Dunya P.O.V:
Ik heb Tom net op tijd de kamer uit kunnen krijgen. Zo voelt het in ieder geval. Ik voel hoe langzaam aan mijn woede baas over mijn gevoel wordt. Waarom moet ik dit nu weer. Ik wil het niet! Is het zo moeilijk om een NEE te horen? "Dunya?" Waarom moet die jongen zo eigenwijs zijn. Als ik zeg dat hij moet oprotten, moet hij gewoon oprotten! "Dunya!" Mijn gedachten willen verder gaan, ik wil alles kapot slaan in woede. "DUNYA!" Ik hoor Bill in paniek op mijn deur kloppen. Waarom is die jongen in paniek. Ik wil hem afsnauwen, dan zie ik dat Tom door zijn hoeven zakt. In een klap ebt alle woede weg.

Ik trek een sprintje en kan hem nog net vastpakken voor zijn hoofd tegen het handvat aan klapt. Het eerst wat ik voel is dat mijn eigen hartslag een sprong maakt.Hij gaat van snel naar drum solo. Nee, nee, nee, ik kan dit niet nu nog eens. NO way! Dit is niet wat ik denk dat het is, hij heeft gewoon een paniek aanval. Waar blijft Simone? Waarom komt ze niet naar boven? Tom is nu niet bepaald licht. Bill staat als verstijfd in de deuropening. Waarom doet die jongen niks? Ik houd hem zo niet langer. In een onhandige houding zak ik naar de grond met Tom in mijn armen. onbewust voel ik in zijn nek. Ik ben als de doods. Even voel ik niks enkel mijn klamme handen. Boem, boem, boem boem, boem, boem, boem boem. Zijn hartslag is normaal. Onder mijn vingers voel ik hoe zijn hulp ademhalingsspieren langzaam aan ontspannen. Hij opent zijn ogen, gaat recht op zitten. Zijn ogen blijven in die van mij hangen. Ik durf geen adem te halen. Ik ben te bang dat het anders is. Dat mijn handen op zijn borst liggen en niet in mijn schoot. Ik ben te bang om te knipperen. Ik kan dit niet. Ik red dit niet. Ik kan dit niet nog eens. Mijn hart is een drum solo. Mijn ademhaling is de onrust zelfe. Mijn ogen blijven die van Tom aankijken. Hij gaat verzitten. legt zijn handen op zijn voorhoofd en ademt met schokken uit.

Hij is geschrokken, zijn ogen zijn groot, zijn pupillen net zo. Of heeft hij gebruikt? Is dit wel het zelfde als wat Dom had? Ik snap het niet meer. Ik wil wat zeggen maar mijn mond is droog, mijn keel zit verstopt. Ik kan het niet. Ik kan niets zeggen. Ik hoor iemand snikken, ik kan niet duidelijk krijgen wie er snikt? Ben ik het? Is Bill het? Wie hoor ik toch? Ik voel mijn hartslag nog steeds als een Drum solo. Ik kan nog steeds niet bewegen. Bill vliegt Tom om zijn nek. Zijn make-up zit overal. Alles is uitgelopen. Tom zit nog steeds met opgetrokken knieën, zijn ellebogen rusten op zijn knieën en zijn handen rusten op zijn voorhoofd. Zijn vingers zitten verdeeld over de cornrows. Hij laat Bill om zijn nek, probeert langzaam in en uit te ademen. Hij slaat zijn arm om Bill zijn arm heen. Ik weet niet wat er gebeurt maar stil zitten die twee zo. is dit normaal? Bill gaat naast Tom zitten. Legt zijn hoofd op zijn schouder. "Wat was dat? Ik schrok er van!" Tom haalt zijn schouders op. Duidelijk nog niet in staat om te antwoorden. Mijn hartslag zakt nog steeds niet. Met vlagen zie ik hoe Dominique op een brancard wordt gelegd. Het volgende moment zie ik Tom samen met Bill voor mij zitten.

Kalmeer Dunya, Tom zit voor je, hij is ongedeerd. Hij heeft niks, alleen een paniek aanval. Hij ging even out, maar is er weer. Het is niet zo als met Dom. Relax, je kan ontspannen er is niemand dood. Rustig maar. Tom kijkt mij af en toe recht aan, zijn ogen staan begrijpend. Waarom kijkt hij zo naar mij? Ik voel mij niet goed worden. De wereld duizelt, ik wordt er misselijk van. Het ene moment zit ik op de overloop, het andere moment probeer ik uit de armen van Roy te ontsnappen, probeer ik de watjes uit mijn hoofd te houden. Het enige wat ik zeker weet is dat ik ga crashen. Wanneer weet ik niet, maar ik voel hem komen. Mijn gevoel schiet alle kanten uit. Ik ben blij en opgelucht. Aan de andere kant maak ik mij enorm zorgen. Waarom heeft hij dit ineens? Waarom heeft hij een paniek aanval. Wie zegt dat het een paniekaanval is. Misschien had hij wel een mini hartaanval. Weet ik veel. Mijn hartslag wil niet omlaag, ademen was al moeilijk, maar wordt langzaam aan steeds lastiger. Ik wil niet out gaan. Ik kan het niet. Ik wil het niet. Ik voel hoe mijn maag zich er mee gaat bemoeien. In een zucht sta ik op en ren naar de wc. Net haal ik de wc. Mijn maag keert zich om, alles komt er met mach 3 uit. Ik hoor hoe iemand mij volgt. Twee paar handen pakken mijn haar vast en houden die uit de weg. Ik weet niet wie achter mij zit.

Het maakt niet uit. Het voelt veilig. Ik heb dit nu even nodig. Ik voel hoe iemand tegen de muur van de wc gaat zitten. Mijn haar nog steeds vasthoudend. Ik zie even niet wie er naast mij is gaan zitten. Mijn maag blijft zich omkeren. Ik blijf kots en kots misselijk. Als ik uiteindelijk echt alles er uitgegooid heb, spoel ik door, de tranen branden in mijn ooghoeken. Het duurt even voor ik door heb dat Tom tegenover mij zit. Hij ziet bleek, is duidelijk ook van slag. Zijn ogen zeggen mij dat hij ook niet helemaal weet wat er net is gebeurd. Het enige wat ik zeker weet is dat het niet de zelfde situatie was als met Dom. Opgelucht kan ik ademhalen. Beschermend sla ik mijn armen om mijn knieën heen. Het doet enorm veel zeer, maar door de pijn weet ik dat ik leef en dat wat er nu gebeurt egt is. Ik droom niet.

Reacties (1)

  • EchelonSoul

    Omg, Tom en Bill zijn zo lief samen
    Plus, Dunya heeft het ook nodig, weet ze nog niet, maar ze voelt zich denk ik toch heel veilig bij ze(H)

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen