Dunya P.O.V:
Ik ben aan het draaien, woelen, alles kleeft. Mijn hoofd blijft rond draaien van alles wat er vandaag is gebeurd. Mijn hoofd is een bonk chaos. Ik vind het zo vervelend dat ik telkens ben gestoord in mijn gesprekken met Tom. We hadden de laatste tijd echt een klik. Ik had het gevoel dat we elkaar begonnen te begrijpen en vandaag voelt het alsof er weer een muur tussen ons is ingezet. Eentje die heel hoog is en ik heb de kracht niet om er overheen te klimmen laat staan om hem te slopen. Ik ben moe. heel erg moe.

Het is ADE, en de Guys staan hun set uit te voeren. Tom en de jongens staan naast mij. We dansen er op los. Michael komt aan zetten met een zakje wit poeder. Ik herken het zakje direct, die heb ik gister nog gehaald bij Roy, omdat de stage band te weinig had en het was troep. De rillingen lopen over mijn rug. Ik ga dit nu niet doen. Weden dat ze zo dat podium af gaan even een lijntje leggen en dan weer door gaan. Het is bizar wat die gasten allemaal doen en wat ze door elkaar gebruiken. Ben ik blij dat ik dat niet meer doe. Ik houd het gewoon bij een biertje vanavond. Ik ga niemand redden. Even let ik niet op. Georg en Tom hebben net een half lijntje genomen. Ik kijk net om, Tom zijn ogen rollen terug in zijn kassen. Ik zie dat zijn benen het begeven.


Met een Gil zit ik rechtop in bed. het duurt lang voor ik door heb dat ik alleen in de kamer ben en dat ik het heb gedroomd. Mijn handen gaan door mijn haar. Ik... ik... gadver! Alles plakt en is kleverig. Ik vind dit niet leuk. Ik wil naar huis. Ik wil gewoon terug naar Magdenburg, naar mijn vertrouwde routine. Ik kan deze onzekerheid niet hebben. Ik wordt er niet goed van. Ik ben duizelig omdat ik te weinig gegeten heb. Ik ben moe, ik heb hoofdpijn. Mijn maag zit in de knoop en geeft het teken dat ik beter naar de wc kan lopen. Ik ga over mijn nek. Ik gadverdamme. Ik ben net op tijd bij het toilet. Mijn maag draait zich om, het is een grote viezigheid. Ik kan dit echt niet meer. ik heb hier niet de kracht voor. Dit is dag een, ik ga dit nooit leuk vinden. Ik vind dit niet leuk.

Ik wil geen moshpit's open breken omdat mensen echt met elkaar op de vuist gaan. Dat is niet hoe een moshpit werkt! Dat is vriendelijk en gemoedelijk en gezellig tegen elkaar aan beuken. Als iemand per ongeluk op je enkel stapt krijg je een verontschuldiging en nog net geen drankje omdat je last van je enkel hebt. Waarom moet alles zo anders gaan bij deze gasten. Bij de jongens was er geen drugs op de bus, was het gewoon praten, computeren, gamen en lachen met elkaar. Praten over hoe je het concert hebt ervaren. Ik wil dat, dat leek me leuk aan dit vak. Niet dit. Dit is ellende. Dit is behelpen en zorgen dat je moren nog staat. Ik wil dit niet.

Ik gooi een plens water in mijn gezicht. Twee ogen kijken mij aan. De ogen staan diep in hun kassen. De wallen doen hun optrek. De vlakken onder mijn ogen zijn blauw paars. Dit is geen optie zo. Dit is echt behelpen en dat kan ik gewoon echt niet! Ik trek dit niet en ik ben hier niet voor gemaakt. Waarom! Ik wil dit niet. Ik wil naar huis. Ondanks dat het super laat is bel ik Tom. Opgelucht hoor ik hoe hij adem haalt. "Heb je een nachtmerrie gehad?" hoe weet hij dat? "Hoe? He? heb je met Michael gesproken?" Ik voel mij gelijk een nul achter staan. Waarom voel ik mij zo? "Ja, ik dacht dat jij het nog druk zou kunnen hebben. Beste eerste dag hoorde ik. Gaat het een beetje?" Ik weet niet wat Tom heeft gezegd maar de sluizen gaan open. Alles komt er uit. Snikkend zeg ik dat ik naar huis wil. "Ik kan dit niet Tom. Ik wil naar huis, ik kan niet de gehele dag achter die gasten aan lopen met een snuifje hier en een shotje daar en dan een drankje toe. Oh en by the way, ik heb net je leven gered, maar een bedankje kan er niet van af." Ik voel mijn handen trillen. "hey, ik wil morgen echt met David in gesprek gaan. Maar aan de andere kant, wees blij dat je het nu hebt en niet volgend jaar. Dan zou je toch een half jaar met een band/ set mee moeten? Nu heb je maar 3 maanden. 3 maanden bikkelen. Dat kan je! Ik heb er alle vertrouwen in." Ik voel hoe de warme tranen over mijn wangen lopen. "Ik weet het niet Tom, ik weet het echt niet. Ik ben gewoon bang. Ik god. Ik denk niet dat ik dit werk kan Tom. De 3 maanden kan ik overleven. Maar niet als dit gewoon is. Niet als dit de normaalste zaak van de wereld is en ik hierdoor de controle verlies. Ik ben bang Tom. Ik wil dit niet meer mee maken. Ik kan niet iemand iedere dag reanimeren. Dan is het klaar voor mij. Dat kan ik niet Tom" De laatste paar zinnen komen er met horten en stoten uit. Ik heb dit nooit zo benoemd, nog nooit. Zou Tom eindelijk de linkjes hebben kunnen leggen? Of denkt hij nog steeds dat het allemaal een groot bizar idee is? Ik wou dat hij het wist, of in vedergeval een link zou kunnen leggen. Ik kan het niet zeggen. Niet nu, en ik ben bang nooit niet. het is te gevoelig en het zorg voor alleen maar ellende. Ik kan het niet zeggen en ik weet niet waarom ik het niet kan zegen. Ik wou dat ik het kon zeggen. Dan kon ik het misschien een plekje gaan geven. Maar zo ver ben ik nog lang niet.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen