"Waar gaan jullie heen?" Mary’s duidelijk veroordelende stem zorgt ervoor dat ik onmiddellijk mijn gemompel over het walgelijke landklimaat hier in het Capitool staak, en zelfs de neiging heb om mijn excuses aan te bieden - dat gebeurt niet vaak, en zeker niet als ik nog helemaal niets verkeerd gedaan heb.

Ik grijns aarzelend naar haar, in een poging niet te betrapt en schuldig over te komen. "We gaan proberen sponsoren te winnen?" probeer ik, maar zodra ik het eruit geflapt heb, weet ik al dat dat niet echt gaat werken.

Jade plant haar handen vastbesloten in haar zij en glimlacht vriendelijk naar haar mentor. "We gaan naar het feest toe," verklaart ze, op een toon die het meer dan duidelijk maakt dat hier niet over te discussiëren valt, en ik moet mezelf beheersen om niet bewonderend te fluiten. Het zelfvertrouwen waarmee ze haar messenwerpende mentor aanspreekt, getuigt of van een hele hoop moed, of van een paar losse steekjes, maar het is hoe dan ook indrukwekkend en bewonderenswaardig.

"We zullen voorzichtig zijn en geen problemen veroorzaken," voegt Day er aarzelend aan toe. Ik geloof meteen dat deze jongen niet de aanleiding gaat zijn voor een of ander feestelijk drama, maar aangezien ik mezelf op feestjes heb meegemaakt, kan ik niet echt hetzelfde zeggen over mezelf - en met hoe vandaag gelopen is, zou Day ook beter moeten weten.

"Eh, dat kan ik niet beloven, maar ik zal mijn best doen." Ik blijf grijnzen, maar trek wel even een wenkbrauw op naar Day. Mary is niet verantwoordelijk voor mij, dus waarschijnlijk maakt het haar niet heel veel uit als ik problemen veroorzaak, maar ik wil niet dat de verwachtingen te hoog liggen. De kans dat ik Day in mijn problemen meesleep, is immers niet helemaal uit te sluiten.

Mary fronst naar ons alledrie, alsof ze bij voorbaat al teleurgesteld in ons is. Ze krijgt echter niet de kans om ons een preek te geven, omdat Valoria, Days districtsbegleidster, enthousiast in haar handen klapt. "Dat is zo'n goed idee. Jullie moeten vooral ook een beetje genieten en jullie gaan het feest zonder twijfel fantastisch vinden!" Ze staat snel op van de bank en laat haar blik even over ons heen glijden, voordat die blik op mijn - nee, Days - hoodie blijft hangen. "Ik heb misschien nog wel wat leuke dingen liggen om jullie outfit helemaal in de goede stijl te krijgen, dan maken jullie een onvergetelijke indruk op alle sponsors!"

Ook al is het niet echt mijn hoodie, ik voel me toch enigszins aangevallen over mijn kledingkeuze. Ik mag best een hoodie en trainingsbroek aan naar een feest - het is comfortabel, warm en nonchalant - en ik betwijfel of de ‘leuke dingen’ die ze heeft liggen ons leven beter gaan maken. "Eigenlijk had ik het idee om de stijl uit de districten wat te laten zien.” Ik heb al spijt op het moment dat ik het eruit flap, en dat word er niet beter op als ik de verwarde fronsen van de andere aanwezigen zie, maar er is niet echt meer een weg terug, en dus wijs ik maar snel op mijn broek. "Op die manier kunnen de gasten ons écht leren kennen, en kunnen we ze wat van de cultuur in de districten laten zien. Dit is namelijk een trend waar ik vandaan kom, ziet u." Voor de tweede keer in een hele korte tijd moet ik de neiging om mijn excuses aan te bieden onderdrukken, deze keer tegenover mijn thuisdistrict, waarover ik nu een hoop niet-zo-charmante leugens de wereld in help. Misschien is het een teken dat ik echt een keer mijn mond moet gaan houden.

Heel even kijkt Valoria me met grote ogen aan, en ben ik bang dat ze eigenlijk een expert is op het gebied van mode in de districten. Op de een of andere manier zou het nog genânter zijn om mijn leugens nu op te moeten biechten, dan om er nu tegen bijna iedereens beter weten in toch door te gaan. Maar tot mijn opluchting verschijnt er dan een tevreden glimlach op haar gezicht. "Wauw, dat is zo'n goed idee! Wat bijzonder om een tribuut te zien die zo betrokken is bij de mode, maar tot zo bij zichzelf weet te blijven. Het is enorm inspirerend! Misschien moet ik me ook eens meer in de modetrends van de districten verdiepen." Het is niet ideaal, maar tegen de tijd dat ze genoeg kennis over de districten heeft om erachter te komen dat ik onzin uitkraam, ben ik ofwel dood, ofwel de ‘winnaar’ van de Spelen, en in dat laatste geval verzin ik wel iets om haar af te leiden.

Mary kijkt me echter met opgetrokken wenkbrauwen aan. Het is meer dan duidelijk dat ze beter weet, en het op geen enkel vlak met me eens is. Pas nu ik er bij stil sta, besef ik me dat dat niet zo’n goede positie is voor een potentiële toekomstige bondgenoot van haar tribuut. Mijn hemel, ik moet écht leren mijn mond te houden. Vanaf nu ga ik gewoon niets stoms meer zeggen.

“Ik denk dat wij dan snel gaan, voordat we veel te laat zijn." Days woorden komen als een enorme opluchting, alsof hij me gered heeft van een hele hoop toekomstige problemen door een uitweg te creëren. Hij glimlacht en gebaart ons om met hem mee te komen. "Tot vanavond."

Snel volg ik hem de lift in, samen met Jade. Op het moment dat de deuren dicht schuiven en de lift naar beneden zoeft, is mijn eerdere voornemen echter direct weer verdwenen, en voor ik het door heb, begin ik de waarheid eruit te flappen, die nog veel stommer is dan de duidelijke leugens van net. "Ik weet dat dat onzin was maar ik zit al te diep in dit web om nog terug te kunnen." Ik zucht diep. "Celese en mijn voorbereidingsteam denken ook dat ik een mode-expert ben."

Day lacht, en wonder boven wonder voel ik me opgelucht, ondanks het feit dat ik het bloed naar mijn wangen voel stijgen. "Je wist het best overtuigend te brengen, mode-expert," zegt hij. Als stomme dingen zeggen me hier brengt, weet ik iet of ik er eigenlijk wel helemaal mee wil stoppen.

"Je zou zo stylist kunnen worden," haakt Jade meteen aan, met een geamuseerde grijns.

Ik grijns terug naar haar. "Ik heb dit gesprek eerder gevoerd." Het voelt niet echt als een mogelijke optie voor mijn toekomst, maar toch biedt het idee me steun. De toekomst die mijn vader voor me uitgestippeld had, is niet de toekomst die men hier van me verwacht. Day en Jade, en alle andere mensen hier, kennen de jongen die ik hoor te zijn niet. Ze hebben geen beeld van de keurige Christian, die iedere dag braaf naar school gaat, de beste cijfers haalt, zich netjes kleedt, niet in bomen klimt en die een veelbelovende carrière als arts op zich heeft wachten. Ze zien niet wie ik zou moeten zijn en wie ik zou moeten worden - ze zien alleen wie ik ben, en wie ik zou kunnen zijn. Het is een oceaan van opties en een labyrint van mogelijkheden, geen recht pad naar één enkele toekomst die me ongelukkig zou maken. Hier in het Capitool ben ik vrij van die verwachtingen. Ik kan beginnen mijn eigen toekomst op te bouwen, of sterven terwijl ik dat probeer.

Reacties (2)

  • Incidium

    mijn god ik had me niet helemaal gerealiseert dat Chris een trainingsbroek aanheeft lol. De nonchalante outfit maakt een comeback! ik ben fan.

    4 weken geleden
    • Samanthablaze

      Hij heeft zich maar half omgekleed want hij was van plan om gewoon een avond te chillen maar surprise, Ada, en toen is ie maar naar Day gevlucht en zodoende is zijn outfit een misdaad tegen mode

      4 weken geleden
    • Incidium

      Chris is een waarde modecrimineel haha. En maar Samuel veroordelen voor hetzelfde. Hebben ze in District 11 soms geen spiegels?

      4 weken geleden
    • Samanthablaze

      Dit was gewoon precies de "nonchalant"-vibe waar hij voor ging. Ofzo. Hij is zelfverklaard mode-expert dus alles wat hij over mode zegt is automatisch een feit, toch?

      4 weken geleden
    • Incidium

      ja Chrus, zeker Chris, je hebt helemaal gelijk Chris, lol

      4 weken geleden
    • Samanthablaze

      Dank u, dank u

      4 weken geleden
  • Duendes

    Ohgosh het is zo gemeen dat het Capitool zo pretty is enzo tbh want het creëert zo pijnlijk een droom van mogelijkheden voor de toekomst en dat is shitty want eh stomme Games OEF UGHHH
    Chris is zo'n cutie ohmygosh ik kan dit echt niet aan awh wat een schatje - also even Jade en Chris zijn een vreselijk duo tbh die twee zouden samen zo'n puinhoop veroorzaken en Day zou ze eruit praten enzo en awhh

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      De vrijwel zekere dood is nog ver weg genoeg om te dromen, oef
      Tbh Jade en Chris als duo is iconisch en cool, ik zie ze voor me met zonnebrillen en probably door hen veroorzaakte explosies in de achtergrond, partners in (literal) crime, en Day probeert ze uit de problemen te houden, arme jongen

      1 maand geleden
    • Megaeraaa

      Het feit dat die twee samen zelfs aan Mary kunnen ontsnappen, betekent dat ze best wel voor zichzelf kunnen zorgen. En Day zal het al druk genoeg hebben met de rest van de wereld tegen hen te beschermenxD

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen