Bill vond het belangrijk om die meiden te leren kennen. Dus dat bordspel komt weer te voorschrijf. Met die heerlijke vragen. “Oké, Laura, heb jij wel eens drugs gebruikt.” Ik sla hard tegen mijn voorhoofd. Die jongen snapt het echt niet. Ze lijkt hem met open mond aan. “Drugs! Ben je helemaal! Ik wil niet dood! Dat doen alleen junks.” Georg kijkt mij aan, samen slaan we onze armen over elkaar. “Verklaar?” Brom ik. Ik merk dat mijn geduld nu al op is bij deze twee. Jezus wat een troela’s! Echt plak ze achter het behang, daar horen ze thuis.

Wat een dome meiden zeg! “Nou, als je wat gebruikt ben je niet ver van de ondergang.” Verklaart Gerda. “Kijk maar naar al die goede artiesten! Zo als green day oh en de peppers! Vergeet natuurlijk mötley crue niet. Ze schrijven er niks voor niks een nummer over. Heb je kick start my heart nooit gehoord?” Ze roept het zo wat uit. “Ik weet niet onder welke steen jij geleefd hebt, maar die gasten zaten aan de cocaïne. Dat is heel iets anders dan een jointje roken.” Zegt Georg wijs. Onze wandelende muziek geschiedenis docent hoor. Waarom Georg dit weet God mag het weten.

Ik pak mijn telefoon, Dunya belt op dat moment. “Wacht even ik zet je op luidspreker.” Ik hoor haar ongenoegen. “Zijn jullie al in het hotel?” Vraag ik der maar. “Hmmm... nee, wij mogen nu al te werk. Maar rood of geel met mijn zwarte Adidas broek?” Ik kijk vragend naar Bill. “Weet ik veel, iets. Waar heb je het over?” “Rood!” Roept Bill door mij heen. “Rood dus, ja joh, ik moet de vloer op, beetje sfeer proeven en dan de boel terug koppelen. Dan zit ik ook nog met die hagenees! Jezus. Echt! Top stage. Wat een ratten val.” Ratten val? “Hagenees? Wat is dat voor eten?” Ze begint te lachen. Er is wat gestommel op de gang een klap en iemand die haar naam roept. “Sorry moet hangen, veel plezier!” De verbinding wordt verbroken.

Dunya P.O.V:
Er is van allerlei gerommel op de gang, ik hoor die meiden nog net niet in de hoorn heigen. Gadverdamme. Ik vind dit maar niks. Ik wou gewoon weten of ik rood of geel moest aandoen. Volgens Bill rood, dus dat zal wel. Ik heb het topje half aan of er is nog meer kabaal op de gang en mijn naam die wordt geroepen. Snel zeg ik gedag en hand op

Gijs heeft net mijn naam geroepen Nic ligt te schuimbekken op de grond. Are you shitting me! Ik gebaar dat Michael de deur moet open houden, ik heb Nic al over mijn schouder liggen. Het eerste wat ik doe is de koude kraan open zetten. Daarna laat ik haar met een plof op de grond vallen. Met moeite kan ik in het hier en u blijven. Ik luister snel of zij nog zelf ademt, gelukkig. Der hartslag is traag, te traag eigenlijk. Voor ik door ben wat ik werkelijk moet doen druk ik al op haar borst.

Mijn handen voel ik bijna niet meer. Zo koud en verkleumd zijn ze. Dominique zijn hartslag is super traag ik krijg hem niet sneller. Ik weet niet hoe lang ik bezig ben geweest. Iemand trekt me van hem af. Houdt me in de houdgreep. “Dunya! Stop!” De woorden komen niet echt bij mij binnen ik wil mij los vechten uit de armen die mij vasthouden. Het lukt me niet. Dominique wordt op een brancard gelegd. Er wordt nog wat gezegd. Roy heeft mijn armen nog steeds klem achter mij. “Dunya! Stop!” Hij schreeuwt het. Dan besef ik mij pas dat ik mijzelf pijn doe door tegen de greep te werken waar Roy mij in heeft. Het maakt allemaal niet uit

Langzaam voel ik een sterkere hartslag. Ik haal mijn handen van haar af. Schuif iets maar achter, binnen een aantal seconden opent ze haar ogen. Opgelucht haal ik adem. Holy crap! Holy crap. Ik loop de badkamer uit, de hal op. De artiesten ingang open ik. Met mijn armen in mijn nek adem ik schokkend in en uit. Holy crap! Holy crap! Holy crap. Met bevende vinger steek ik een peuk op.

Het kost me enorm veel moeite om niet in mijn gedachten te verzinken. Fucking hell! Adem in, adem uit. Ik spreek mezelf streng toe. Ik kan nu geen paniek aanval krijgen. Dat is geen optie. Het kan niet. Mijn top en broekspijpen zijn zeik nat, voelen doe ik het niet echt. Ik ben verdoofd. De schrik zit er goed in. Zo kan de toch niet werken. De rook verlaat in krullen mijn mond. Uit boosheid trap ik tegen de plastic vuilnis bak die buiten is gezet. Het ding vliegt de andere kant uit.

Het kan mij niks schelen dat Michael er bijna over struikelt. Hij kijkt mij met ogen zo groot als schoteltjes aan. “Waarom deed je dat?” Hij staat er verdwaasd bij te kijken. Het enige wat ik probeer is de gelijkenis met Roy te vergeten. Hij is niet Roy en hij weet niet wat er is gebeurd. “Waarom weet jij dit?” Ik reageer niet, ik steek nog een peuk op, deze heb ik in een paar hijsen maar binnen gerookt. Niet naar hem kijken. “Dunya!” Even is hij stil. “Verdomme geef antwoord!” Roept hij dan uit. Ik heb mijn handen in mijn nek liggen, ik voel de tranen achter in mijn ogen prikken. “Waarom weet je dit? Waarom deed je dit?” Hij trekt mij nu dichter naar zich toe en kijkt me strak aan. Zijn vingers sluiten om om kin. Ik slik moeilijk. “Ik deed maar wat.” Ik probeer laconiek over te komen, maar mijn stem laat wat anders horen. Ik hoor hoe die beeft. Dit slaat natuurlijk nergens op. “Dunya? Kom op”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen