Tom P.O.V:
Dunya haar ogen staan waterig. Ze slaat haar armen om haar knieën. Ik schrok me rot van haar gezicht. Ze keek me aan alsof ik het loodje had gelegd. Ze kijkt me ongelovig aan. Is dit hoe het voelt om een paniek aanval te hebben? Is het gevoel dat je hart er mee gaat nokken het geen wat zij ook voelt? Het voelt zo onwerkelijk. Alsof ik naar een film heb gekken, alsof een ander mij speelt. Alsof ik niet daar was. Alsof het niet werkelijk plaats heeft gevonden. Dunya veegt met haar hand de tranen uit haar ooghoeken. Ze ziet er zo fragiel uit op dit moment. Als ik haar een duwtje geef breekt ze in 1000 stukjes. Ik wil wat zeggen, gewoon om de stilte te doorbreken.

Ze gaat met haar ogen van mij naar haar handen, dan weer terug naar mij. Waarom doet ze dit? Het is een hint, ik snap het alleen niet. Ik mis de linkjes, de linkjes die alles duidelijk gaan maken. Misschien heeft ze inderdaad iemand moeten reanimeren. Wat moet ik mij er bij voorstellen? Wat nu als haar leven bestond uit sex drugs en rock'n roll? Wat nu als zij veel meer de rockstar is als dat ik dat ben? Ik wil er niet te veel aan denken. Als ik het doe wil ik haar begrijpen en ik kan haar niet begrijpen. Ze reageert zo contra? Als ik getroost zou willen worden, wil zij dat niet. Als ik een knuffel zou willen schrikt zij er van. Wat moet er zijn gebeurt om zo te reageren op een aanraking. Weer veegt ze met haar hand door haar ogen. Bill zou helemaal onder de make-up zitten. Dunya niet, ze geeft er geen kloot om.

Ik snap het niet, alles wat ik ooit van mijn zusje had verwacht valt tegen, vat ik anders op. Ik snap het gewoon niet. Alles is onduidelijk, alles is vaag of ze klapt volledig dicht. Haar reactie van net, het was beangstigend. Het leek werkelijk alsof er een lap over haar gedachten werd gegooid. Die lap verblind alles. Ze weet niet meer waar ze toe in staat is. Wat ze zou doen en hoe ik daar uit zou komen. Doet ze dat om mij te waarschuwen? Doet ze het omdat ze niet weet hoe ze reageert? Reageert ze als een hert wat in de koplampen kijkt? Zo ziet ze er anders nu wel uit. Alsof ze in koplampen kijkt die heel hard haar kant uit komen en ze kan niet weg. Ze wil uit alle macht weg, maar ze staat vast, haar lichaam reageert niet. Niet zo als ze zou willen. Alsof ze moet overleven en zorgen dat ze niet dood gaat. Een pure fight or flight reactie.

Ik zie wel weer spoken, ik ben nog steeds spooked door net. Man, ik hoop dat ik dit nooit meer voel. Hoe voelt het als je dit een aantal keer op een avond mee maakt? Het gevoel was niet volledig nieuw, alsof ik het veel erger had mee moeten maken, maar dat gebeurde niet, alsof het gecoupeerd werd. Alsof iemand het kon voorkomen. Ik snap mezelf op dit moment helemaal niet meer, ik ben moe , op. Het is verschrikkelijk slopend het gevoel dat je hart er mee nokt en dan is het zwart. Er is even niks en dan ineens zie je wat er gebeurt. Dunya haar handen die klam in mijn nek liggen, haar knieën die pijnlijk in mijn rug drukken. Ik wil er liever ook niet te veel aan denken.

Ik sta op. Dunya haar ogen volgen mij. ik wuif nog afwezig voor ik naar de andere badkamer loop, mijn tanden poets. In mijn kamer laat ik mij op bed vallen. Ik ben op! Ik heb pijn op plekken waarvan ik niet wist dat ik ze had. Wat heeft ze gedaan? Ik weet niet wat ze gedaan heeft, zelf zag ze er anders ook niet helemaal fris uit. Mijn gedachten lopen in rondjes, ik wil hier van af zijn. Mam en Gordon zijn ondertussen ook naar bed. Bill zei iets met bij Andy slapen en hij is ook vertrokken.

Mijn gedachten nemen mij mee, terug naar die avond met Michael. Waarom voelde ik mij op dat moment niet oké met wat die jongen doet? Ik vond vroeger alles oké wat hij deed. Alles! Als hij aan de pillen wou, moest hij dat doen. De sex was geweldig. Hij probeerde mij altijd over te halen, het is ook inderdaad geweldig. Het verschil is alleen niet zo heftig als dat hij beschrijft. Het voelt inderdaad beter, maar waarom zou het zo veel beter moeten voelen? Ik snap het niet, waarom denk ik hier nu aan? Ik wil dit even niet. Ik weet het niet? Waarom ?

Mijn telefoon trilt. Michael heeft een berichtje gestuurd of we even kunnen bellen. Er zit hem iets dwars, of ik alleen ben en kan zorgen dan niemand ons hoort. Ik ben op, ik heb hier geen zin in. Toch brengen mijn benen mij naar boven. Naar de geluidsdichte kamer. Ik heb de deur nog niet dicht gedaan of mijn telefoon gaat al af. met tegenzin neem ik op. Ik heb hier eigenlijk geen puf voor. "Ben je alleen?" Op de achtergrond hoor ik auto's razen. Waarom hoor ik dit? Ik wil knikken uit gewoonte. "Ja, ik ben alleen. Waar ben je?" Mijn hart klopt in mijn keel. Ik heb hier geen goed gevoel bij. "Ik heb net Roy op de trein gezet. Ik rij met een omweg naar huis. Ik moest je spreken. Ik krijg het geen van Dunya gister niet uit mijn hoofd. het heeft mij de stuipen op het lijf gejaagd Tom." Vertel mij wat! Ze was helemaal slap! "Ja, je bent niet de enige." Antwoord ik klein, voor mijn ogen zie ik haar witte gezicht, dat vel afsteekt tegen het donkerblauwe t-shirt wat Roy aan had, haar lippen die blauw waren, haar lichaam dat slap in zijn armen hing. Het zit mij allemaal niet lekker. Alsof we enorm geluk hebben gehad. Ik kan het gevoel niet los laten en ik snap het niet!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen