“Tom waarom nemen jullie haar zo in bescherming? Volgens mij kan zij beter dan jij en Bill der boontjes doppen.” Op dat moment rent Davids zoontje door de kamer heen. “Papa! Wel voorzichtig!” Hij geeft zijn zusje een kusje op haar wang. Even kiert ze. Ik gniffel, spontaan denk ik terug aan hoe mam kwaad kon worden als Bill en ik weer eens boven de box hingen te kijken hoe ze sliep. “Omdat je je zusje moet beschermen tegen alles wat er op haar pad komt?” Ik weet ook niet wat ik zeg, misschien is dit gewoon het gevoel dat ik heb. Misschien is het heel onrealistisch, maar ik draag het gevoel wel bij mij. Altijd en overal. “Woah.... wacht even... he! Zusje?!” David moet zich duidelijk even herpakken. “Ik denk dat het dan juist handig is om haar niet mee te nemen Tom, ik snap dat je haar zelf de keuze wil laten maken, maar zij wil niet op de voorgrond staan. De laatste keer zag ik aan alles dat ze het Spaans benauwd krijgt als ze hoort dat ze weer op Bild staat. Ik denk dat je een soort van distance moet creëren. Zo dat ze kan wennen aan het idee. Dat jullie nu eenmaal vol op in de spotlight staan en dat dat invloed heeft. Waarom heb je dit niet eerder gezegd? Het verklaart nog al wat. Daarnaast waarom hoor ik dit nu voor het eerst?” Ik haal mijn schouders op. Ik weet het niet. “Omdat ze niet met Bill en mij is opgegroeid. Dunya is opgegroeid in Amsterdam en wie weet wat ze daar allemaal heeft mee gemaakt.” David maakt een instemmend geluidje. “Het is voor haar dubbel lastig, kent ze jullie dan wel zo als jullie haar kennen?” Ik schud mijn hoofd. Ik had me wel een voorstelling kunnen maken van hoe ze er uit zo kunnen komen te zien. Maar ze heeft ons nooit bewust mee gemaakt. Dus wat wil je dan? Wij zijn dan net aliens voor haar. “Tom, het is misschien handig om eens goed met haar te gaan zitten. Jullie kennen elkaar dus niet zo goed. Ik moet heel eerlijk zijn als ik zeg dat ik niet op lijken zit te wachten.” Ik snap wat hij zegt, ik weet alleen niet hoe ik het moet aanpakken. “Hoe moet ik dat doen dan? Waar begin ik? Ze laat nu niet bepaald veel los.” David zucht en schud zijn hoofd. “Begin met oppervlakkige dingen, wat voor sport vind ze leuk. Wat zijn der hobbies. Wat voor werk heeft ze gedaan. Hoe ging ze stappen?” Hij haalt zijn schouders op. Het is een vreemd idee, je zal maar het zusje van zijn. Wat een grap!

Het idee van David speelt rond in mijn hoofd. Waarom heb ik er nooit zelf aan gedacht, gewoon simpel beginnen. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. Kom op zeg. Gewoon vragen wat der favoriete sport is. Mijn vingers sturen haar een sms. Ze is nog niet op de whatsapp boot gestapt. Die heeft ook nog gewoon een Sony ericson, zo’n mp3 telefoon. Je lievelingseten? Het is totaal random, maar ik heb geen idee.

Dunya P.O.V:
Tom heeft me een berichtje gestuurd. Het is een opluchting. Michael pakt iedere kans die er is om een belerende opmerking te maken. Wat mijn favo eten is. Ik stuur terug een patatje oorlog. Natuurlijk krijg ik terug wat dat in godsnaam is. Ik vertel hem dat we dat maar eens moeten halen in Amsterdam. We hebben vandaag de verschillende roosters van iedereen gezien. Mijn werkweek wordt als van ouds donderdag tot zondag. Dus daar kan ik wel wat mee. De rest is bijkomen staat in de omschrijving. In eerste instantie gaan we alle clubs Berlijn, Hamburg en München af. Daarna her en der wat. Gerda en Laura hebben het op een gillen gezet als ze zien dat ze in Amsterdam gaan optreden. Ze gillen het uit. De datum alles. Tegelijk met ons dus. We kunnen dus vast ergens een patatje oorlog gaan eten.

3 weken later
Voor ik het weet is het zo ver we gaan op toer. De jongens moeten zo nog die meiden op pikken. Mam slaat der armen om mij heen, wenst me veel plezier en nou je kent het wel. Het gebruikelijke geslijm. Afgelopen week heb ik een goed gesprek met der gehad. Ik heb gewoon gezegd waar het op stond. Dat ik die troep neem wanneer ik het nodig vind, thuis deed ik het ook zo en ik ben er nog. Daarnaast ben ik niet zo kleinzerig. Tom heb ik ondertussen beter leren kennen. Best een toffe peer. Maar wat zijn die jongens ongelofelijk braaf! Jezus! Tom komt nu pas een beetje los. Wij komen uiteindelijk wel op de zelfde radio golf. We moeten de fm alleen nog even goed afstellen.

Ik baal als een stekker dat ik samen met Michael in de bus opgescheept ga zijn. Hij is apart. Ik wist het eerst niet, maar hij begint mij steeds meer tegen te staan. Iemand die je op afstand wil houden or he’ll swollow you hole. Dat type. Ik maak me daarom ook wel eens zorgen over Tom die gelooft alles wat dit jongem zegt. Maar Tom is oud en wijs (hoop ik) genoeg om zijn eigen keuzes te maken. Ik leg mijn tas in de koffer bak. Daar gaan we, op weg naar een nieuwe kans.

We zijn amper de weg op of de eerste schok kan ik al verweken. Die gasten hebben kilo’s drugs bij zit. Natuurlijk, natuurlijk kom ik hier terecht. Wie heeft dit bedacht? Echt serieus! Kill me now! We stoppen weer. De grote ‘baas’ stapt ook in. Hij heeft zich nog niet voorgesteld. “He, jongens! Wat is dit? Kom op zeg, hebben jullie je al voorgesteld? Het is nog geen middag doe normaal, hup opbergen. Voorstellen!” Die heeft wel pit. Jut en Jul stellen zich voor. Nee ze heten niet zo, maar voor het gemak nu wel. Ze zijn zo blauw als een tientje, maar die hebben al even zitten kantelen. De tering, de manager heet Gijs. Lekker Hollands. Een echte hagenees dus dit wordt lachen.

Reacties (1)

  • EchelonSoul

    HAHA, patatje oorlog

    Zooo blij, dat het zo beter gaat tussen Dunya en Tom!(H)

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen