Waarom stuurt Dominique mij dit? Waarom moet ik hier iets mee? Waarom voel ik mij gelijk zo schuldig? Ik... ik... ik... voor mijn ogen vormen zich weer vlekken, mijn hart doet zeer en een band vormt zich om mijn ribben. ik kan bijna niet in en uit ademen. Steeds sneller gaat mijn borst op en neer. De vlekken worden steeds erger. Ik ben kost misselijk. Afwezig loop ik naar de wc. Voor dat ik daar kan aan komen kijkt Laura mij bezorgd aan. "Gaat het Tom?" Ze kijkt mij doordringend aan. Haar ogen boren zich in die van mij. De vlekken worden steeds groter, de misselijkheid wordt zo erg dat ik zweer dat ik over mijn nek ga. "Sorry, ik ben niet zo lekker." Ik trek een sprintje naar het toilet. Er komt gelukkig alleen wat slijm op. Mijn ademhaling blijft op en neer gaan, snel, langzaam, snel en weer langzaam. Mijn hoofd vult zich met watjes, watjes die ik normaal alleen voel als ik een pilletje heb genomen. Met een hoofd die in wolken gehuld is ga ik recht op zitten. Met mijn rug tegen de muur.

Georg komt naast mij zitten. Stil, zonder iets te zeggen. Ik kan mijn benen nog op trekken, mijn armen leunen op mijn knieën, mijn hoofd is zwaar, heel erg zwaar. Uit alle macht vecht ik tegen het gevoel. Het liefst wil ik er in mee gaan en er aan toe geven. Ik ben zo moe, ik kan niet meer. Ik voel hoe de tranen achter mijn ogen branden. Ik ben zo focking moe, alles is een hele klus, ik kan niet meer. ik slaap slecht, maak mij alleen maar zorgen en dan voel ik mij ook nog zo. Ik trek dit niet meer. Ik ik ik..... pap kijkt naar een laptop en slaat deze met een klap dicht. Zijn ogen zijn gevuld met schrik, hij is zo geschrokken dat hij afwezig in zijn ellebogen krabt. Iets wat Dunya ook nog wel eens doet. Als ze afwezig is, als ze niet helemaal op planeet aarde is. Wat ze ook doet als ze gespannen is, of als ze.... het duurt even. Zou ze zelfs verslaafd zijn geweest? Zou ze last kunnen hebben van craving? Is dat een ding? Is dat een ding met gebruik? Krabben? de badkamer komt langzaam weer in beeld. Mijn hoofd ligt op Georg zijn schouder? What the Hell? Laura kijkt bezorgd mijn kant uit. Die ogen priemen zich vast in die van mijn.

Georg zegt niks, kijkt enkel voor zich uit. Ik adem rustig in en uit. "Tom?" Laura zit nu voor mij. Haar hand gaat naar mijn voorhoofd en net als Dunya schuif ik een stuk opzij. Waarom doe ik dit? Ik zie in Georg zijn ogen dat mijn ogen groot zijn. Alsof ik geschrokken ben. Waarom schrik ik van een hand? Waarom heb ik deze reactie? ik snap het niet. "Tom, ik wil alleen voelen of je warm bent" Weer komt ze met haar hand mijn kant uit, ik kan voor mijn gevoel geen kant op. Ik ben verstijfd, alsof ik nu de gene ben die in de koplampen kijkt. Georg pakt haar hand vast. schud zijn hoofd, gebaart dat ze op de grond moet gaan zitten. De kamer begint te draaien, Georg is in en uit beeld Georg die Dunya haar hand verbind in de bus, zacht pratend. Dunya praat ik code. Dat dacht ik toen al, ze praat in raadsels. Hele gekke raadsels. Eigenlijk praat ze gewoon constant over drugs, maar wou ze dat niet vertellen. Waarom wou ze dat niet vertellen, waarom vertrouwt ze ons niet? Waarom is hij wel te vertrouwen en ik niet? Waarom? Ik kan dit niet meer, mijn keel gaat dicht zitten. Mijn handen zijn klam. Stil blijf ik luisteren naar wat de twee te zeggen hebben. “Je bent hier veilig hoor!” Zegt Georg zacht, Dunya lacht, zacht, maar ze lacht. “Ik ben nergens veilig.” Ook dit zorgt voor een steek in mijn hart. Ik wou dat ik daar zat, dat ik dit met haar besprak en dat mijn vingers haar hand verbonden. Ze is zo focking aantrekkelijk!

Ik wil mijn hoofd hard schudden, maar bij iedere beweging bonkt mijn hoofd op de grond. Daarnaast heb ik achter in mijn hoofd een zacht geklopt. Het geklop komt mij maar al te bekend voor. Shit ik heb mijn kop ergens heel hard tegen aan gestoten. Want dit is volgens mij een hersenschudding. Het valt trouwens ook alles mee hoe zeer dat doet. De vorige keer voelde erger. Langzaam open ik mijn ogen. Georg hangt nu ook over mij heen. Hij ademt met schokken uit. “Jezus gast! Alle okey?” Ik ga recht op zitten, wrijf over mijn achter hoofd. Vervolgens knik ik maar een beetje. Ik moet echt landen. Waarom werd ik terug gebracht naar die eerste nacht in de bus. Waarom zegt ze dat ze negens veilig is.

Mijn vingers gaan over mijn slapen. “Tom mag ik even voelen?” Laura vraagt het eerst, haar hand legt ze op mijn voorhoofd. Hij is koel, niet plakkerig zo als de vorige keer met Dunya. “Ben je al weer helemaal hier of moet ik nog even wachten?” Zegt Georg. “Voel jij ook eens? Ik vind hem best wel warm.” Zegt Laura tussen door. Georg zijn hand is wel klam, die maakt zich ook zorgen. “Valt mee. Gewoon zo als normaal.” Zegt hij wat afwezig. Laura komt terug met een ice pack. “Voor je hoofd, je klapte zo ineens achterover op de grond met je hoofd. Wat was dat net? Is dit hoe een paniek aanval er uit ziet?” Hoe weet zij dit? “In mijn geval wel.” Georg gaat dwars door mij heen. “Ja, dat wil ik eigenlijk ook wel weten. Wtf Tom! Wat heb je genoemne?” “Niks Georg!” “Tom dit is niet de tijd voor grappen. Dit is serieus! Gister had je er ook al een. Waar zit jij met je hoofd?” Ik laat Georg het berichtje van Dominique zien. “Of ik even een oogje in het zeil wil houden. Hij vind blijkbaar ook dat er iets niet helemaal goed gaat.” Georg bekijkt ook het nieuwe berichtje wat net binnen komt van Dominique. “Tom? Dit is serieuze shit” Georg geeft mijn telefoon terug. Ik het beeld staat dat Dominique zijn vader vrij is gekomen, na dat die vent was veroordeeld voor kinder mishandeling. Dat hij waarschijnlijk achter Dunya aan zit nu. Mijn hart stopt even met kloppen om vervolgens in een drumsolo verder te gaan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen