Hij blijft praten, ik zie zijn mond bewegen, maar verstaan doe ik het niet. Ik raak verstrikt in mijn hoofd. de voordeur valt dicht. Aan de voetstappen die papa maakt hoor ik al dat hij heeft gedronken. Mama ligt high op de bank. Dominique is naar Roy gegaan, ik kan nergens heen. Mama is helemaal van de wereld. Papa pakt mij bij mijn kraag, trekt me mee naar de keuken. “Waarom staat het eten nog niet op.” Ik haal mijn schouders op, ik weet het niet, ik weet ook niet hoe ik eten moet maken. Hij tilt mijn kin op, houdt deze stevig vast. “Geeft antwoord! Waarom staat er geen eten op?” Ik weet het niet, ik weet niet hoe het werkt. Wat moet ik doen dan? Klein antwoord ik “ik weet niet hoe dat moet” hij snuift een lijntje op. Waarna hij begint te brullen. Hij duwt mij hard tegen de muur aan. “Moet jij nu eens goed luisteren kut kind. Kan je nu helemaal niks. Op rotten!” Hij pakt mijn shirt vast en gooit mij de woonkamer in. Mijn hoofd klapt tegen de punt van de tafel. Alles wordt wazig. “Ga aardappelen schillen! Kom op! Dat doet geen pijn! Opschieten!” Hij grijpt mijn shirt weer om vervolgens mij weer een zet te geven. Weer knal ik met mijn hoofd tegen de tafel punt. Nu is alles zo wazig dat ik niet eens meer de vorm van de tafel kan herkennen. “Opschieten! Kom op!” Weer voel ik mijn hoofd tegen de tafelpunt aan komen. Michael staat voor mij, zijn hoofd komt steeds dichter bij. Zijn handen drukken hard op mijn schouders. “Kom op! Dunya! Reageren is ook een optie!” Het duurt lang voor ik door heb wat hij nu precies heeft gezegd.

Ik voel dat mijn benen papperig zijn. Mijn oren suizen. Ik ben niet lekker. Komt het door wat ik net dacht? Komt het door dat ik net iemand heb moeten reanimeren? Komt het doordat ik terug dacht aan toen? Ik snap het niet. Michael heeft mijn schouders nog vast, mijn knieën zakken door. Ik glij op de grond. Met trillende handen pak ik een peuk uit mijn broekzak. Steek die aan, ga met mijn hand door mijn haar en flits. Are you kidding me? Zitten die moffen hier nu ook? Echt waarom ben ik nu nog zo interessant? Ik en Tom komen heel bewust niet zo veel samen buiten en nu ben ik nog steeds interessant? What is wrong with these people?

Ik zucht, mijn hoofd voelt vol, ik heb hier nu even geen behoefte aan. Michael staat met zijn armen over elkaar geslagen voor mij. Hij laat merken dat hij een antwoord wil. Waarop? Ik heb ook maar wat gedaan! Kom op zeg, “wat wil je dat ik zeg?” Ik heb hier zo geen zin in. “Wat dacht je van waarom je dat hebt gedaan? Of waarom je ineens begint met reanimeren. Dunya! Kom op zeg!” Ik sta op, “mich, ik deed ook maar wat, geen idee waarom ik het deed” fluister ik. “Rot op! Waarom deed je dat?” Ik neem nog een laatste haal gooi het filter op de grond en druk hem uit. “Het maakt geen donder uit waarom ik dat doe, we mogen blij zijn dat ze nog leeft. Kom op, over 10 minuten gaan de deuren op. Dan moeten wij op die vloer staan.” Ik loop naar de ingang zonder nog iets te zeggen. Ik kan niet wachten tot het kerst is en we naar huis kunnen.

Backstage hebben die gasten nog een traditie. Natuurlijk, spuiten, snuiven en zuipen. Dus hier staan we dan allemaal een glas in de hand, ik een fles want er waren geen glazen meer. We proosten op een leuke avond en ik neem 3 grote teugen van de wodka die ik vast heb. Dat had ik nodig holy crap he! Deze feesten staan er om bekend dat de mosh pit nog al eens uit de hand lopen. Dus ik ben op mijn hoede. Michael kijk nors voor zich uit. Hij wil perse dat ik een verklaring geef. Ik heb geen verklaring. Ik heb het gewoon niet.

Tom P.O.V:
Ik zit wat maar de tv te staren als ik die meiden ineens keihard hoor gillen! “Nee! Nee! No way dat ze het me Michael doet!” Mijn oren spitsen zich. “Tom! Moet je zien!” Michael kijkt kwaad en Dunya ziet er uit alsof ze ieder moment een paniek aanval kan krijgen. Hij heeft zijn hand op haar kin zijn andere hand tegen de muur. Dunya heeft beschermend haar handen om haar middel geslagen. Bij de volgende foto zit Dunya op de grond, peuk in der hand. Ze kijkt afwezig een blik die ik maar al te goed ken. “Laat eens zien?” Ook Bill en Georg willen kijken. “Hmmm... wat hebben die twee mee gemaakt? Het huilen staat der nader dan het lachen.” “Moet je kijken hoe kwaad mich is dan!” Het eerste zegt Georg, het volgende is Bill en ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. “Wacht even jullie kennen Michael?” Bill en Georg knikken. “Is een oud klasgenootje van ons.” Bill wijst naar mij en zichzelf. Tuurlijk man, hang alles maar buiten. In hoe verre houden die meiden hun mond dan? Weten wij veel! Misschien staat morgen alles wel op Bild wat we nu zeggen.

Het ergste gegiechel is nu wel van die meiden af, ze gaven aan nog al zenuwachtig te zijn. We zijn in ons hotel in Hamburg aangekomen. Vanavond even een avondje niks. Zo’n hele dag in de bus is ook verdomt lastig. Dus nu uit de kreukels, misschien een stukje lopen en dan zien we het wel. Straks Dunya maar even een berichtje of ze oké is. Nu eerst douchen. Ik hoor die meiden door de muur heen van de douche. “Wat denk je? Zullen ze wat gehad hebben?” Hoor ik de een. “Nee, die kennen elkaar door iets anders. Familie of zo! Is het je niet opgevallen dat ze super veel op Bill lijkt als je der bedenkt met bruine ogen!” Wat? Ze lijkt helemaal niet zo veel op ons “Ja, Oke. Maar toeval kan ook nog he!”

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen