Bill POV.

Wanneer ik mijn broertjes weer zie krijg ik opnieuw een brok in mijn keel. "Brandon, Caden, kom eens hier," zeg ik en gelijk komen ze naar mij toe gerend en ik neem mijn broertjes stevig in mijn armen. "Sorry, jullie hadden het al moeilijk genoeg en dan was ik er niet," zeg ik zachtjes.

"Spelen Bill!" Roept Caden en ik knik even.

"We gaan spelen. Jij ook, toch Brandon?" Vraag ik en Brandon knikt.

"Ik heb van Tom gehoord wat er is gebeurt. Ik vind het echt verschrikkelijk voor je," zegt Tom z'n moeder en ik knik even.

"Tom is er van overtuigd dat het wel goed komt, dus probeer ik dat ook te zijn," zeg ik, ook al is dat lastig, want nu voelt het echt totaal niet alsof er een dag gaat komen waarop ik mij weer goed ga voelen. "Maar ik hoop dat Caden en Brandon zich hebben vermaakt," zeg ik dan maar.

"Dat zeker. Ze konden al hun energie even lekker kwijt," zegt Tom z'n moeder en ik knik even.

"Daar ben ik blij om," zeg ik terwijl ik voel dat ze aan mijn broek aan het trekken zijn. "Ik kom al," zeg ik en ik pak allebei hun handje vast om ze mee te nemen. Nu moet ik gewoon doen zoals ik altijd deed wanneer ik met mijn broertjes ging spelen. Ik wil niet mijn emoties tonen bij hun, want ik weet hoe gevoelig mijn broertjes kunnen zijn.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Komt goed Bill

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen