Bill POV.

Het is inmiddels een week later en ik sta voor de deur van Tom z'n kamer en klop op de deur. "Hoi Bill," zegt Tom en hij laat mij binnen.

"Slaap je nog wel goed?" Vraag ik bezorgd en langzaam schudt Tom z'n hoofd.

"Maar dat komt wel weer. We zouden het vandaag over ons kindje hebben," zegt Tom en ik knik even waarna ik mij neerzet en Tom komt tegenover mij zetten. "Als ik het goed heb wil je, je school hier gewoon afmaken?" Vraagt Tom en ik knik even.

"Ik ben misschien wel jullie manager, maar op dit moment is het alleen nog maar een zakcentje wat ik er aan verdien. Als jullie groter worden zou ik er wel van kunnen leven, maar met de opleiding heb ik zekerheid als het uiteindelijk toch niet blijkt te werken," leg ik uit.

"Okay, dus jij bent hier de komende jaren in ieder geval nog?" Vraagt Tom.

"Dat is wel het plan," zeg ik.

"Mooi zo. Trek anders hier in," zegt Tom.

"Wat?" Vraag ik verbaasd.

"Dan hoeft het kindje niet de hele tijd over de campus te verhuizen van jou naar mij en weer terug. Jouw plekje zit middenin de campus, mijne zit aan de rand. Dat is voor zo'n klein kindje ook fijner," zegt Tom en ik knik even. Hij heeft wel gelijk dat het bij mijn kamer vaak lawaaiïger is dan hier. Hier hoeft niemand langs te lopen.

"En jouw kamergenoot dan?" Vraag ik.

"Die is sinds gisteren officieel weg uit deze kamer. Als was hij dat meestal sowieso al," zegt Tom.

"En je bent niet bang voor gevoelens ofzo?" Vraag ik.

"Natuurlijk wel, maar ik weet ook dat jij gelijk had. Mijn leven moet niet stil blijven staan," zegt Tom en ik knik even en ook al zie ik nog steeds twijfel op Tom z'n gezicht, maar zijn voorstel is voor de baby gewoon de fijnste oplossing en waarschijnlijk voor ons ook.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw wel
    Lief van tom!! En goed punt ook
    Voor de baby

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen