Tom POV.

Wanneer we weer thuis zijn kijk ik toe hoe Bill het hoekje inricht en ik krijg tranen in mijn ogen. "Hoe zou je onze zoon hebben genoemd?" Vraagt Bill en het doet mij wat dat Bill het kindje nu zelfs onze zoon noemt. Dat zou hij rond de periode van de miskraam nooit hebben gedaan.

"Ehm, Elliot," zeg ik zachtjes waarna Bill de blauwe verf pakt om de naam op te schrijven. We moeten er maar gewoon vanuit gaan dat mijn gevoel wel klopt en dat het geen meisje zou zijn geworden.

"Nou, wat vindt je ervan?" Vraagt Bill en hij staat op.

"Het is prachtig Bill, echt waar. Dank je voor dit idee," zeg ik en ik sla mijn armen om Bill heen.

"Natuurlijk. Ik wil niks liever dan jou helpen. Elke keer wanneer je het er moeilijk mee hebt ga je gewoon hier zitten," zegt Bill en ik knik. "En het voordeel van dit hoekje is dat zodra wij op onszelf gaan dat we het mee kunnen nemen en daar weer kunnen neerzetten," zegt Bill.

"Ja, dat is fijn," zeg ik en Bill glimlacht even naar mij waarna hij mijn hand vastpakt.

"En misschien kunnen we hem ook nog met z'n tweeën op een andere manier herdenken. Dat zijn dingen die jij nodig hebt om het te kunnen verwerken," zegt Bill en ik knik instemmend. Bill is echt mijn reddende engel op dit moment.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw!!!
    Dit is zo schattig!!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen