Tom P.O.V:
Dunya had ik huilend aan de lijn. Ik kan er niet door slapen. Alles wat ze mij heeft vertelt komt met vlagen door mijn hoofd. Vaak ruzie met Dominique echt heel heftig. Zo erg zelf dat het der geen flikker uit maakte dat ze hem van de trap af heeft geduwd van 4 hoog. Het kon der niks schelen.

Wat ze net zegt steekt me diep in mijn hart. Ik kan niet iemand iedere dag reanimeren. Dat trek ik niet Tom, dan hoeft het niet meer. Een ding blijft altijd in mijn hoofd rond spoken. Ik kan het niet verklaren en ik weet er ook geen verklaring voor. Mijn gevoel zegt dat Dunya Dominique heeft moeten reanimeren na dat hij een overdosis heeft genomen van iets. Het spookt al weken in mijn hoofd rond en mijn gevoel zegt dat de keer dat ik met Bill aan het praten was meer dingen goed had. Het benauwd me. Ik wou dat ik niet dit gevoel heb. Sinds dien is de chaos in mijn hoofd minder. Het maakt wel heel veel duidelijk, dat eerst niet duidelijk of vaag was. Het zorgt er voor dat ik dingen anders aan pak met Dunya, ook na het gesprek met David. Dunya heeft andere dingen mee gemaakt. Dunya is bekend met een ander normaal dan wij en dat beangstigd mij. Voornamelijk omdat ik niet weet wat het normaal voor Dunya is. Want welk normaal is het? En waarom is dat het Normaal voor haar? Waarom is het geen ander normaal?

Ik wou dat ik kon zien wat zij heeft mee gemaakt. Al is het maar een stukje. Dat ik kan begrijpen waarom het zo is gegaan. Af en toe heb ik het idee dat de reactie die ze soms heeft op dingen extreem is in tegenstelling tot andere dingen. Ze kan van het ene extreme in het andere extreme stappen en dat maakt me bang. Bang dat ze zichzelf misschien wat aan doet. Maar ook bang dat ze op een andere manier een uitweg zoekt en dan we der kwijt raken in beide gevallen zal het geen goed einde hebben. Dan is voornamelijk de vraag waarom ze het deed en hoe het zo ver gekomen is.

Dat idee, het slokt mij al weken op. Ik wordt er zo treurig van. Want ik begin haar net te kennen en ik vind het zo leuk. In mijn ooghoek zie ik de zon door de gordijnen op komen. Ik heb natuurlijk niet meer geslapen sinds ik haar aan de telefoon heb gehad. Ze klonk zo klein en kwetsbaar. Het liefst had ik haar in mijn armen gesloten en nooit meer los gelaten. Zodat er niks met mijn kleine zusje kan gebeuren. In mijn armen is ze veilig. Toch? Ik hoop het in ieder geval. Mijn lieve kleine zusje.

Bij het ontbijt geeft David al aan dat we vandaag een interview hebben en morgen avond een concert. De twee meiden zijn eindelijk geland, het idee dat ze bij ons zijn de komende tijd geeft mij wat rust. David gaat buiten even roken, snel loop ik achter hem aan. “David? Dit gaat heel erg stom klinken, maar kunnen we Dunya niet alsnog hierheen halen? Ik ben bang dat het niet zo goed met der gaat.” Ik zeg het zacht, bang dat ik haar breek terwijl zij in Berlijn zit en ik hier. “Tom, we hebben het hier al over gehad. Ik snap je, maar ik kan niks meer doen.” Ik was al bang voor dit antwoord. Ik knik. Hopen dat het niet allemaal naar de kloten gaat. Ik ben niet normaal bang dat er wat gaat gebeuren en dat ik niets kan doen voor der.

Tijdens het interview kan ik mij niet concentreren. Mijn gedachten komen steeds terug jij wat Dunya heeft gezegd, van mij hoeft het zo niet meer. Bang dat ze zichzelf wat aan doet en bang dat ze wat neemt. Ik weet niet wat ik moet doen. Af en toe tril ik met mijn been. Wat een ellende! Ik weet niet wat ze gaat doen! Hoe ze reageert en wat ik moet doen. Ik maak me enorm veel zorgen om haar.

Dunya P.O.V:
Moe stap ik uit bed. Ik heb na die nachtmerrie niet meer geslapen. Mijn hoofd blijft zich in gekke hoeken wurmen. Ik ben moe, kan niet meer normaal denken. Het is verschrikkelijk. Alles lijkt een goede optie. Zo lang ik hier maar niet meer ben. Bij het ontbijt wordt ik er weer eens op gewezen hoe mijn leven er voor een buitenstaander uit moet hebben gezien. Krabbend en met een kater van hier tot Tokio zit Nic samen met Alec aan de ontbijt tafel. Het is dat we in een hotel zitten, maar de zakjes liggen om hen heen. Van crack tot aan speed. Ik ga zitten. Mijn handen gaan over mijn hoofd. Ik kan dit niet, echt niet. Ik ga dit zo niet nuchter redden. “Wil je ook een beetje?” Alec doet het geen waar ik het meest bang voor ben. Hij bied mij wat aan. Holy shit.... holy shot. Wat moet ik doen. “Ik euhm.... ik....” ik kan geen antwoord geven. Mijn hoofd raakt in een tornado, de chaos is compleet. Ik voel nog net hoe mijn benen mij ergens anders heen brengen. Buiten steek ik een peuk op, mijn vingers trillen. Ik, ik... de omgeving danst voor mijn ogen. Mijn hoofd brengt mij naar Amsterdam,

pap trekt aan mijn haar, “waar is die wiet gebleven? Geeft antwoord! Waar is het!” Hij zoekt in alle laden van de kasten. In zijn portemonnee die op tafel ligt, was er wiet in huis dan? Wijselijk houd ik mijn mond, ik heb namelijk geen idee waar het is gebleven. “Die godverdomme coke en speed laat je liggen, maar die focking wiet steel jij! Kom hier” zijn hand sluit zich om mijn keel. Ruw sleurt hij mij de badkamer in. Met een hand gooit hij de kraan open van het bad. Langzaam hoor ik het bad vol lopen. Ik weet precies wat ik kan verwachten. Vorige week gebeurde dit ook. Dominique neemt die wiet mee, gaat blowen met zijn vrienden en ik krijg de volle laag dat ik het gejat heb. Ik voel al hoe ik extra lucht in mijn longen zuig. Wetende wat er gaat gebeuren. “Laatste keer” dreigend staat hij voor mi. Zijn hand zit al in mijn haar. De voordeur valt in het slot, Dominique komt joelend binnen. Pap plant mijn gezicht met een vaart tegen de muur aan. De sterretjes zijn ongelofelijk mijn hoofd doet zeer. Voor ik door heb wat er verder gebeurt voel ik mijn gezicht in het water gedrukt worden. Dan weer boven, dan weer onder. Mijn vinger klauwen om zich heen om grip te krijgen en mijn hoofd uit het water te kunnen houden. Pap geeft mij zo een harde klap op mijn ribben dat ik het uit gil van de pijn.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen