Foto bij Chapter 3 - The Conversation



Ask away..



Ik word wakker met erge hoofdpijn. Ik draai om op mijn rug en blijf even naar het plafond staren. Ik probeer gisteren helemaal opnieuw af te spelen in mijn hoofd. Was het echt zo’n drama zoals ik me kan herinneren? Ik kijk naast me en zoals verwacht, David is niet naar me toe gekomen. Meestal na een ruzie kwam hij toch bij mij slapen. Oh wacht, ik ben gisteren afgezet door iemand die ik helemaal niet ken. Ik leg mijn hand op mijn voorhoofd. Ik ben ook echt zo slim, lekker veilig gelijk bij iemand instappen. Hij heeft mij wel laten nadenken, wil ik wel echt met David samenwonen? Ik pak mijn telefoon die onder mijn kussen ligt en kijk of ik een bericht heb ontvangen van David. Nope, helemaal niks. Zal ik hem bellen? Nee, hij verwacht dat ik sorry ga zeggen, maar dit keer ligt het aan hem hoe dit zal verlopen. Ik sta rustig op en duw de gordijnen open. "Shit…” Ik houd mijn handen voor mijn gezicht. De zon schijnt recht in mijn ogen. Ik draai me om en loop naar de badkamer.

Snel even gedoucht en ik loop mijn kamer binnen met een handdoek om me heen en één om mijn haren heen. Ik loop naar mijn bed en pak mijn telefoon. Nou.. werd tijd. Ik heb een bericht van David. “Ik was nog boos, daarom ben ik niet langs gekomen. Ik ben gewoon naar huis gegaan, dus maak je geen zorgen, ik zie je vanavond.”

Lily; wacht wat? Jij, boos? En het boeit me niet waar je heen bent gegaan, maar om niet langs te komen terwijl JIJ degene was die zich rot heeft gedragen tegenover mij, is gewoon bullshit. Klaar.
• David; Ik zie dat je nog boos bent. App me als je weer rustig bent.
Lily; Nee, het gaat niet om dat ik nog boos ben, het is gewoon zo. Jij bent te ver gegaan en je moet begrijpen dat ik zoiets niet meer accepteer. Jouw geheimen, vragen die je niet beantwoord, je gedrag tegenover mij en zo kan ik doorgaan. Jouw gedrag moet snel veranderen of anders is onze toekomst samen gewoon klaar.
• David; Let op wat je zegt.


Na zijn bericht gooi ik mijn telefoon weer op bed. Ik ga hier niet meer op in en ik hou het gewoon simpel. Als hij zo moeilijk blijft, dan zal ik hem uiteindelijk los moeten laten. Alleen als ik eraan moet denken doet het me al pijn. Ik weet het gewoon niet meer.

Net omgekleed en ik begin mijn haren te stijlen. Ik hoor iemand op mijn deur kloppen. “Kom binnen.” Vanuit mijn spiegel zie ik mijn vader binnen lopen. “Goedemorgen.” Zeg ik glimlachend en draai me dan om op mijn stoel om hem aan te kijken. “Goedemorgen. Ga je ergens heen?” “Ja, Lucy belde mij net en wilde winkelen en daarna ergens wat drinken.” “Jullie kunnen beneden zwemmen, het is echt warm vandaag.” Ik knik. “Ja, misschien, als zij daar zin in heeft.” Zeg ik glimlachend en ga weer recht zitten om verder te gaan. Ik kijk weer vanuit de spiegel naar hem. “Is er iets?” “Nou, ik wilde je laten weten dat ik morgen naar Atlanta moet. Ik heb een nieuwe project ontvangen net.” Mijn ogen worden meteen groot en ik leg mijn steiler hard neer. “Nee nee nee, morgen gaan David en ik verhuizen, weet je nog?! Ik heb je daar echt bij nodig!” Mijn stem klinkt teleurgesteld. “Lieve schat, dat weet ik. Dit was ook niet gepland, ik heb het letterlijk net ontvangen via de mail. Ik heb ze ook meteen gebeld en probeerde het te verzetten, maar het kan gewoon niet.” Ik zucht hard en kijk naar mijn handen. “Geloof me, ik wilde dit echt niet.” Ik voel zijn hand op mijn schouder en ik kijk hem weer aan vanuit de spiegel. “Je gelooft me wel toch?” “Natuurlijk.” Zeg ik glimlachend en hij buigt om een kusje te drukken in mijn haren. Hij draait zich om en loopt naar de deur. “Papa? Had jij, of mama, ooit twijfels gehad over elkaar? Ik bedoel, toen jullie samen wilden wonen, of trouwen?” Mompel ik vragend en hij kijkt me verward aan. “Uhm.. niet echt, want pas toen we het zeker wisten gingen we ervoor.” “En hoe zat het met ruzies?” Hij lacht zachtjes en ik begin naar hem toe te lopen. “Dat hebben wij ook gehad. Vooral toen het heel serieus begon te worden.” “Echt?” Hij knikt. “Ruzie hoort erbij. Daardoor kun je twijfelen, maar het is de liefde voor diegene die sterker moet zijn dan de twijfels. En volgens mij is jouw liefde voor David veel groter dan de twijfels, toch?” Ik knik. Ik heb zulke gesprekken nooit gehad met mijn vader, bijna nooit dingen gevraagd over hem en mama. Ik krijg altijd een nare gevoel als ik over haar begin, pijn en verdriet. Laat staan mijn vader. Ik kan me niet voorstellen hoe hij zich voelt. Hij zal wel verrast zijn dat ik hem zulke dingen vraag nu. “Is het moeilijk om over mama te praten?” Vraag ik twijfelend. “Nee. Het heeft me echt blij gemaakt dat je ermee begonnen bent. En vooral dat je mij om liefde advies vraagt? Wie ben jij?” Vraagt hij plagend. “Hoe was mijn advies eigenlijk? Don’t judge, ik heb het nooit eerder gedaan hoor!” “Perfect.” Antwoord ik lachend en ik zet mijn hoofd tegen zijn borst waarna hij mij stevig vasthoudt.


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen