Ik wil het begrijpen, ik begrijp het gevoel van opluchting dat ik toen had nog steeds niet. Ik weet ook niet goed wat ik op Michael moet antwoorden. "Waar rijd je dan heen?" Ik reageer op de verkeerde vraag. Mijn hoofd trekt het even niet. Ik kan het even niet meer bolwerken. Mijn hoofd is te chaotisch om zijn vraag goed te begrijpen. "Tom, ik ben me de klere geschrokken.Waar zat jij met je gedachte gister? Ik poke haar af en toe om te zorgen dat ze der ogen niet sluit? Dacht je serieus dat dat voldoende was? Tom verdomme man! Heb je stront in je ogen?" Michael schreeuwt het laatste boos in de hoorn. Waarom schreeuwt hij nu in eens? Ik snap het niet? Wat had ik dan moeten doen? Ik bedoel had ik der gewoon moeten laten slapen dan? "Mich, ik snap je niet. Wat had ik dan moeten doen? Der in slaap laten vallen? Ik had het gevoel dat dat niet helemaal de bedoeling was. Waarom ben jij ook ineens zo focking vaag! Praat normaal en niet in van die kut raadsels. Ik weet het antwoord niet." Ook het laatste zeg ik zacht. Ik weet niet waarom, maar ik praat steeds zachter.

Mijn oog valt op een twee tal tabletjes in een stip. Onbewust, pak ik ze op, draai ze rond mijn vingers, met een half oor luister ik naar Michael. "Tom, Jezus groentje! Ga me alsjeblieft niet vertellen dat je geen idee hebt wat er gister aan de hand was? Vertel met alsjeblieft niet dat het je nog niet duidelijk is. Tom, wat is een plus een? Dat is twee." Bits reageer ik dat ik wel kan tellen. Ik pak snel wat water uit de mini koelkast die achter mij staat. Onbewust stop ik allebei de tabletjes in mijn mond. Ik weet niet waarom, maar ik moet iets hebben om de pijn die ik voel in mijn rug te verlichten, er is een ander soort pijn. Ik kan het niet uitleggen, het knaagt en is constant aanwezig, het maakt me misselijk. "Tom, ik ben heel erg serieus. Er valt geen kwartje?" Ik begin over wat kwartjes nu weer met ons gesprek te maken heeft. Ik snap die jongen af en toe niet, waarom moet je raadsels opnoemen als ik je vraag om duidelijkheid? Mijn hoofd is op dit moment genoeg raadsel, ik wil er niet nog meer. Ik kan niet nog meer aan. " Tom, Dunya had een overdosis" Hij zegt de woorden zacht, zijn stem valt bijna weg. Ik voel hoe het flesje uit mijn vingers glijd. Een overdosis? Wat? even is het stil aan de andere kant van de lijn. "Als Roy niet gewoon was doorgelopen was er een kans dat ze er niet meer is Tom. Je stond er zo schaapachtig bij. Ik snapte het ook niet. Roy maakt overal een raadsel van. Zeker als het om Dunya gaat. Dan is het antwoord dat ze dat zelf moet zeggen of dat ik de puntjes aan elkaar moet linken. Ik snapte het ook niet. Tot dat Roy met ogen als schoteltjes buiten tegen de muur aan leunde en hij daar met trillende handen zat. Ik ken hem zo niet. Dunya is voor hem net een bonus zusje. Hij zal voor der door het vuur gaan. Hij zal alles voor der doen." Wat Michael allemaal precies zegt weet ik niet. De woorden overdosis komen binnen als een Bom. Wat heeft ze genomen dan? Waarom checkte Roy der armen dan? Waarom niet iets anders? Waarom der armen? Waarom zei hij dat ze het had beloofd? Waarom hoeft ze niet alles van Dom na te doen? Ik snap het niet. Alles is raar, alles is een grote brei en mijn brein rent in rondjes. Het een is het gevolg van het ander en ik kan er geen speld tussen krijgen. Af en toe wordt er iets gedropt wat gewoon in de brei wordt opgenomen. Om de chaos nog groter te maken. het zorgt er niet voor dat ik het beter snap, het zorgt er alleen voor dat ik het niet goed begrijp.

Dat Michael heeft gezegd dat hij hier. met 10 minuten is, maakt me niet uit. Mijn hoofd hult zich langzaam in watjes. Zijn woorden vormen een zoem in mijn achterhoofd en doven langzaam uit. De pijn in mijn lijf verdwijnt. Loom loop ik alvast naar beneden. Ik ga op de trap zitten. Mijn gedachten worden langzaam rustiger, er komt meer ruimte voor normaal. Niet veel later is Michael er. Hij loopt gelijk door naar de keuken, pakt een glas uit de kast en vult hem met water. Ik heb heel veel moeite om mij op hem te concentreren. Ik voel mij zo licht als een veertje en ik kan het wel waarderen. Ik heb dit nu nodig. Mijn hoofd zou anders uit elkaar knallen. De woorden en de gedachten volgen elkaar zo snel op dat ik geen moment had om te kunnen na denken. Waarom zou ze er een eind aan willen maken? Wat is de reden om dat te willen? Waarom zou je niet meer willen? Waarom moet ze Dom niet met alles na doen?

Het rondjes herhaalt zich, De reactie van Roy speelt mij parten. Waarom moet ze niet alles wat Dominique deed na doen. Michael zijn vingers drukken onder mijn kin. Hij kijkt mij aan. zijn ogen haken zich in die van mij vast. Zijn lippen voel ik zacht op dit van mijn. Ik verlies waar ik aan dacht. Zijn lippen zijn warm, mijn hoofd vult zich met de heerlijke watjes. Wat is dit lekker zeg. Ik heb geen benul wat er om mij heen gebeurt. Dat Dunya binnen is komen lopen, in de medicatie la staat te graaien en god mag weten wat ze pakt. Het maakt mij allemaal niet uit. Ik wil niet dat hij zijn lippen van mij af haalt. Ik voel hoe hij aanstalten maakt om dit te doen. Ik voel hoe mijn lichaam uit puur verlangen reageert alle gene is uit het raam. Ik wil zijn lippen op die van mij. Ik wil zijn lippen overal. Dat ik de la dicht hoor gaan, dat ik de kraan hoor lopen en dat ik iemand nog gedag hoor zegens allemaal niet belangrijk. Michael zijn lippen op die van mij. Ik wil niets anders.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen