Twee weken later.

Tom POV.

Vandaag is ook de babykamer helemaal afgerond. Nu is het alleen een kwestie van schoon houden zodat de baby straks terecht kan in een schone kamer. "Papa, wanneer baby hier?" Vraagt Chloé ineens en ik glimlach even.

"Nog een paar maanden geduld lieverd," zeg ik.

"Is dat lang?" Vraag Chloé.

"Voordat je het weet is het zo ver," zeg ik, in de hoop dat Chloé het ook zo ervaart. Ik weet namelijk dat de tijd voor kinderen minder snel gaat. Voor ons is een anderhalf uur eigenlijk te kort om bepaalde dingen voor elkaar te krijgen, maar kinderen kunnen zoveel doen in anderhalf uur.

"Okay," zegt Chloé waarna ze d'r armpjes naar mij uitsteekt en ik til haar op. Je merkt dat ze langzaamaan steeds zwaarder wordt, maar ik blijf deze lieve meid met plezier optillen en knuffelen. Ze is ook gewoon echt een schatje.

"Papa, jij lief," zegt ze en ze legt d'r hoofd op mijn schouder.

"Jij bent ook lief, kleine Teddybeer," zeg ik waardoor Chloé even giechelt.



De volgende dag is het weer tijd voor een ziekenhuisbezoek met Chloé, maar ergens denken we dat ze ook deze keer niks gaan vinden, maar voor Chloé gaan we het niet opgeven. Het enige probleem is misschien dat Chloé er nu al geen zin meer in heeft om telkens naar het ziekenhuis te moeten.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Dat word nog wat
    Enige wat ze kunnen zeggen
    Dat kijken waar die buikpijn ineens vandaan komt

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen