In de bus neemt David mij apart. "Tom, wat bedoelde jij met dat verklaart nog steeds niet waarom ik er een had. Zeg me alsjeblieft wat er aan de hand is?" Ik krab aan mijn hoofd, ik heb het al uren Spaans benauwd, op het moment dat ik net wil gaan praten merk ik dat mijn hartslag zich uit het niks versnelt, mijn ademhaling wordt sneller. "paniek aanval?" Ik ga op de grond zitten, trek mijn benen tegen mij aan en let op mijn ademhaling. Langzaam voel ik alles zakken. Waarom voel ik dit nu? Komt het omdat ik mij zorgen maak over Dunya? Kan dat het zijn? "Tom, wat hebben jij een Dunya mee gemaakt?" David zit voor mij, hij kijkt mij streng aan. "Niks, ik zweer het je! Ik heb geen idee, dit overviel mij ook een beetje." Mijn vingers zijn aan het trillen. "Verdomme Tom, eerst komt je met een bom oh ja, btw, ik heb een zusje" dat laatste fluistert hij. "Vervolgens heb je hier een paniek aanval. Wat is er gaande? Ik snap het niet. Tom, dit is niet goed, wat nu als je er een krijgt tijdens een interview of tijden een concert wat doe je dan?" Zo had ik er nog niet over na gedacht. Mijn gedachten zijn weer een grote bak ellende en alles loopt door elkaar, ook dit gesprek wordt in de pot met gedachten gegooid.

Dunya P.O.V:
Het is ondertussen laat op de avond, Alec en Nic hebben hun ritueel gedaan. Daar staan we dan weer met een shotje en luiden we de set in. De hele dag heb ik het gevoel dat er een band om mijn longen zit. Ik ben constant benauwd. Constant bang dat er iets mis gaat. Constant heb ik het gevoel dat ik over mijn schouder moet kijken en moet opletten vannacht. Mijn hoofd draait over uren. Iedere keer een ander stukje van de puzzel in mijn hoofd. Iedere keer weer een stukje wat ik miste. Iedere keer een beetje meer, meer en weer een beetje meer. Net zo lang tot? Tot mijn hoofd het snapt, tot ik het letterlijk begeef in een paniek aanval? Tot ik er niet meer uit kan komen? Mijn telefoon trilt in mijn zak. Snel lees ik het berichtje wat ik heb ontvangen. "Doe je voorzichtig? Pap is vandaag vrij gekomen. Just a heads up. Kijk uit en doe voorzichtig." De woorden die in het scherm staan laten mijn hart een sprong maken. Hij is vrij gekomen. Mijn mond is spontaan droog. De omgeving draait en ik kan het niet meer aan. Dominique zijn woorden maken het er niet beter op.

Verdoofd loop ik achter de rest aan, ik doe wat er van mij gevraagd wordt, maar aanwezig ben ik niet. De eerste mosh pit is al bezig, de tweede breek ik op. Even lijk ik een bekend gezicht te zien en dan is die ook weer weg. Heel even. Ik neem wat afstand van de zaal om het overzicht te krijgen. Dan sta ik klem. Met mijn rug tegen de muur. Staat daar voor mij mijn stiefvader. Hij kijkt mij aan met ogen die vuurspuwen. Fuck, ik kan geen kant uit. Ik voel hoe mijn lichaam verstijfd. Hoe mijn gedachten on hold komen en ik blijf daar staan. Dan voel ik ze die handen, om mijn nek. Langzaam knijpen ze steeds harder en wordt het steeds moeilijker om lucht naar binnen te krijgen. Mijn benen worden week.

Langzaam voel ik hoe mijn ademhaling zich versnelt, mijn hart sneller gaat kloppen om het beetje zuurstof wat er in mijn bloed zit rond te pompen. Iemand loopt tegen mijn stiefvader aan. Waarna een moshpit zich om ons heen start. Ik kan los komen, maar niet lang genoeg. Zijn handen klemmen zich om mijn haar. Met een ruk trekt hij mij tegen zich aan. Daar staan we dan. Zijn hand vormt zich langzaam om mijn nek. weer voel ik hoe hij langzaam de boel dicht knijpt. Zijn warme adem in mijn nek. De rillingen lopen over mijn rug. Ik zit in de val. Ik kan geen kant uit. Mijn longen schreeuwen om lucht. Die ik niet krijg. Ik kan wel janken. Ik sta helemaal vast, langzaam aan vormen de zwarte vlekken voor mijn ogen. Ik ben verstijfd, ik verroer geen vin. Maar al te bekend met de dingen die kunnen gebeuren als ik mij verzet. Mijn benen waren nog niet hersteld, maar nu red ik het bijna niet meer om rechtop te staan. Ik heb zulke slappe benen het is ongelofelijk. Met het laatste beetje lucht dat ik kan pakken probeer ik recht op te gaan staan, zijn vingers knijpen steeds harder tot er geen lucht meer in mijn longen komt. 8,7,6,5,4,3,2...

Tom P.O.V:
Ik schrik wakker uit een droom, ik weet niet eens meer of het een leuke of een nachtmerrie was. Ik schud mijn hoofd even. Ik ben op, ik ben gebroken. Zeker na een dag als dit, toch probeer ik weer verder te gaan slapen. Het lukt me echter niet. Mijn hoofd blijft in de ronde draaien, iedere keer kom ik terug op het idee dat er meer is gebeurt dan alleen Dominique die een overdosis heeft genomen. Er is zo veel meer gebeurt, het kan niet anders? Hoe kan het anders dat ze zulke heftige paniek aanvallen heeft? Waarom heeft zie die dan en waar komen ze vandaan? Weer kom ik terug op de gedachten dat Dunya haar reacties contra zijn. Als ze verdrietig is, schuift ze weg. Ze laat zich sowieso liever niet aanraken door een ander, waarom doet ze dat niet. Ik ben aan het malen als ik merk dat mijn telefoon trilt. Wil jij een oogje in het zeil houden? Ik maak mij wat zorgen om Dunya? Dominique heeft me een appje gestuurd. Ik antwoord snel waar ik op moet letten dan. Dat ze niet met vreemde mensen om gaat en dat je der niet alleen laat, nergens. Die woorden steken wel even. Ik kan helemaal geen oogje in het zeil houden. Ze is niet eens hier? Wat moet ik doen?

Reacties (1)

  • EchelonSoul

    Jaaaa, ze moet altijd met ze mee_O_

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen