn hoofd fluistert een stem - misschien mijn verstand, misschien mijn angst - dat het gevaarlijk is om dicht bij iemand te blijven die me na zo’n korte tijd al zo goed kan lezen, maar ik wuif de gedachte weg en probeer te glimlachen. "Precies." Ik volg hem zijn kamer in, ga weer op zijn bed zitten en kijk naar hem, met zijn rug naar me toegekeerd, maar meteen stromen de twijfels terug mijn gedachten in. Heel even zijn we in een arena en heb ik een dolk in mijn hand, en in een flits zie ik voor me hoe ik op hem af ren, mijn dolk hef, en mijn arm hard laat neerkome- nee. Ik schud mijn hoofd om de gedachte weg te jagen, maar het voelt alsof mijn maag zich omdraait, en ineens liggen de koekjes van daarnet me zwaar op de maag, terwijl mijn hoofd tolt en er koude rillingen over mijn lijf trekken. Ineens voelt het hier ijskoud aan, alsof ik me nu pas besef dat de zon van thuis hier niet is - alsof ik die net zelf gedoofd heb. "Eh, heb je toevallig iets warms in die kast liggen?” vraag ik Day, en ik grijns schaapachtig naar hem, maar mijn stem trilt en ik durf hem nauwelijks aan te kijken, bang dat die gedachten meteen weer terug zullen komen. “Het is best koud hier."

"Koud?" Day kijkt even verbaasd om naar mij, maar knikt dan. "Ja, tuurlijk." Hij zoekt even tussen de stapels en hangers met kleren, trekt er een gele hoodie uit, met minder glitters dan je zou verwachten - wat nog steeds te veel glitters zijn - en gooit hem naar me toe. "Is deze goed?" vraagt hij, terwijl hij zijn eigen shirt uittrekt en een andere uitzoekt.

"Ja, prima,” zeg ik, maar ik kijk niet echt naar het ding in mijn handen. Het maakt me niet echt uit wat ik draag naar dat feest, ik klets me er wel uit. Op dit moment ben ik allang blij om de zachte, dikke stof onder mijn vingers te voelen, in plaats van het koele heft van de dolk in mijn gedachten. In plaats daarvan dwing ik mezelf om naar Day te blijven kijken, in een poging om mezelf in het hier en nu te houden, maar mijn hartslag blijft tekeer gaan.

"Zijn jullie al klaar of doen jullie nou langer over omkleden dan ik?" Jades stem vanuit de deuropening zorgt ervoor dat ik opschrik, en dat ik me besef dat ik aan het staren was. Ik weet niet wat voor beeld dat uitstraalde, maar het was waarschijnlijk niet iets wat ik wilde. Fantastisch.

Snel trek ik de hoodie over mijn shirt aan, en kijk in de spiegel naar wat ik nou eigenlijk aan heb. Het valt mee, voor iets uit het Capitool: felgeel, wat gelukkig een kleur is die me beeldig staat, en de clichématige, maar ironisch genoeg ook heel goed passende tekst 'Here comes the sun' erop. Het is gek om me voor te stellen dat dit in Day hierin zou rondlopen, hoewel ik het ook weer niet verbazingwekkend vind dat zijn stylistenteam dit in zijn kast zou leggen. "Ik ben er helemaal klaar voor."

Jade trekt haar wenkbrauwen naar me op, en werpt een blik op mijn outfit. "Charmant, zo'n oversized trui."

"Dat is mode," flap ik er haast automatisch verdedigend uit. Daar gaan we weer, en deze keer is het niet eens echt nodig. "En het is hier koud," probeer ik snel - en het is waar. Het is op deze verdieping een stuk kouder dan op de onze en in de trainingszaal, en zeker kouder dan thuis "Ik snap niet dat jullie hier niet bevriezen."

Day wisselt een blik met Jade, die hem vragend aankijkt, en kijk dan even tussen de stapels kleren, voor hij de kastdeuren sluit en naar me lacht. "Niet zo aanstellen, het valt enorm mee," zegt hij. "Ik ben ook klaar, dus laten we dan maar gaan."

Ik knik en loop achter het duo uit District 7 de kamer uit. Heel even flitst het beeld van de arena weer door mijn hoofd en voelt het alsof ik gewapend ben, maar deze keer druk ik de gedachten weg, voor ze bezit van me kunnen nemen. Dit gaat niet eindigen met een dolkstoot in de rug. Dit is niet de eerste stap naar verraad. Er is geen sprake van 'Day en ik', er is niets wat ik op die manier kapot ga maken. Het zijn beelden die Ada heeft gecreëerd en in mijn hoofd geplant heeft, door me met de Beroeps te vergelijken, en me te laten geloven dat ze ergens misschien wel gelijk had. De beelden kloppen niet. Dit is gewoon een deel van het spel, en dit is gewoon een feestje. Day en ik- Nee. Laat het los, Chris.

Reacties (3)

  • Incidium

    fijn te weten dat Chris met zijn gedachten bij de taart zit, ongeveer 5 minuten nadat hij al Days koekjes heeft opgegeten. De minion trui is fantastisch:D

    3 maanden geleden
    • Samanthablaze

      Chris is een mood en een bodemloze put voor snacks, koekjes en taart
      En ikr maar die trui is ook like... 3 maten te groot want Day is een lange dude

      3 maanden geleden
    • Incidium

      boyfriend-sized zou ik zeggen, oftewel precies de goede maat XD

      3 maanden geleden
    • Samanthablaze

      Facts- alleen niet tegen Chris zeggen, dan raakt hij weer in paniek

      3 maanden geleden
  • Duendes

    Ohmygosh ik hou zoveel van Chris hij is zo'n kneus maar ook af en toe zo... au gosh
    Like even de gedachte aan de arena en dat mentale beeld is pijnlijk man awh en het einde is zo dubbel shit jamaar Day en Chris en wel en niet en AAAHH
    ALSO EVEN IK WIL DIE TRUI HEBBEN

    3 maanden geleden
    • Samanthablaze

      Jep, fun times
      Oh I know, het zou bij je passen

      3 maanden geleden
  • Deparnieux

    Yee een nieuw hoofdstuk.

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen